Hoofdstuk 5-De soevereiniteit van God in afkeuring. (AW Pink)
"Ziet dan ook de goedheid en de ernst van God." (# Ro 11:22)
In het laatste hoofdstuk bij de behandeling van de soevereiniteit van God de Vader in de Salvation, onderzochten we zeven passages die hem vertegenwoordigen als het maken van een keuze uit onder de kinderen van de mannen, en predestinating bepaalde mensen tot gelijkvormigheid aan het beeld van zijn Zoon. De attent lezer zal natuurlijk vragen, En wat te denken van degenen die niet "geordend naar het eeuwige leven?" Het antwoord dat meestal op deze kwestie teruggekomen, zelfs door hen die belijden te geloven wat de Schrift leert de soevereiniteit van God over, is, dat God passeert door de niet-uitverkorenen, laat hen alleen om hun eigen weg te gaan, en uiteindelijk werpt ze in de poel van vuur, omdat zij weigerden zijn weg, en verwierp de Redder van zijn voorzien. Maar dit is slechts een deel van de waarheid, het andere deel, dat die het meest aanvallend aan de vleselijke geest wordt ofwel genegeerd of ontkend.
In het licht van de vreselijke plechtigheid van het onderwerp even voor ons, in het licht van het feit dat tegenwoordig bijna alle-ook degenen die belijden calvinisten-afwijzen en verwerpen deze leer, en in het licht van het feit dat dit een van de punten in ons boek, dat wordt berekend aan de meeste controverse oproepen, willen we het gevoel dat een uitgebreid onderzoek naar dit aspect van Gods Waarheid wordt geëist. Dat deze tak van het voorwerp van Gods soevereiniteit is diep mysterieuze we vrij mogelijk te maken, nog niet, dat is geen reden waarom we zouden moeten afwijzen. Het probleem is dat tegenwoordig, zijn er zo velen die ontvangt de getuigenis van God alleen voor zover zij op bevredigende wijze kunnen rekening houden met alle de redenen en redenen van zijn gedrag, wat betekent dat ze zal niets accepteren, maar dat wat gemeten kan worden in de kleine schalen van hun eigen beperkte capaciteiten.
Vermelding van het in zijn vorm baldest het punt te worden onderzocht is, heeft God voorbestemd om bepaalde mensen de verdoemenis? Dat velen zal eeuwig verdoemd is duidelijk uit de Schrift, dat een ieder beoordeeld zal worden naar zijn werken en oogsten als hij heeft gezaaid, en dat bijgevolg zijn "verdoemenis rechtvaardig is," (# Ro 3:08) is even zeker, en dat God verordend dat de niet-uitverkorenen moeten de cursus zij volgen we nu ondernemen om aan te tonen te kiezen.
Van wat er vóór ons in het vorige hoofdstuk betreffende de verkiezing van enkele tot zaligheid, zou het onvermijdelijk volgen, zelfs als de Schrift had gezwegen aan te geven, dat er een afwijzing van anderen. Elke keuze, kennelijk en noodzakelijkerwijs impliceert een weigering, want waar is er geen weg te laten kan er geen keuze. Als er een of ander wie God is verkozen tot zaligheid, (#) 2e 2:03 moet er ook anderen die niet verkozen tot zaligheid. Als er een aantal die de Vader gaf aan Christus, (# Joh 6:37) moeten er anderen, die hij niet tot Christus te geven. Als er een aantal wier namen zijn geschreven in het boek van het Lam van het Leven, (#) 21:27 Re moeten er anderen, wier namen zijn er niet geschreven. Dat dit het geval is zullen wij hierna nader te bewijzen.
Nu zijn alle zullen erkennen dat vanaf de grondlegging van de wereld God tevoren gekend heeft en zeker voorzag wie wel en wie niet zou Christus als hun Redder, dus in wezen en het geven van geboorte aan die hij wist zou afwijzen Christus is, die hen geschapen noodzakelijkerwijs tot verdoemenis. Alles wat kan worden gezegd in antwoord hierop is, Nee, maar God heeft voren gekend deze cellen zou verwerpen Christus, maar hij heeft geen decreet dat ze zouden moeten. Maar dit is een bedelende van de echte vraag aan de orde. God had een duidelijke reden waarom hij mannen, een specifiek doel waarom hij dit gemaakt en die persoon, en in het licht van de eeuwige bestemming van zijn schepselen gemaakt, ofwel dat hij honk deze moet de eeuwigheid doorbrengen in de hemel, of dat deze moet eeuwigheid doorbrengen in het Lake of Fire. Als hij voorzag dat bij het creëren van een bepaalde persoon dat deze persoon zou verachten en verwerpen de Heiland, nog niet wetende dat hij dit van tevoren, toch bracht die persoon in het leven, dan is het duidelijk dat hij ontworpen en geordend dat die persoon moet voor eeuwig verloren gaan. Nogmaals, het geloof is Gods gave, en het doel om het geven slechts enkele, houdt het niet de bedoeling om het te geven aan anderen. Zonder geloof is er geen redding 'hij die niet gelooft, zal verdoemd worden "-dus wanneer er waren enkele van de nakomelingen van Adam aan wie hij honk geen geloof te geven, dient te worden, omdat hij tot priester gewijd, dat zij verdoemd moeten worden.
Niet alleen is er geen ontsnappen aan deze conclusies, maar de geschiedenis bevestigt ze. Voordat de goddelijke incarnatie, voor bijna tweeduizend jaar, werd de overgrote meerderheid van de mensheid links verstoken van zelfs de externe middelen van de genade, wordt bevoordeeld met geen prediking van Gods Woord en met geen geschreven openbaring van zijn wil. Voor vele eeuwen lang Israël was de enige natie aan wie de Godheid eventuele bijzondere ontdekking van zichzelf geschonken 'Wie in het verleden geleden alle naties te lopen op hun eigen manier "(# Ac 14:16) -" Je hoeft alleen (Israël) hebben Ik gekend uit alle geslachten der aarde. "(#) Am 3:02 Daarom, als alle andere naties werden beroofd van de prediking van Gods Woord, ze waren vreemden voor het geloof dat zo komt. (# Ro 10:17) Deze landen waren niet alleen onwetend van God zelf, maar van de manier om hem te behagen, van de werkelijke wijze van aanvaarding met hem, en de middelen van aankomst bij het eeuwige genot van zichzelf.
Nu, als God had gewild hun redding, zou hij niet hebben geschonken hen de middelen van de zaligheid? Zou hij niet gegeven hebben ze alle dingen die nodig zijn om dat doel? Maar het is een kwestie van ontkennen feit dat hij niet deed. Als, dan kan de Godheid, consistent met zijn gerechtigheid, barmhartigheid en liefdadigheid, te ontzeggen aan enkele van de middelen der genade, en sloot ze op in diepe duisternis en ongeloof (vanwege de zonden van hun voorouders, generaties vóór), waarom zou zij geacht onverenigbaar zijn met zijn volmaaktheden tot op zekere personen, sluiten veel, van de genade zelf, en van dat eeuwige leven, dat verbonden is met het? zien dat hij Heer en soevereine verwijderaar zowel het doel waarvoor de middelen lood, en de middelen die leiden tot dat doel?
Komende tot in onze dagen, en om deze in onze eigen land-het weglaten van de bijna unnumberable menigte van heidenen-unevangelized is nog niet duidelijk dat er veel leven in landen waar het Evangelie gepredikt wordt, gronden die zijn vol met kerken, die vreemden sterven aan God en zijn heiligheid? True, de middelen der genade waren dicht bij de hand, maar veel van hen wist het niet. Duizenden worden geboren in tehuizen waar ze worden onderwezen vanaf de geboorte tot alle christenen als huichelaars en predikers als Arch humbugs beschouwen. Anderen zijn geïnstrueerd uit de wieg in het rooms-katholicisme en zijn opgeleid om Evangelisch Christendom beschouwen als dodelijke ketterij, en de Bijbel als een boek zeer gevaarlijk zijn voor hen om te lezen. Anderen, gehouden in "Christian Science" families, weet niet meer van het ware Evangelie van Christus, dan doen de heidenen unevangelized. De grote meerderheid van deze sterven in volslagen onwetendheid van de weg van de vrede. Nu zijn wij niet verplicht om te concluderen dat het niet Gods wil om genade aan hen? Had hij anders zal zijn, hij niet zou hebben meegedeeld daadwerkelijk zijn genade aan hen? Als, dan, het was de wil van God, in de tijd, te weigeren aan hen Zijn genade, moet het zijn geweest zal zijn van alle eeuwigheid, want zijn wil is, als zichzelf, dezelfde, gisteren, en vandaag en voor eeuwig. Laten we niet vergeten dat Gods voorzienigheid zijn, maar de uitingen van zijn decreten: wat God doet in de tijd is alleen wat hij in de eeuwigheid-honk zijn eigen wil wordt alleen de oorzaak van al zijn handelingen en werken. Daarom daadwerkelijk verlaten van zijn dat sommige mannen in de finale impenitency en ongeloof hebben we zeker de indruk dat het was zijn eeuwige vastbesloten dat te doen, en daarom dat hij enkele reprobated van vóór de grondlegging van de wereld.
In de Westminster Confessie wordt gezegd, "God van alle eeuwigheid gedaan door de meest wijze en heilige raad van zijn eigen wil, vrij en onveranderlijk voorbestemmen dan ook zal gebeuren." Wijlen de heer FW Grant-een zeer zorgvuldig en voorzichtig student en schrijver-commentaar op deze woorden zei: "Het is perfect, goddelijk waar, dat God het verordend heeft voor zijn eigen glorie komt dan ook doorgeven aan." Nu, als deze beweringen waar zijn, is niet de leer van afkeuring die door hen? Wat, in de menselijke geschiedenis, is het een ding dat wel komen elke dag voorbij? Wat is, maar dat mannen en vrouwen sterven, niet van deze wereld overgaan in een hopeloze eeuwigheid, een eeuwigheid van lijden en wee. Indien dan God heeft dan ook voorbestemd om vervolgens voorbij komt, moet hij hebben verordend dat enorme aantallen van mensen zou moeten gaan uit deze wereld opgeslagen om eeuwig te lijden in het Lake of Fire. Toegeven het algemene uitgangspunt, is niet de specifieke sluiting onvermijdelijk?
In antwoord op de voorgaande paragrafen de lezer kan zeggen, dit alles is gewoon redeneren, logische geen twijfel, maar toch slechts gevolgtrekkingen. Zeer goed, zullen we nu op wijzen dat naast de bovenstaande conclusies zijn er vele passages in de Heilige Schrift, die de meeste duidelijke en ondubbelzinnige in hun onderwijs zijn op dit plechtige onderwerp; passages die al te duidelijk verkeerd te worden begrepen en te sterk om te worden ontdoken. Het wonder is dat er zoveel goede mensen hebben hun onmiskenbare affirmaties geweigerd.
"Joshua maakte de oorlog een lange tijd met al die koningen. Er was geen stad, die vrede maakte met de kinderen van Israël, behalve de Hevieten, inwoners van Gibeon: zij namen ze allen in de strijd. Want het was van de Heer om hun harten te verharden, dat zij dienen te komen tegen Israël in de strijd, opdat hij ze volkomen vernietigen, en dat ze misschien geen gunst, maar dat hij hen zou vernietigen, zoals de Heer Mozes geboden had. "( # Jos 11:18-20) Wat zou duidelijker zijn dan dit? Hier was een groot aantal van de Kanaänieten, wier hart de Heere verhard, met wie hij had honk op geheel vernietigen, aan wie hij heeft "geen voorstander". Toegegeven dat ze waren boos, immoreel, afgodische, werden ze erger dan de immorele, afgodische kannibalen van de Zuid-Zee-eilanden (en vele andere plaatsen), aan wie God het Evangelie gaf door John G. Paton! Zeker niet. Waarom dan niet Jehovah commando Israël naar de Kanaänieten zijn wetten te onderwijzen en te instrueren hen over offers aan de ware God? Is duidelijk, want hij had hen uit voor vernietiging, en zo ja, dat van alle eeuwigheid.
"De Heere heeft alle dingen voor zichzelf: ja, zelfs de goddeloze tot den dag van het kwaad .." (# Pr 16:4) dat de HEERE al gemaakt, misschien wel iedere lezer van dit boek maakt het mogelijk: dat hij alles voor zelf is niet zo algemeen geloofd. Dat God ons gemaakt, niet voor onze eigen bestwil, maar voor zichzelf, niet voor ons eigen geluk, maar voor zijn heerlijkheid; is niettemin herhaaldelijk bevestigd in de Schrift-Re 4:11. Maar # Pr 16:4 gaat zelfs nog verder: zij uitdrukkelijk verklaart dat de Heer de goddelozen voor de dag van het kwaad: dat was zijn ontwerp in hen zijn. Maar waarom? Is niet # Ro 9:17 vertelt ons: "Want de Schrift zegt tot Farao, zelfs voor dit doel heb ik u verwekt, opdat ik mijn kracht in u laten zien, en dat mijn naam zou kunnen worden verklaard in de ganse aarde!" God heeft de goddelozen, dat aan het einde, hij kan aantonen "zijn macht"-bewijzen dat zij door te laten zien wat een eenvoudige zaak is voor hem om de dikste opstand te onderdrukken en zijn machtigste vijand omver te werpen.
"En dan zal Ik openlijk tot hen: Ik heb u nooit gekend: afwijken van Mij, gij die de ongerechtigheid werkt." (# Mt 07:23) In het vorige hoofdstuk is aangetoond dat de woorden "weten" en "voorkennis" wanneer toegepast op God in de Schriften, hebben niet alleen verwijzing naar zijn vooruitziende blik (zijn blote kennis op voorhand te weten), maar om zijn kennis van de goedkeuring. Toen God zei tegen Israël, "U alleen heb Ik gekend uit alle geslachten der aarde," (# Am 03:02) het is duidelijk dat hij daarmee bedoelde, "Je hoeft alleen had ik geen gunstige verwijzing naar." Toen we lezen in # Ro 11:02 God heeft niet verstoten zijn volk (Israël) die hij tevoren gekend heeft, "is het duidelijk dat wat betekende is:" God heeft niet definitief afgewezen dat de mensen die hij heeft gekozen als de objecten van zijn liefde-cf. # De 7:7,8. Op dezelfde manier (en dat is de enige mogelijke manier) zijn wij op # Mt 07:23 begrijpen. In de dag des oordeels zal de Heer veel zeg, "ik heb nooit je dat wist. Note", het is meer dan gewoon "Ik ken u niet." Zijn plechtige verklaring zal worden: "Ik heb u nooit gekend"-je was nooit de objecten van mijn goedkeuring. Vergelijk dit eens met 'Ik weet het (liefdes) mijn schapen, en bekend ben (hield) van mij. "(# Joh 10:14) De" schapen "zijn uitverkorenen, de" weinige, "hij doet" weten, "maar de verworpenen, de niet-uitverkorenen, de "vele" hij weet niet, nee, zelfs niet vóór de grondlegging van de wereld deed hij hen weten, hij "nooit" wist ze!
In # Ro 9:1-33 de leer van Gods soevereiniteit in haar verzoekschrift aan beide, is de uitverkorenen en de verworpenen behandeld ten lengte. Een gedetailleerde uiteenzetting van dit belangrijke hoofdstuk zou eventueel ook buiten onze huidige reikwijdte; alles wat we kunnen essay is om stil te staan bij het gedeelte dat het meest duidelijk beren op het aspect van het onderwerp waar we nu aan het overwegen.
#Ro 9:17 “For the Scripture saith unto Pharaoh, Even for this same purpose have I raised thee up that I might show my, power in thee, and that my name might be declared throughout all the earth.” These words refer us back to #Ro 9:13 and #Ro 9:14. In #Ro 9:13 God's love to Jacob and his hatred to Esau are declared. In #Ro 9:14 it is asked “Is there unrighteousness with God?” and here in #Ro 9:17 the apostle continues his reply to the objection. We cannot do better now than quote from Calvin's comments upon this verse. “There are here two things to be considered, —the predestination of Pharaoh to ruin, which is to be referred to the past and yet the hidden counsel of God, —and then, the design of this, which was to make known the name of God. As many interpreters, striving to modify this passage, pervert it, we must first observe, that for the word “I have raised thee up,” or stirred up, in the Hebrew is, “I have appointed,” by which it appears, that God, designing to show that the contumacy of Pharaoh would not prevent him to deliver his people, not only affirms that his fury had been foreseen by him, and that he had prepared means for restraining it, but that he had also thus designedly ordained it and indeed for this end, —that he might exhibit a more illustrious evidence of his own power.” It will be observed that Calvin gives as the force of the Hebrew word which Paul renders “For this purpose have I raised thee up,” —” I have appointed”. As this is the word on which the doctrine and argument of the verse turns we would further point out that in making this quotation from #Ex 9:16 the apostle significantly departs from the Septuagint—the version then in common use, and from which he most frequently quotes—and substitutes a clause for the first that is given by the Septuagint: instead of “On this account thou hast been preserved,” he gives “For this very end have I raised thee up”!
But we must now consider in more detail the case of Pharaoh which sums up in concrete example the great controversy between man and his Maker. “For now I will stretch out my hand, that I may smite thee and thy people with pestilence; and thou shalt be cut off from the earth. And in very deed for this cause have I raised thee up, for to show in thee my power; and that my name may be declared throughout all the earth.” {#Ex 9:15,16} Upon these words we offer the following comments:
First, we know from #Ex 14:1-15:27 that Pharaoh was cut off, that he was cut off by God, that he was cut off in the very midst of his wickedness, that he was cut off not by sickness nor by the infirmities which are incident to old age, nor by what men term an accident, but cut off by the immediate hand of God in judgment.
In de tweede plaats is het beste dat God opgewekt Farao voor dit zeer end-to "ontneemt hem," die in de taal van het Nieuwe Testament betekent "vernietigd." God doet nooit iets zonder een vorige ontwerp. In hem wordt, bij het behoud van hem door kinderschoenen en jeugd, bij het verhogen van hem de troon van Egypte, God had een doel voor ogen. Dat zulke was Gods bedoeling is duidelijk uit zijn woorden tegen Mozes voordat hij ging naar Egypte, om aan de vraag van de farao dat Jehovah's mensen moeten worden toegestaan om een weg van drie dagen naar de woestijn om Hem te aanbidden "En de Heere zeide tot Mozes: , Als je gaat terug naar Egypte, zie dat je al deze wonderen voor Farao, die ik heb gezet in uw hand: maar ik zal zijn hart verharden, dat hij niet zal laten de mensen gaan. "(# Ex 4:21 doen ) Maar niet alleen dit, was Gods bedoeling en het doel lang voordat deze verklaard. Vierhonderd jaar eerder had God zeide tot Abraham: "Weet voorzeker, dat uw zaad moet een vreemdeling in een land dat het hunne niet is, en dienen ze, en zij zullen hen verdrukken vierhonderd jaren, en ook dat volk, wie zij zullen dienen, zal ik beoordelen ". (# Ge 15:13,14) Uit deze woorden blijkt (een natie en haar koning wordt gezien als een in het Oude Testament) dat Gods doel werd gevormd, lang voordat hij gaf de farao zijn.
Ten derde, een onderzoek van Gods handelen met de farao maakt duidelijk dat de Egyptische koning was inderdaad een "schip van de toorn voorzien voor vernietiging." Geplaatst op troon van Egypte, met de teugels van de regering in zijn handen, zat hij als hoofd van de natie, die bezig de eerste rang onder de volkeren van de wereld. Er was geen andere vorst op aarde kunnen controleren of aan Farao dicteren. Voor een dergelijke duizelingwekkende hoogte heeft God deze te verhogen verworpenen, en een dergelijke cursus was een natuurlijke en noodzakelijke stap om hem voor te bereiden voor zijn uiteindelijke lot, want het is een goddelijk axioma dat "Hovaardigheid is voor de vernietiging en hoogmoed komt voor de val." Verder, en dit is zeer belangrijk op te merken en zeer belangrijke-God verwijderd van de Farao een heenreis hoofdsteun die werd berekend op te treden als een controle op hem. De schenkende op farao van de onbeperkte macht van een koning was instelling hem boven alle juridische invloed en controle. Maar naast dit, God Mozes verwijderd van zijn aanwezigheid en rijk. Had Mozes, die niet alleen bekwaam was in alle wijsheid van de Egyptenaren, maar ook was opgevoed in huishoudelijke Farao's, is geleden in de buurt te blijven van de troon, kan er geen twijfel over bestaan, maar dat zijn voorbeeld en invloed had een krachtig zijn controleren bij de goddeloosheid van de koning en tirannie. Dit, hoewel niet de enige oorzaak, was ronduit een van de redenen waarom God zond Mozes in Midian, want het was tijdens zijn afwezigheid die onmenselijke koning van Egypte zijn meest wrede uitvoeringsdecreet ingelijst. God heeft ontworpen, door het verwijderen van dit beveiligingssysteem te geven Farao alle gelegenheid te vullen tot de volle maat van zijn zonden, en te rijpen zich voor zijn volledig verdiend, maar voorbestemd ruïne.
Vierde, God "gehard" zijn hart als hij verklaarde dat hij dat zou doen. (# Ex 04:21) Dit is volledig in overeenstemming met de verklaringen van de Heilige Schrift 'De voorbereidingen van het hart bij de mens, en het antwoord van de tong, is van de Heer "; (# Pr 16:1)" De konings hart is in de hand van de Heer, zoals de rivieren van water, hij keert het waarheen hij wil ". (# Pr 21:1) Net als alle andere koningen, Farao's hart werd in de hand van de Heer, en God had het recht en de bevoegdheid om de beurt waarheen hij wilde. En het beviel hem om te draaien tegen alle goed. God vastbesloten om Farao te belemmeren van het verlenen van zijn verzoek door Mozes om Israël te laten gaan, totdat hij zich volledig had bereidde hem voor op zijn laatste omver te werpen, en omdat er niets minder dan dit zou hem volledig fit, God verhardde zijn hart.
Ten slotte is een zorgvuldige afweging waard om te zien hoe de rechtvaardiging van God in zijn omgang met Pharao volledig is afgesloten. Meest opmerkelijk is het om te ontdekken dat we eigen getuigenis Farao's in de gunst van God en tegen zichzelf hebben! In # Ex 9:15,16 we leren hoe we God had Farao vertelde voor welk doel hij had hem op, en in # Ex 9:27 wordt ons verteld dat Farao zeide: "Ik heb deze keer gezondigd: de Heer is rechtvaardig; en ik en mijn volk zijn goddelozen. "Mark dat dit werd gezegd door Farao nadat hij wist dat God hem had opgewekt om" ontneemt hem, "na zijn zware beslissingen was verzonden op hem, nadat hij had zijn eigen verhard hart. Tegen die tijd was rijp farao vrij om te oordelen, en volledig bereid om te beslissen of God hem had verwond, of dat hij had getracht om God te verwonden, en hij erkent ten volle dat hij had "gezondigd" en dat God was "rechtvaardig." Nogmaals; hebben we het getuigenis van Mozes, die volledig op de hoogte was met het gedrag van God in de richting van Farao. Hij had gehoord in het begin wat was Gods bedoeling in het kader van Farao; Hij was getuige geweest van Gods omgang met hem, hij had waargenomen zijn "lange gedogen 'naar het schip van de toorn gemonteerd worden vernietigd; en ten slotte moest hij zag hem afgesneden Goddelijk oordeel aan de Rode Zee. Hoe kan het dan onder de indruk was Moses? Heeft hij te verhogen de schreeuw van onrecht? Is hij durft aan God belast met de ongerechtigheid? Verre van dat. In plaats daarvan, zegt hij, "Wie is als Gij, o Heer, onder de goden? Wie is als jij, glorieus, in heiligheid, vreselijk in lofzangen, doende wonder! "(# Ex 15:11)
Mozes werd bewogen door een wraakzuchtige geest als hij zag aartsvijand van Israël "afgesneden" door de wateren van de Rode Zee? Zeker niet. Maar om alle twijfel altijd te verwijderen op deze score, moet nog worden gewezen hoe dat heiligen in de hemel, nadat ze getuige zijn geweest van de pijnlijke beslissingen van God, mee te zingen "het lied van Mozes, de knecht van God en het lied van de Lam zeggende: Groot en wonderbaar zijn uw werken, Here God, Almachtige; rechtvaardig en waarachtig zijn uw wegen, Gij Koning der Naties. "(# Re 15:3) hier is dan de climax, en de volledige en definitieve rechtvaardiging van Gods handelen met Farao. Heiligen in de hemel nodigen zingt het lied van Mozes, waarin deze dienaar van God Jehovah's lof gevierd in het omverwerpen van Farao en zijn gastheren, verklaren dat door aldus te handelen was God niet onrechtvaardig, maar rechtvaardig en waarachtig. We moeten dan ook van mening, dat de Rechter van de hele aarde heeft het recht bij het creëren en vernietigen van dit schip van toorn, Farao.
De zaak van Farao het beginsel en illustreert de leer van afkeuring. Als God daadwerkelijk reprobated Farao, kunnen wij terecht concluderen dat hij alle anderen voor wie hij niet voorbeschikken onverlaten tot gelijkvormigheid aan het beeld van zijn Zoon. Deze conclusie van de apostel Paulus kennelijk trekt uit het lot van de farao, want in # Ro 9:1-33, na de verwijzing naar Gods doel het verhogen van de farao, vervolgt hij, "dus". Het geval van de Farao is ingevoerd om de leer van afkeuring te bewijzen als de tegenhanger van de leer van de uitverkiezing.
Tot slot zouden we zeggen dat bij de vorming van Farao God noch Justitie noch onrecht weergegeven, maar alleen zijn blote soevereiniteit. Zoals de pottenbakker soeverein is bij het vormen van vaartuigen, dus God is soeverein bij de vorming van morele agenten.
# Ro 9:18 "Daarom heeft hij medelijden met wie hij zal u genadig zijn, en van wie hij zal hij verhardt." De "dus" kondigt de algemene conclusie die de apostel trekt uit alles wat hij gezegd had in de voorgaande drie verzen te ontkennen dat God onrechtvaardig is in liefdevolle Jacob en Ezau haten, en in het bijzonder zij van toepassing wordt geïllustreerd aan het principe in Gods handelen met de Farao. Het traceert alles terug tot de soevereine wil van de Schepper. Hij houdt een en ander haat, hij gebruik maakt van barmhartigheid in de richting van een aantal anderen en verhardt, zonder verwijzing naar iets te redden zijn eigen soevereine wil.
Dat wat is het meest waterafstotende aan de vleselijke geest in het bovenstaande vers is de verwijzing naar verharding 'wie hij zal hij verhardt', en het is gewoon even dat er zo veel commentatoren en uitleggers zijn vervalste de waarheid. De meest voorkomende mening is dat de apostel spreekt van niets meer dan een justitiële verharding, dat wil zeggen, een door God verzaken omdat deze onderwerpen van zijn ongenoegen had eerst geweigerd zijn waarheid en verlaten hem. Degenen die strijden voor deze interpretatie beroep te doen op geschriften als # Ro 1:19-26-heeft God hen overgegeven, dat is (zie kader) die nog niet wist dat God verheerlijkt hem niet als God. (# Ro 1:21) beroep wordt ook verwezen naar # 2e 2:10-12. Maar het dient te worden opgemerkt dat het woord "uitharden" niet voorkomt in een van deze passages. Maar verder, wij zijn van mening dat # Ro 9:18 is geen enkele verwijzing van de justitiële "harden is." De apostel is er niet spreken van degenen die al de rug toegekeerd Gods waarheid, maar hij houdt zich bezig met de soevereiniteit van God, God's soevereiniteit als niet alleen gezien in barmhartigheid tot wie Hij wil, maar ook in verharding wie hij wil. De exacte woorden zijn: 'Wie zal hij "niet" iedereen die afgewezen zijn waarheid "-" hij verhardt, "en dit, komende onmiddellijk na de vermelding van de farao, duidelijk bepaalt hun betekenis. Het geval van de Farao is duidelijk genoeg, hoewel de mens door zijn glossen heeft zijn best gedaan om de waarheid te verbergen.
(# Ro 9:18) "Daarom heeft hij medelijden met wie hij zal u genadig zijn, en van wie hij zal hij verhardt." Deze bevestiging van soevereine "harden Gods" van de zondaars 'hearts-in tegenstelling van de justitiële-verharding niet alleen is. Markeer de taal van # Joh 12:37-40 "Maar al had hij gedaan vele wonderen voor hen, maar ze geloofden hem niet op: dat het gezegde van de profeet Jesaja vervuld zou worden, dat hij sprak, Heer, wie heeft geloofd ons verslag? en aan wie heeft de arm van de Heer is geopenbaard? Daarom konden zij niet geloven (waarom?), Omdat dat Jesaja wederom gezegd heeft, hij heeft hun ogen verblind, en hun hart verhard (waarom? Omdat ze hadden geweigerd te geloven in Christus? Dit is de populaire overtuiging, maar merk het antwoord van de Schrift ) dat ze niet met hun ogen zien, noch begrijpen met hun hart, en worden omgezet, en ik zou hen genezen. "Nu, lezer, het is gewoon een kwestie om al dan niet zult geloven wat God heeft geopenbaard in zijn Word. Het is niet een kwestie van langdurig zoeken of diepgaande studie, maar een kinderlijke geest, die nodig is, om deze leer te begrijpen.
(# Ro 9:19) "Gij zult dan tot mij zeggen, waarom zal hij nog fout te vinden? Want wie heeft verzet tegen zijn wil? "Is dit niet de zeer bezwaar dat wordt aangedrongen op vandaag? De kracht van vragen van de apostel hier lijkt te weten: Aangezien alles is afhankelijk van de wil van God, die is onomkeerbaar, en aangezien dit de wil van God, op grond waarvan hij kan alles doen als soeverein-omdat hij niet mag, ontferm U over wie hij wil om genade te hebben, en kan hij weigeren genade en straf opleggen aan wie hij kiest om dat te doen, waarom doet hij niet zal barmhartig zijn, zodat ze gehoorzamen, en bijgevolg het vinden van de fout van de rechter? Nu moet worden opgemerkt dat met name de apostel niet de grond waarop het bezwaar rust verwerpen. Hij wil niet zeggen dat God niet fout vinden. Ook zegt hij, Men kan zijn wil weerstaan. Bovendien is hij niet weg te redeneren het bezwaar door te zeggen: Je hebt totaal voorbijgegaan aan mijn zin toen ik zei "wie Hij wil behandelt hij vriendelijk, en van wie hij wil behandelt hij streng." Maar hij zegt: "ten eerste is dit een bezwaar Je hebt geen recht om te maken ', vandaar, en' Dit is een bezwaar heb je geen reden om te maken "(zie Dr Brown). Het bezwaar niet-ontvankelijk was volkomen, want het was een antwoord tegen God. Het was om te klagen over, argumenteren tegen, wat God had gedaan!
(# Ro 9:19) "Gij zult dan tot mij zeggen: Waarom, zal hij nog iets aan te merken? Want wie heeft verzet tegen zijn wil? "De taal die de apostel hier in de mond legt van de bezwaarmaker is zo duidelijk en puntig, dat misverstand moet worden onmogelijk. Waarom zal hij nog iets aan te merken? Nu, lezer, wat kan betekenen deze woorden? Formuleer uw eigen antwoord alvorens de onze. Kan de kracht van de vraag van de apostel worden andere dan dit: Als het waar is dat God "Mercy" van wie hij wil, en ook "hard" wie Hij wil, heeft dan ook wat er van de menselijke verantwoordelijkheid? In een dergelijk geval mannen zijn niets beter dan poppen, en als dit waar is dan zou het onrechtvaardig zijn voor God om "fout" ziet met zijn hulpeloze wezens. Markeer het woord "dan"-gij dan tot mij zeggen: hij bepaalt de (valse) gevolgtrekking of conclusie dat de bezwaarmaker trekt uit wat de apostel had gezegd. En Mark, mijn lezer, de apostel gemakkelijk zag de leer hij had geformuleerd zou dit zeer bezwaar te maken, en voor zover wat wij hebben geschreven in dit boek oproept, in sommige althans, (alle vleselijke wier geest niet gedempt door de goddelijke genade) de Hetzelfde bezwaar, dan moet het ofwel want we hebben niet de leer, die gepresenteerd wordt weer in # Ro 9:1-33, ofwel omdat de menselijke natuur is veranderd sinds de eerste dag van de apostel. Beschouw nu de rest van het vers. (# Ro 9:19) De apostel hetzelfde bezwaar herhaalt in een iets andere vorm herhaalt het zo-dat zijn betekenis heeft, mag niet worden mis-sunderstood, namelijk "Want wie heeft verzet tegen zijn wil?" Het is duidelijk dan dat het onderwerp onmiddellijke discussie heeft betrekking op Gods "zal," dat wil zeggen, zijn soeverein manieren, die bevestigt wat we hierboven hebben gezegd op, (# Ro 9:17,18) waar we betoogd dat het niet justitiële verharding die in het oog (dat wil zeggen, verharding als gevolg van eerdere afwijzing van de waarheid), maar soevereine "verharden", dat wil zeggen, de "verharding" van een gevallen en zondig schepsel om geen andere reden dan die welke eigen is aan de soevereine wil van God. En vandaar de vraag: "Wie heeft verzet tegen zijn wil?" Wat is dan de apostel niet zeggen in antwoord op deze bezwaren?
(# Ro 9:20) "Neen, maar, o mens, wie zijt gij, die tegen God antwoordt? Zal ook het maaksel tot hem zeggen dat zij gevormd: Waarom hebt gij mij zo gemaakt? "De apostel dan, niet zeggen dat het bezwaar ongegrond is zinloos en in plaats daarvan, hij laakt de bezwaarmaker voor zijn goddeloosheid. Hij herinnert hem eraan dat hij alleen maar een "man", een schepsel, en dat als zodanig is het meest ongepaste en onbeschaamd voor hem om "antwoord (stellen, of de reden) tegen God." Bovendien, hij herinnert hem eraan dat hij niets meer dan een 'ding gevormd, "en daarom is het waanzin en godslastering in opstand te komen tegen de voormalige zichzelf. Ere verlaten van dit vers moet worden opgemerkt dat haar afsluitende woorden: "Waarom hebt gij mij zo gemaakt 'om ons te helpen om te bepalen onmiskenbaar,, de precieze onderwerp van discussie. In het licht van de directe context van wat kan de kracht van het "dus?" Wat, maar zoals in het geval van Esau, waarom hebt Gij mij gesteld als een object van "haat?" Wat, maar zoals in het geval van Farao, Waarom hebt gij maakte me alleen over 'harden' mij? Welke andere betekenis kan, eerlijk, zij moeten worden aangeduid?
Het is zeer belangrijk om duidelijk te houden voor ons dat de apostel zich ten doel in deze passage is voor de behandeling van Gods soevereiniteit in het omgaan met aan de ene kant, de mensen die hij liefheeft-schepen tot eer en vaten der barmhartigheid, en ook, op de andere hand, met degenen die hij "haat" en "hard"-schepen tot alledaags gebruik en vaartuigen van de toorn.
(# Ro 9:21-23) Heeft de pottenbakker niet de macht over het leem om uit dezelfde klomp te maken het ene vat tot eervol, het andere tot alledaags gebruik? Wat als God, willende Zijn toorn bewijzen en Zijn macht bekend te maken, met veel lankmoedigheid verdragen de vaartuigen van de toorn uitgerust om de vernietiging: En dat hij zou bekend maken de rijkdom van zijn heerlijkheid over de vaten der barmhartigheid, die hij had hiervoor bereid heeft tot heerlijkheid. In deze verzen de apostel levert een volledige en definitieve antwoord op de bezwaren inch (# Ro 9:19) In de eerste plaats vraagt hij, "Heeft de pottenbakker niet de macht over de klei?" Enz. Het dient te worden opgemerkt het woord hier vertaald als 'macht' is een andere in de Griekse van de ene gesmolten "power" in (# Ro 9:22) waar het kan alleen maar betekenen als hij kon, maar hier in, (# Ro 9:21) de macht gesproken moet verwijzen naar de Schepper soevereine rechten of voorrechten, dat dit zo is, blijkt uit het feit dat hetzelfde Griekse woord is werkzaam in # Joh 1:12 - "Zoals velen Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven om de zonen van God "-die, zoals bekend, betekent het recht of voorrecht te worden van de zonen van God. De RV telt "recht" zowel in # Joh 1:12 en 9:21 # Ro.
(# Ro 9:21) "Heeft de pottenbakker niet de macht over het leem om uit dezelfde klomp te maken het ene vat tot eervol, het andere tot alledaags gebruik?" Dat de "Potter" hier is God zelf is zeker uit het vorige vers, waar de apostel vraagt: "Wie zijt gij, die tegen God antwoordt?" en vervolgens, spreken in de termen van de figuur was hij wenst te gebruiken, vervolgt: "Zal ook het maaksel hem zeggen dat het gemaakt heeft", enz. Er zijn mensen die zou deze woorden van hun kracht ontnemen door te stellen dat terwijl de menselijke pottenbakker maakt bepaalde schepen te worden gebruikt voor minder eervol doeleinden dan anderen, toch zijn ze bedoeld om een aantal nuttige plaats op te vullen. Maar de apostel hier niet zeggen: "Heeft de pottenbakker niet de macht over het leem om uit dezelfde klomp, een vaartuig tot een eervolle gebruik te maken en een andere om een minder eervol te gebruiken," maar hij spreekt van een "schepen" wordt gemaakt " DIS tot eer. "Het is waar, natuurlijk, dat Gods wijsheid nog niet volledig zullen worden gerechtvaardigd, voor zover de vernietiging van de verworpenen zal promoten van zijn glorie-op welke manier het volgende vers vertelt ons.
Ere passing to the next verse let us summarize the teaching of this and the two previous ones. In {#Ro 9:19} two questions are asked, “Thou wilt say then unto me, Why doth he yet find fault? For who hath resisted his will?” To those questions a threefold answer is returned. First, in {#Ro 9:20} the apostle denies the creature the right to sit in judgment upon the ways of the Creator—”Nay, but, O man who art thou that repliest against God? Shall the thing formed say to him that formed it, Why hast Thou made me thus?” The apostle insists that the rectitude of God's will must not be questioned. Whatever he does must be right. Second, in {#Ro 9:21} the apostle declares that the Creator has the right to dispose of his creatures as he sees fit—”Hath not the potter power over the clay, of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” It should be carefully noted that the word for “power” here is exousian—an entirely different word from the one translated “power” in the following verse (“to make known his power”), where it is dunamin. In the words “Hath not the potter power over the clay?” it must be God's power justly exercised, which is in view—the exercise of God's rights consistently with his justice, — because the mere assertion of his omnipotency would be no such answer as God would return to the questions asked in. {#Ro 9:19} Third, in, {#Ro 9:22,23} the apostle gives the reasons why God proceeds differently with one of his creatures from another: on the one hand, it is to “shew his wrath” and to “make his power known;” on the other hand, it is to “make known the riches of his glory.”
”Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” Certainly God has the right to do this because he is the Creator. Does he exercise this right? Yes, as #Ro 9:13,17 clearly show us—”For this same purpose have I raised thee (Pharaoh) up”.
{#Ro 9:22} “What if God, willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction”. Here the apostle tells us in the second place, why God acts thus, ie, differently with different ones—having mercy on some and hardening others, making one vessel unto honour and another unto dishonour. Observe, that here in {#Ro 9:22} the apostle first mentions “vessels of wrath,” before he refers in {#Ro 9:23} to the “vessels of mercy.” Why is this? The answer to this question is of first importance: we reply, Because it is the “vessels of wrath” who are the subjects in view before the objector in. {#Ro 9:19} Two reasons are given why God makes some “vessels unto dishonour:” first, to “show his wrath,” and secondly “to make his power known”—both of which were exemplified in the case of Pharaoh.
One point in the above verse requires separate consideration—”Vessels of wrath fitted to destruction.” The usual explanation which is given of these words is that the vessels of wrath fit themselves to destruction, that is, fit themselves by virtue of their wickedness; and it is argued that there is no need for God to “fit them to destruction,” because they are already fitted by their own depravity, and that this must be the real meaning of this expression. Now if by “destruction” we understand punishment, it is perfectly true that the non-elect do “fit themselves,” for everyone will be judged “according to his works;” and further, we freely grant that subjectively the non-elect do fit themselves for destruction. But the point to be decided is, Is this what the apostle is here referring to? And, without hesitation, we reply it is not. Go back to #Ro 9:11-13: did Esau fit himself to be an object of God's hatred, or was he not such before he was born? Again; did Pharaoh fit himself for destruction, or did not God harden his heart before the plagues were sent upon Egypt?—see #Ex 4:21!
#Ro 9:22 is clearly a continuation in thought of {#Ro 9:21} and #Ro 9:21 is part of the apostle's reply to the questions raised in #Ro 9:20: therefore, to fairly follow out the figure, it must be God himself who “fits” unto destruction the vessels of wrath. Should it be asked how God does this, the answer, necessarily, is, objectively, — he fits the non-elect unto destruction by his fore-ordinating decrees. Should it be asked why God does this, the answer must be, to promote his own glory, ie, the glory of his justice, power and wrath. “The sum of the apostle's answer here is, that the grand object of God, both in the election and the reprobation of men, is that which is paramount to all things else in the creation of men, namely, his own glory” (Robert Haldane).
{#Ro 9:23} “And that he might make known the riches of his glory on the vessels of mercy, which he had afore prepared unto glory.” The only point in this verse which demands attention is the fact that the “vessels of mercy” are here said to be “afore prepared unto glory.” Many have pointed out that the previous verse does not say the vessels of wrath were afore prepared unto destruction, and from this omission they have concluded that we must understand the reference there to the non-elect fitting themselves in time, rather than God ordaining them for destruction from all eternity. But this conclusion by no means follows. We need to look back to #Ro 9:21 and note the figure which is there employed. “Clay” is inanimate matter, corrupt, decomposed, and therefore a fit substance to represent fallen humanity. As then the apostle is contemplating God's sovereign dealings with humanity in view of the Fall, he does not say the vessels of wrath were “afore” prepared unto destruction, for the obvious and sufficient reason that, it was not until after the Fall that they became (in themselves) what is here symbolized by the “clay.” All that is necessary to refute the erroneous conclusion referred to above, is to point out that what is said of the vessels of wrath is not that they are fit for destruction (which is the word that would have been used if the reference had been to them fitting themselves by their own wickedness), but fitted to destruction; which, in the light of the whole context, must mean a sovereign ordination to destruction by the Creator. We quote here the pointed words of Calvin on this passage—”There are vessels prepared for destruction, that is, given up and appointed to destruction; they are also vessels of wrath, that is, made and formed for this end, that they may be examples of God's vengeance and displeasure. Though in the second clause the apostle asserts more expressly, that it is God who prepared the elect for glory, as he had simply said before that the reprobate are vessels prepared for destruction, there is yet no doubt but that the preparation of both is connected with the secret counsel of God. Paul might have otherwise said, that the reprobate gave up or cast themselves into destruction, but he intimates here, that before they are born they are destined to their lot.” With this we are in hearty accord. #Ro 9:29 does not say the vessels of wrath fitted themselves, nor does it say they are fit for destruction, instead, it declares they are “fitted to destruction,” and the context shows plainly it is God who thus “fits” them—objectively by his eternal decrees.
Though #Ro 9:1-33 contains the fullest setting forth of the doctrine of Reprobation, there are still other passages which refer to it, one or two more of which we will now briefly notice:—
”What then? That which Israel seeketh for, that he obtained not, but the election obtained it, and the rest were hardened.” {#Ro 11:7 RV} Here we have two distinct and clearly defined classes which are set in sharp antithesis: the “election” and “the rest;” the one “obtained,” the other is “hardened.” On this verse we quote from the comments of John Bunyan of immortal memory:—”These are solemn words: they sever between men and men—the election and the rest, the chosen and the left, the embraced and the refused. By 'rest' here must needs be understood those not elect, because set the one in opposition to the other, and if not elect, whom then but reprobate?”
Writing to the saints at Thessalonica the apostle declared, “For God hath not appointed us to wrath, but to obtain salvation by our Lord Jesus Christ.” {#1Th 5:9} Now surely it is patent to any impartial mind that this statement is quite pointless if God has not “appointed” any to wrath. To say that God “hath not appointed us to wrath,” clearly implies that there are some whom he has “appointed to wrath,” and were it not that the minds of so many professing Christians are so blinded by prejudice, they could not fail to clearly see this.
”A Stone of stumbling, and a Rock or offence, even to them who stumble at the Word, being disobedient, whereunto also they were appointed”. {#1Pe 2:8} The whereunto manifestly points back to the stumbling at the Word, and their disobedience. Here, then, God expressly affirms that there are some who have been “appointed” (it is the same Greek word as in #1Th 5:9) unto disobedience. Our business is not to reason about it, but to bow to Holy Scripture. Our first duty is not to understand, but to believe what God has said.
”But these, as natural brute beasts, made to be taken and destroyed, speak evil of the things that they understand not; and shall utterly perish in their own corruption.” {#2Pe 2:12} Here, again, every effort is made to escape the plain teaching of this solemn passage. We are told that it is the “brute beasts” who are “made to be taken and destroyed,” and not the persons here likened to them. All that is needed to refute such sophistry is to inquire wherein lies the point of analogy between the “these” (men) and the “brute beasts?” What is the force of the “as”—but “these as brute beasts?” Clearly, it is that “these” men as brute beasts, are the ones who, like animals, are “made to be taken and destroyed:” the closing words confirming this by reiterating the same sentiment—”and shall utterly perish in their own corruption.”
”For there are certain men crept in unawares, who were before of old ordained to this condemnation; ungodly men, turning the grace of our God into lasciviousness, and denying the only Lord God, and our Lord Jesus Christ.” {#Jude 1:4} Attempts have been made to escape the obvious force of this verse by substituting a different translation. The RV gives: “But there are certain men crept in privily, even they who were of old written of beforehand unto this condemnation.” But this altered rendering by no means gets rid of that which is so distasteful to our sensibilities. The question arises, Where were these “of old written of beforehand?” Certainly not in the Old Testament, for nowhere is there any reference there to wicked men creeping into Christian assemblies. If “written of” be the best translation of “prographo,” the reference can only be to the book of the divine decrees. So whichever alternative be selected there can be no evading the fact that certain men are “before of old” marked out by God “unto condemnation.”
”And all that dwell on the earth shall worship him (viz. the Antichrist), every one whose name hath not been written from the foundation of the world in the Book of Life of the Lamb that hath been slain” (#Re 13:8, RV compare #Re 17:8). Here, then, is a positive statement affirming that there are those whose names were not written in the Book of Life. Because of this they shall render allegiance to and bow down before the Antichrist.
Here, then, are no less than ten passages which most plainly imply or expressly teach the fact of reprobation. They affirm that the wicked are made for the Day of Evil; that God fashions some vessels unto dis honour; and by his eternal decree (objectively) fits them unto destruction; that they are like brute beasts, made to be taken and destroyed, being of old ordained unto this condemnation. Therefore in the face of these scriptures we unhesitatingly affirm (after nearly twenty years careful and prayerful study of the subject) that the Word of God unquestionably teaches both Predestination and Reprobation, or to use the words of Calvin, “Eternal Election is God's predestination of some to salvation, and others to destruction”.
Having thus stated the doctrine of Reprobation, as it is presented in Holy Writ, let us now mention one or two important considerations to guard it against abuse and prevent the reader from making any unwarranted deductions:—
First, the doctrine of Reprobation does not mean that God purposed to take innocent creatures, make them wicked, and then damn them. Scripture says, “God hath made man upright, but they have sought out many inventions.” {#Ec 7:29} God has not created sinful creatures in order to destroy them, for God is not to be charged with the sin of his creatures. The responsibility and criminality is man's.
God's decree of Reprobation contemplated Adam's race as fallen, sinful, corrupt, guilty. From it God purposed to save a few as the monuments of his sovereign grace; the others he determined to destroy as the exemplification of his justice and severity. In determining to destroy these others, God did them no wrong. They had already fallen in Adam, their legal representative; they are therefore born with a sinful nature, and in their sins he leaves them. Nor can they complain. This is as they wish; they have no for holiness; they love darkness rather than light. Where, then, is there any injustice if God “gives them up to their own hearts' lusts!” {#Ps 81:12}
In de tweede plaats, de leer van afkeuring betekent niet dat God weigert te redden wie hem zoekt heil. The fact is that the reprobate have no longing for the Saviour: they see in him no beauty that they should desire him. They will not come to Christ—why then should God force them to? He turns away none who do come—where then is the injustice of God fore-determining their just doom? None will be punished but for their iniquities; where then, is the supposed tyrannical cruelty of the Divine procedure? Remember that God is the Creator of the wicked, not of their wickedness; he is the Author of their being, but not the Infuser of their sin.
God does not (as we have been slanderously reported to affirm) compel the wicked to sin, as the rider spurs on an unwilling horse. God only says in effect that awful word, “Let them alone.” {#Mt 15:14} He needs only to slacken the reins of providential restraint, and withhold the influence of saving grace, and apostate man will only too soon and too surely, of his own accord, fall by his iniquities. Thus the decree of reprobation neither interferes with the bent of man's own fallen nature, nor serves to render him the less inexcusable.
Third, the decree of Reprobation in no wise conflicts with God's goodness. Though the non-elect are not the objects of his goodness in the same way or to the same extent as the elect are, yet are they not wholly excluded from a participation of it. They enjoy the good things of Providence (temporal blessings) in common with God's own children, and very often to a higher degree. But how do they improve them? Does the (temporal) goodness of God lead them to repent? Nay, verily, they do but “despise his goodness, and forbearance, and longsuffering, and after their hardness and impenitency of heart treasure up unto themselves wrath against the day of wrath.” {#Ro 2:4,5} On what righteous ground, then, can they murmur against not being the objects of his benevolence in the endless ages yet to come? Moreover, if it did not clash with God's mercy and kindness to leave the entire body of the fallen angels {#2Pe 2:4} under the guilt of their apostasy; still less can it clash with the Divine perfections to leave some of fallen mankind in their sins and punish them for them.
Finally, let us interpose this necessary caution: It is utterly impossible for any of us, during the present life, to ascertain who are among the reprobate. We must not now so judge any man, no matter how wicked he may be. The vilest sinner, may, for all we know, be included in the election of grace and be one day quickened by the Spirit of grace. Our marching orders are plain, and woe be unto us if we disregard them—”Preach the Gospel to every creature.” When we have done so our skirts are clear. If men refuse to heed, their blood is on their own heads; nevertheless “we are unto God a sweet savour of Christ, in them that are saved, and in them that perish. To the one we are a savour of death unto death; and to the other we are a savour of life unto life.” {#2Co 2:15,16}
We must now consider a number of passages which are often quoted with the purpose of showing that God has not fitted certain vessels to destruction or ordained certain ones to condemnation. First, we cite #Eze 18:31 —”Why will ye die, O house of Israel?” On this passage we cannot do better than quote from the comments of Augustus Toplady:—”This is a passage very frequently, but very idly, insisted upon by Arminians, as if it were a hammer which would at one stroke crush the whole fabric to powder. But it so happens that the “death” here alluded to is neither spiritual nor eternal death: as is abundantly evident from the whole tenor of the chapter. The death intended by the prophet is a political death; a death of national prosperity, tranquillity, and security. The sense of the question is precisely this: What is it that makes you in love with captivity, banishment, and civil ruin? Abstinence from the worship of images might, as a people, exempt you from these calamities, and once more render you a respectable nation. Are the miseries of public devastation so alluring as to attract your determined pursuit? Why will ye die? die as the house of Israel, and considered as a political body? Thus did the prophet argue the case, at the same time adding—”For I have no pleasure in the death of him that dieth saith the Lord God, wherefore, turn yourselves, and live ye. “This imports: First, the national captivity of the Jews added nothing to the happiness of God. Second, if the Jews turned from idolatry, and flung away their images, they should not die in a foreign, hostile country, but live peaceably in their own land and enjoy their liberties as an independent people.” To the above we may add: political death must be what is in view in #Eze 18:31,32 for the simple but sufficient reason that they were already spiritually dead!
#Mt 25:41 is often quoted to show that God has not fitted certain vessels to destruction—”Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the Devil and his angels.” This is, in fact, one of the principal verses relied upon to disprove the doctrine of Reprobation. But we submit that the emphatic word here is not “for” but “Devil.” This verse (see context) sets forth the severity of the judgment which awaits the lost. In other words, the above scripture expresses the awfulness of the everlasting fire rather than the subjects of it—if the fire be “prepared for the Devil and his angels” then how intolerable it will be! If the place of eternal torment into which the damned shall be cast is the same as that in which God's arch enemy will suffer, how dreadful must that place be!
Again: if God has chosen only certain ones to salvation, why are we told that God “now commandeth all men everywhere to repent?” {#Ac 17:3} That God commandeth “all men” to repent is but the enforcing of his righteous claims as the moral Governor of the world. How could he do less, seeing that all men everywhere have sinned against him? Furthermore; that God commandeth all men everywhere to repent argues the universality of creature responsibility. But this scripture does not declare that it is God's pleasure to “give repentance” {#Ac 5:31} to all men everywhere. That the apostle Paul did not believe God gave repentance to every soul is clear from his words in #2Ti 2:25 —”In meekness instructing those that oppose themselves; if God peradventure will give them repentance to the acknowledging of the truth.”
Again, we are asked, if God has “ordained” only certain ones unto eternal life, then why do we read that he “will have all men to be saved, and come to the knowledge of the truth?” {#1Ti 2:4} The reply is, that the words “all” and “all men,” like the term “world,” are often used in a general and relative sense. Let the reader carefully examine the following passages: #Mr 1:5 Joh 6:45,8:2 Ac 21:28,22:15 2Co 3:2 etc., and he will find full proof of our assertion. #1Ti 2:4 cannot teach that God wills the salvation of all mankind, or otherwise all mankind would be saved—”What his soul desireth even that he doeth!” {#Job 23:13}
Again; we are asked, Does not Scripture declare, again and again, that God is no “respecter of persons?” We answer, it certainly does, and God's electing grace proves it. The seven sons of Jesse, though older and physically superior to David, are passed by, while the young shepherd boy is exalted to Israel's throne. The scribes and lawyers pass unnoticed, and ignorant fishermen are chosen to be the apostles of the Lamb. Divine truth is hidden from the wise and prudent and is revealed to babes instead. The great majority of the wise and noble are ignored, while the weak, the base, the despised, are called and saved. Harlots and publicans are sweetly compelled to come in to the gospel feast, while self-righteous Pharisees are suffered to perish in their immaculate morality. Truly, God is “no respecter” of persons or he would not have saved me.
That the Doctrine of Reprobation is a “hard saying”—to the carnal mind is readily acknowledged—yet, is it any “harder” than that of eternal punishment? That it is clearly taught in Scripture we have sought to demonstrate, and it is not for us to pick and choose from the truths revealed in God's Word. Let those who are inclined to receive those doctrines which commend themselves to their judgment, and who reject those which they cannot fully understand, remember those scathing words of our Lord's, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken:” {#Lu 24:25} fools because slow of heart; slow of heart, not dull of head!
Once more we would avail ourselves of the language of Calvin: “But, as I have hitherto only recited such things as are delivered without any obscurity or ambiguity in the Scriptures, let persons who hesitate not to brand with ignominy those Oracles of Heaven, beware what kind of opposition they make. For, if they pretend ignorance, with a desire to be commended for their modesty, what greater instance of pride can be conceived, than to oppose one little word to the authority of God! as, 'It appears otherwise to me,' or 'I would rather not meddle with this subject.' But if they openly censure, what will they gain by their puny attempts against heaven? Their petulance, indeed, is no novelty; for in all ages there have been impious and profane men, who have virulently opposed this doctrine. But they shall feel the truth of what the Spirit long ago declared by the mouth of David, that God 'is clear when he judgeth'. {#Ps 51:4} David obliquely hints at the madness of men who display such excessive presumption amidst their insignificance, as not only to dispute against God, but to arrogate to themselves the power of condemning him. In the meantime, he briefly suggests, that God is unaffected by all the blasphemies which they discharge against heaven, but that he dissipates the mists of calumny, and illustriously displays his righteousness; our faith, also, being founded on the Divine Word, and therefore, superior to all the world, from its exaltation looks down with contempt upon those mists” (John Calvin).
In closing this chapter we propose to quote from the writings of some of the standard theologians since the days of the Reformation, not that we would buttress our own statements by an appeal to human authority, however venerable or ancient, but in order to show that what we have advanced in these pages is no novelty of the twentieth century, no heresy of the “latter days” but, instead, a doctrine which has been definitely formulated and commonly taught by many of the most pious and scholarly students of Holy Writ.
”Predestination we call the decree of God, by which he has determined in himself, what he would have to become of every individual of mankind. For they are not all created with a similar destiny: but eternal life is foreordained for some, and eternal damnation for others. Every man, therefore, being created for one or the other of these ends, we say, he is predestinated either to life or to death”—from John Calvin's “Institutes” (1536 AD) Book III, Chapter XXI entitled “Eternal Election, or God's Predestination of Some to Salvation and of Others to Destruction.”
We ask our readers to mark well the above language. A perusal of it should show that what the present writer has advanced in this chapter is not “Hyper-Calvinism” but real Calvinism, pure and simple. Our purpose in making this remark is to show that those who, not acquainted with Calvin's writings, in their ignorance condemn as ultra-Calvanism that which is simply a reiteration of what Calvin himself taught—a reiteration because that prince of theologians as well as his humble debtor have both found this doctrine in the Word of God itself.
Martin Luther is his most excellent work “De Servo Arbitrio” (Free Will a Slave), wrote: “All things whatsoever arise from, and depend upon, the divine appointments, whereby it was preordained who should receive the Word of Life, and who should disbelieve it, who should be delivered from their sins, and who should be hardened in them, who should be justified and who should be condemned. This is the very truth which razes the doctrine of free will from its foundations, to wit, that God's eternal love of some men and hatred of others is immutable and cannot be reversed.”
John Fox, whose Book of Martyrs was once the best known work in the English language (alas that it is not so today, when Roman Catholicism is sweeping upon us like a great destructive tidal wave!), wrote:—”Predestination is the eternal decreement of God, purposed before in himself, what should befall all men, either to salvation, or damnation”.
The “Larger Westminster Catechism” (1688)—adopted by the General Assembly of the Presbyterian Church—declares, “God, by an eternal and immutable decree, out of his mere love, for the praise of his glorious grace, to be manifested in due time, hath elected some angels to glory, and in Christ hath chosen some men to eternal life, and the means thereof; and also, according to his sovereign power, and the unsearchable counsel of his own will (whereby he extendeth or withholdeth favour as he pleases), hath passed by, and foreordained the rest to dishonour and wrath, to for their sin inflicted, to the praise of the glory of his justice”.
John Bunyan, author of “The Pilgrim's Progress,” wrote a whole volume on “Reprobation.” From it we make one brief extract:—”Reprobation is before the person cometh into the world, or hath done good or evil. This is evidenced by #Ro 9:11. Here you find twain in their mother's womb, and both receiving their destiny, not only before they had done good or evil, but before they were in a capacity to do it, they being yet unborn—their destiny, I say, the one unto, the other not unto the blessing of eternal life; the one elect, the other reprobate; the one chosen, the other refused.” In his “Sighs from Hell,” John Bunyan also wrote: “They that do continue to reject and slight the Word of God are such, for the most part, as are ordained to be damned”.
Commenting upon #Ro 9:22 “What if God willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction” Jonathan Edwards (Vol. 4, p. 306—1743 AD) says, “How awful doth the majesty of God appear in the dreadfulness of his anger! This we may learn to be one end of the damnation of the wicked.”
Augustus Toplady, author of “Rock of Ages” and other sublime hymns, wrote: “God, from all eternity decreed to leave some of Adam's fallen posterity in their sins, and to exclude them from the participation of Christ and his benefits.” And again; “We, with the Scriptures, assert: That there is a predestination of some particular persons to life, for the praise of the glory of divine grace; and also a predestination of other particular persons to death for the glory of divine justice—which death of punishment they shall inevitably undergo, and that justly, on account of their sins”.
George Whitefield, that stalwart of the eighteenth century, used by God in blessing to so many, wrote: “Without doubt, the doctrine of election and reprobation must stand or fall together…I frankly acknowledge I believe the doctrine of Reprobation, that God intends to give saving grace, through Jesus Christ, only to a certain number; and that the rest of mankind, after the fall of Adam, being justly left of God to continue in sin, will at last suffer that eternal death which is its proper wages”.
”Fitted to destruction.” {#Ro 9:22} After declaring this phrase admits of two interpretations, Dr. Hodge—perhaps the best known and most widely read commentator on Romans—says, “The other interpretation assumes that the reference is to God and that the Greek word for 'fitted' has its full participle force; prepared (by God) for destruction.” This, says Dr. Hodge, “Is adopted not only by the majority of Augustinians, but also by many Lutherans.”
Were it necessary we are prepared to give quotations from the writings of Wycliffe, Huss, Ridley, Hooper, Cranmer, Ussher, John Trapp, Thomas Goodwin, Thomas Manton (Chaplain to Cromwell), John Owen, Witsius, John Gill (predecessor of Spurgeon), and a host of others. We mention this simply to show that many of the most eminent saints in bygone days, the men most widely used of God, held and taught this doctrine which is so bitterly hated in these last days, when men will no longer “endure sound doctrine;” hated by men of lofty pretensions, but who, notwithstanding their boasted orthodoxy and much advertised piety, are not worthy to unfasten the shoes of the faithful and fearless servants of God of other days.
Tags: Sovereinity of God
