Chapter 5—The Sovereignty Of God In Reprobation.(AW Pink)
”Behold therefore the goodness and the severity of God.” {#Ro 11:22}
W ostatnim rozdziale podczas leczenia suwerenności Boga Ojca w Salvation, zbadano siedem fragmentów, które przedstawiają go jako dokonywania wyboru z pośród synów ludzkich, i predestinating niektóre z nich się stali na wzór obrazu Jego Syna. Miło czytelnik będzie naturalnie pytanie, A co z tymi, którzy nie byli "wyświęcony na życie wieczne?" Odpowiedź, która jest zwykle wrócił do tego pytania, nawet przez tych, którzy wyznają, że wierzy w to co Pismo Święte uczy o suwerenności Boga, jest to, że Bóg przechodzi przez nie wybranych, pozostawia je w spokoju, aby przejść na swój sposób, a na koniec rzuca je do jeziora ognia, ponieważ odmówił mu na drodze i odrzucił Zbawiciela jego dostarczenie. Ale to tylko część prawdy, z drugiej strony, to, co najbardziej obraźliwe dla cielesny umysł jest albo ignorowane lub odrzucane.
W związku z okropnie uroczystość temat tutaj przed nami, w związku z faktem, że dziś niemal wszystkich, nawet tych, którzy wyznają, że są kalwini-odrzucić i wyrzec się tej doktryny, w świetle faktu, że jest to jeden z punktów w naszej książce, która jest obliczona na podniesienie najwięcej kontrowersji, uważamy, że dochodzenie w rozszerzonej ten aspekt prawdy o Bogu jest wymagane. To ta część podlega suwerenności Boga jest głęboko tajemniczy pozwalają nam swobodnie, a jednocześnie, że nie ma powodu, by ją odrzucić. Problem polega na tym, że obecnie jest tak wiele, którzy otrzymują świadectwo o Bogu tylko o ile można w sposób zadowalający wyjaśnić wszystkie przyczyny i powody jego postępowania, co oznacza, że akceptują tylko to, co można zmierzyć w drobnej skali ich możliwości ograniczone.
Określenie go w postaci punktu baldest teraz należy wziąć pod uwagę, Bóg wyznaczonym, niektóre z nich do potępienia? Fakt, że wiele będzie wiecznie potępiony wynika z Pisma Świętego, że każdy będzie oceniany według jego uczynków i czerpania jak zasiał, i że w konsekwencji jego "potępienia jest tylko" {# Ro 03:08} jest równie pewny, i że Bóg postanowił, że nie wybiera należy wybrać kurs idą teraz zobowiązują się do udowodnienia.
Z tego, co przed nami w poprzednim rozdziale dotyczącym wyboru kilka do zbawienia, to nieunikniony przestrzegać, nawet jeśli Pisma były ciche na to, że musi być odrzucenie innych. Każdy wybór, oczywiście i niekoniecznie oznacza odmowę, dla których nie ma pomijając nie ma wyboru. Jeśli jest kilka, których Bóg wybrał do zbawienia, {} # 2Th 02:03 musi być inni, którzy nie są wybierani do zbawienia. Jeśli są pewne, że Ojciec dał do Chrystusa, {#} Joh 6:37 musi być inne, których nie oddał do Chrystusa. Jeśli są tacy, których imiona zapisane są w księdze życia Baranka, {#} Re 21:27 nie może być innych, których imiona nie są napisane. Że jest to sprawa ma się w pełni wykazać poniżej.
Teraz wszyscy przyznają, że od założenia świata Bóg z pewnością przewidział i kto by przewidział, i którzy nie przyjęli Chrystusa jako swego Zbawiciela, dlatego też daje się i narodziny tych wiedział, że odrzucenie Chrystusa, koniecznie stworzył ich do potępienia. Wszystko, co można powiedzieć w odpowiedzi na to jest, nie, podczas gdy Bóg foreknow te odrzuci Chrystusa, ale on nie rozkaz, że powinny. Ale to jest żebranie o prawdziwe pytanie w tej sprawie. Bóg miał określony powód, dla którego stworzył ludzi, w konkretnym celu, dlaczego stworzył to i to jednostki, w związku z wiecznego przeznaczenia Jego stworzeń, zamierzył albo, że trzeba spędzić wieczność w niebie i że trzeba spędzić wieczność w Lake of Fire. Jeśli wtedy przewidywał, że w tworzeniu pewnej osoby, że taka osoba lekceważy i odrzuca Zbawiciela, ale wiedząc o tym wcześniej, że jednak, że osoba wniosła do życia, to jasne jest, zaprojektowane i postanowił, że osoba ta powinna być wiecznie utracone. Ponownie, wiara jest darem Boga, a celem, aby nadać jej tylko do niektórych, polega na celu nie dać innym. Bez wiary nie ma zbawienia "kto nie uwierzy, będzie potępiony", stąd, jeśli niektórzy z potomków Adama, do którego nie dać wiary przeznaczona, musi być, bo postanowił, że powinni być potępieni.
Nie tylko nie ma ucieczki od tych wniosków, ale historia je potwierdza. Przed Bożego Wcielenia, przez prawie dwa tysiące lat, większość ludzi pozostało bez środków do życia nawet zewnętrznych środków łaski, nie są uprzywilejowane w głoszeniu Słowa Bożego i bez pisemnej objawienie Jego woli. Przez długie stulecia Izrael był jedynym krajem, do którego Bóstwa vouchsafed specjalnych odkrycie samego siebie-"Kto w ostatnich czasach poniósł wszystkie narody chodzić własnymi drogami" {} # Ac 14:16 - "Nie tylko (Izrael) mają I wiadomo, wszystkie narody ziemi. "{} # Am 03:02 W związku z tym, jak wszystkie inne narody zostały pozbawione głoszenie Słowa Bożego, przychodniami byli do wiary, że przyjdzie w ten sposób. {#} Ro 10:17 Narody te nie tylko nie zna Boga, ale sposób, aby go zadowolić, prawdziwej sposób przyjęcia z nim, a środki dotarcia do wiecznej radości z samego siebie.
Teraz, gdyby Bóg chciał ich zbawienia, nie miał łaskawie im środki zbawienia? Czy on nie dał im wszystko, co niezbędne w tym celu? Ale to jest niezaprzeczalny rzeczywistości, że nie. Jeśli więc można Bóstwa, konsekwentnie, z jego sprawiedliwość, miłosierdzie i dobroć, zaprzecza niektórych środków łaski, i zamknął je w ciemność i niewiary (ze względu na grzechy przodków, pokoleń przed), dlaczego być uznany za niezgodny z jego doskonałości wykluczenie niektórych osób, wielu z łaski sama, a od życia wiecznego, która jest z nim związane? widząc, że jest Panem i suwerenne unieszkodliwiania zarówno celem, do którego prowadzą środków, a środki, które prowadzą do tego celu?
Jadąc do naszych czasów i do tych w naszym kraju, pomijając niemal unnumberable tłumy unevangelized pogan, nie jest to oczywiste, że istnieje wiele mieszkających w krajach, gdzie Ewangelia jest głoszona, tereny, które są pełne kościoły, którzy die obcych do Boga i Jego świętości? To prawda, że z pomocą łaski były zbliżone do ręki, ale wielu z nich nie wiedział. Tysiące rodzą się w domach, gdzie uczą się od niemowlęctwa do traktowania wszystkich chrześcijan, jak obłudnicy i kaznodzieje jak arch humbugs. Inne, takie polecenie od kołyski w katolicyzmie, i są przeszkoleni do uznania chrześcijaństwa jako ewangelicki śmiertelnie herezji, a Biblia jako książka bardzo niebezpieczne dla nich czytać. Inne, hodowane w "Christian Science" rodzin, nie znają więcej prawdziwej Ewangelii Chrystusa, niż czynią to unevangelized pogan. Większość z nich umiera w zupełnej niewiedzy na drogę pokoju. Teraz nie jesteśmy do wniosku, że nie było woli Bożej łaski komunikować się z nimi? Gdyby jego woli było inaczej, to on nie zostały faktycznie przekazane Jego łaski dla nich? Jeśli więc to była wola Boga, w czasie, do odmowy ich swoją łaską, musi być jego będzie od wieczności, ponieważ jego wola jest, jak siebie samego, ten sam wczoraj, dziś i zawsze. Niech to nie można zapominać, że Bóg opatrzności są tylko przejawy jego dekrety: co Bóg działa w czasie jest tylko to, co zamierzył w wieczności swej woli jest tylko przyczyną wszystkich jego czynności i robót. W związku z jego faktycznie pozostawiając kilku ludzi w ostatecznej impenitency i niewiary to zapewne zbierać to jego wieczne określenie tak się dzieje, a w konsekwencji, że reprobated niektórych przed założeniem świata.
W Westminster Spowiedź to powiedział, "Bóg z całą wieczność nie przez najbardziej mądrych i świętych rady z własnej woli, swobodnie i niezmiennie przeznaczyć w ogóle się nie spełnia". Nieżyjący już FW Grant-starannego i ostrożnego i studentów pisarza, komentując te słowa powiedział: "To jest idealnie, bosko prawda, że Bóg ustanowił dla własnej chwały w ogóle się nie spełnia". teraz, czy te oświadczenia są prawdziwe, nie jest doktryna potępienia przez nie powołanych? Co w historii ludzkości, jest jedna rzecz, która nie nadejdzie na co dzień? Co jednak, że mężczyźni i kobiety umierają, przejść z tego świata w beznadziejne wieczności, wieczność cierpienia i smutku. Jeśli więc Bóg foreordained ogóle się przenieść a następnie musi dekret, że ogromna liczba ludzi powinien przejść z tego świata niezapisane cierpieć wiecznie w Lake of Fire. Przyjęcia ogólne założenie, a nie konkretne zawarcia nieuniknione jest?
W odpowiedzi na poprzednich ustępów czytelnik może powiedzieć, to wszystko jest po prostu rozumowanie logiczne, bez wątpienia, ale jeszcze sam wnioski. Dobrze, teraz zwrócić uwagę, że oprócz powyższych wniosków jest wiele fragmentów Pisma Świętego, które są najbardziej wyraźne i określone w nauczaniu na ten temat uroczyste fragmenty, które są zbyt gładkie być źle zrozumiane i zbyt silne, aby być ominąć. Cudem jest to, że tak wielu dobrych ludzi nie odmawia się im zaprzeczyć, afirmacji.
"Jozue wojnie przez długi czas z tymi wszystkimi królami. Nie było to miasto, które zawarł pokój z Izraelitów, z wyjątkiem Chiwwitów mieszkańcy Gibeonu: wszystkie pozostałe miały one w walce. Bo to była Pana, aby wzmocnić ich sercach, że powinny one pochodzić z Izraelem w walce, że on może zniszczyć ich całkowicie, i że może nie za, ale to on może zniszczyć ich, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. "{ # Jos 11:18-20} Co może być bardziej zrozumiale niż to? To była duża liczba Kananejczyków, których serca Pan uczynił upartym, którego był przeznaczony do doszczętnie zniszczyć, któremu pokazał "nie popiera". Przyznaję, że były one złe, niemoralne, bałwochwalczy, byli gorzej niż niemoralne, kanibali bałwochwalczy z South Sea Islands (i wielu innych miejscach), któremu Bóg dał Ewangelii przez John G. Paton! Z pewnością nie. Więc dlaczego nie Jehowa polecenia Izraela uczyć Kananejczyków jego prawa i poinstruować ich o ofiary prawdziwego Boga? Najwyraźniej dlatego, że oznaczone ich zniszczenia, a jeśli tak, to z całą wieczność.
"Pan uczynił wszystko dla siebie: Tak, nawet bezbożnego na dzień zło .." {# Pr 16:4} To bowiem uczynił Pan wszystko, być może każdy czytelnik tej książki pozwoli: że zrobił wszystko dla sam nie jest tak powszechnie uważa. To Bóg stworzył nas, nie dla naszego własnego dobra, ale dla siebie, nie dla własnego szczęścia, ale dla Jego chwały, jest jednak wielokrotnie potwierdzona w Piśmie Świętym-Re 4:11. Ale # Pr 16:4 idzie nawet dalej: to wyraźnie oświadcza, że Pan uczynił grzesznika na dzień zło: to była jego projektowania dając im samopoczucie. Ale dlaczego? Nie # Ro 9:17 mówi nam: "Albowiem Pismo mówi do faraona: Po tym celu mają właśnie cię wzbudziłem, abym mógł pokazać swoją moc w tobie, i że moje nazwisko może być rozsławione po całej ziemi!" Bóg stworzył złe, że na koniec, może wykazać, że "jego mocy", wykazać, że pokazując to, co jest latwe jest to dla niego do opanowania stoutest zbuntować i obalić jego najpotężniejszego wroga.
"A potem będę wyznawać im: Nigdy was nie znałem:. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości" Mt 07:23 # {} W poprzednim rozdziale wykazano, że słowa "wiedzieć" i "przewidział" w odniesieniu do Boga w Piśmie Świętym, nie tylko odniesienie do jego przewidywania (tj. jego nagie wiedzy wcześniej), ale jego znajomość aprobaty. Kiedy Bóg powiedział do Izraela: "Nie tylko ja znany wszystkich rodzin na ziemi," {} # Am 03:02 oczywiste jest, że miał na myśli "gdybym tylko w odniesieniu do każdej pozytywnej." Kiedy w # Ro 11:02 Bóg nie wyrzucać swoich ludzi (Izrael), którą przed wiekami, "jest oczywiste, że to, co oznaczało to" Bóg nie ostatecznie odrzucony, że ludzie, których wybrał jako przedmiot swojej miłości-cf. # De 7:7,8. W ten sam sposób (a jest to jedyny możliwy sposób) mamy rozumieć Mt 07:23 #. W dzień sądu Pan mówić do wielu "Nigdy was nie znałem." Uwaga, to jest więcej niż po prostu "Nie znam was." Jego uroczyste oświadczenie będzie "Nigdy was nie znałem", nigdy nie byłeś obiekty moich aprobaty. Porównajmy to z "Wiem, że (miłość) owce moje, a jestem znana (utwory) kopalni." {# Joh 10:14} "sheep", jego wybranych, "kilka" robi "wie," ale rozpustna, nie wybiera, "wiele" nie wie, nie, nie jeszcze przed założeniem świata wiedział nich-"nigdy nie" ich znali!
W # Ro 9:1-33 doktryna suwerenności Boga w swoim wniosku do obu, wybranych i nicpoń jest traktowany na długość. Szczegółowe przedstawienie tego ważnego rozdziału będzie poza nasze obecne zakresu; wszystko, co możemy esej jest mieszkać na część, która najwyraźniej nosi na aspekt przedmiotu, który mamy obecnie rozważa.
# Ro 09:17 "Dla mówi Pismo do faraona: Po to cel ma właśnie cię wzbudziłem, że mogę pokazać moje, moc w tobie, i że moje nazwisko może być rozsławione po całej ziemi". Słowa te odnoszą się do nas powrót do # # Ro Ro 9:13 i 09:14. W # Ro 09:13 miłości Boga do Jakuba i jego nienawiść do Ezawa, zadeklarowane. W # Ro 09:14 to jest pytanie "Czy Czyżby Bóg był niesprawiedliwy?" I tutaj w # Ro 9:17 apostoł kontynuuje swoją odpowiedź na zastrzeżenia. Nie możemy tego zrobić lepiej niż cytat z komentarzy Kalwina na tym wersecie. "Są tutaj dwie rzeczy, które należy uwzględnić,-predestynacji faraona do ruiny, która ma być przekazana do przeszłości, a jednocześnie ukryte woli Bożej,-a następnie projekt ten, który miał przedstawić nazwę Boga. W wielu tłumaczy, starając się zmodyfikować ten fragment, zboczeniec, musimy przede wszystkim zauważyć, że słowo "Mam cię wzbudziłem," lub miesza się w języku hebrajskim znaczy "Mam mianowany", w którym wydaje się, że Bóg, projektowanie na to, że opór faraona nie przeszkadza, aby go wybawić swój naród, nie tylko potwierdza, że jego wściekłość została przewidziana przez Niego, i że miał przygotowane środki do krępowania, ale że również w ten sposób celowo święceń go, a nawet do tego celu,-że może wykazywać więcej świetnych dowodów na jego własną moc. "Można zauważyć, że Calvin podaje jako życie w języku hebrajskim słowo, które sprawia, Paul" W tym celu mają właśnie cię wzbudziłem, - "Mam mianowanych". Ponieważ jest to słowo, w którym nauka i argument werset okazuje będziemy poza tym, że w tworzeniu tego cytat z # 09:16 Ex apostoł znacznie odbiega od wersji Septuaginta, a następnie w powszechnym użyciu, a, z którego Najczęściej cytuje i namiastki klauzulę o pierwszym, który podaje Septuaginta: zamiast "W tym żeś konta zostały zachowane," daje "W tym samym końcu mam cię wzbudziłem"!
Ale teraz musimy rozważyć bardziej szczegółowo przypadku faraona, który podsumowuje w konkretnym przykładem wielkiego boju między człowiekiem a Stwórcą. "Bo już teraz mógłbym wyciągnąć rękę, abym Uderzy cię i lud twój zarazą, a ty będziesz odcięty od ziemi. I w bardzo Lecz dlatego ja cię wzbudziłem, aby pokazać na ciebie w mojej mocy, i że imię moje zostało rozsławione po całej ziemi "{# Ex 9:15,16} Po tych słowach oferujemy następujące. komentarze:
Po pierwsze, wiemy z # Ex 14:1-15:27, że faraon został odcięty, że został odcięty przez Boga, że został odcięty w samym środku swojego występku, że był cięcia nie wyłącza ani przez chorobę przez słabości, które padają na wiek, ani, co mężczyźni termin przypadek, ale odciął się natychmiastowego ręki Boga w wyroku.
Po drugie, jest drogi, że Bóg wzbudził faraona to bardzo end-to "wyłączę go", które w języku Nowego Testamentu oznacza "zniszczony". Bóg nigdy nie robi niczego bez wcześniejszego projektu. Udzielając mu się w zachowaniu go przez niemowlęctwa i dzieciństwa, wyniesieniu go na tron Egiptu, Bóg jeden koniec w świetle. Że taki był cel Boga wynika z jego słów do Mojżesza zanim wyjechał do Egiptu, do żądania faraona, Jehowy osoby powinny być dozwolone, aby przejść drogę trzech dni przez pustynię, aby go czcili-"A Pan rzekł do Mojżesza: Kiedy idziesz do powrotu do Egiptu, że ty te wszystkie cuda przed faraonem, które włożyłem w twoje ręce: Ja zaś uczynię upartym jego serce, że nie puścił ludu "{# 04:21 Ex. } Ale nie tylko to, zamysłu Boga i cel został ogłoszony na długo przed tym. Czterysta lat wcześniej Bóg powiedział do Abrahama: "Wiedz o poręczenie, że twoje potomstwo będzie obcy w kraju, który nie jest ich, i służyć im, a oni dotykają im cztery stu lat, a także, że naród, którego powinny one służyć, będę sądził ". {# Ge 15:13,14} Od tych słów jest oczywiste (naród i jego królem, badana jako jeden ze Starego Testamentu), że celem Boga powstała na długo przed dał faraona jest.
Po trzecie, badania relacje Boga z faraona jasno wynika, że król Egiptu była rzeczywiście "statek gniewu zamontowane do zniszczenia". Wprowadzony na tron Egiptu, z ster rządów w ręce, usiadł na czele narodu, który zajmuje pierwszym rzędzie wśród narodów świata. Nie było innego monarchy na ziemi w stanie kontrolować ani narzucać do faraona. Do tego zawroty głowy wysokość Bóg podnieść ten potępiony, a taki kurs był naturalny i konieczny krok, aby przygotować go do jego ostatecznego losu, bo to jest boskie aksjomat, że "pycha idzie przed zniszczeniem i wyniosłość ducha przed upadkiem". Ponadto, i to jest głęboko pamiętać i bardzo znaczące, Bóg usuwane z faraona jednej przytrzymujące na zewnątrz, co było obliczone na rolę kontroli nad nim. Wyposażania faraona nieograniczonej władzy króla było ustawienie go przede wszystkim wpływ i kontrolę prawną. Ale oprócz tego, Bóg usunięte Mojżesza z jego obecności i królestwa. Gdyby Mojżesz, który nie tylko był kwalifikacjach we wszystkich mądrość Egipcjan, ale także były hodowane w domu faraona, została poniesiona do pozostania w pobliżu tronu, nie może być żadnych wątpliwości, że za jego przykładem i wpływ był silny wyboru na króla nieprawości i tyranii. Ten, choć nie tylko powodować, był po prostu jeden z powodów, Bóg posłał Mojżesza do Midian, był to w czasie jego nieobecności, że nieludzkie król Egiptu ramie jego najokrutniejszych edyktów. Bóg stworzył, przez usunięcie tej powściągliwości, aby dać pełną możliwość faraona wypełnić pełnej miary swych grzechów, i dojrzewają się za w pełni zasłużone, ale przeznaczył ruinę.
Po czwarte, Bóg "utwardzonych" jego serce, kiedy oświadczył, że będzie. {# Ex 04:21} To jest w pełni zgodne z deklaracjami Pisma Świętego, "Przygotowania serca w organizmie człowieka, odpowiedź języka, jest z Pana"; {# Pr 16:1} " Serce króla w ręku Pana, jak wody rzeki, to on odstąpił dokąd chce ". {# Pr 21:1} Podobnie jak wszystkie inne królów, serce faraona pozostało w ręku Pana i Boga, który zarówno w prawo i władzę, aby go dokąd mu się podoba. I to mu się spodobała, aby go przed wszelkiego dobra. Bóg postanowił utrudnić faraona z jego wniosku przez Mojżesza, aby wypuścić Izraela, aż wreszcie w pełni przygotowana za jego ostatecznego upadku, a ponieważ niczym to w pełni dopasować go, Bóg się twarde jego serce.
Wreszcie, jest to godne starannego rozważenia zauważyć, jak windykacja Boga w jego kontaktach z faraonem, została w pełni potwierdzona. Najbardziej godne uwagi jest to, aby odkryć, że mamy własne świadectwo faraona na rzecz Boga i wobec siebie! W Ex # 9:15,16 uczymy się, jak Bóg powiedział faraon w jakim celu miał wskrzesił Go, i na # 09:27 Ex powiedziano nam, że faraon rzekł: "Zgrzeszyłem tym razem: Pan jest sprawiedliwy, a ja i lud mój jesteśmy winni. "Mark, że to było przez faraona po wiedział, że Bóg wskrzesił Go, aby" wyciąć go ", po jego surowe wyroki zostały wysłane na niego, po tym jak jego hartowane serca. W tym czasie faraon był dość dojrzały do wyroku, i w pełni przygotowany do podjęcia decyzji, czy Bóg zranił go, czy starał się zranić Boga, a on w pełni przyznaje, że miał "zgrzeszyli", i że Bóg jest "sprawiedliwy". Again; mamy świadków Mojżesza, który był w pełni zapoznać się z postępowania Boga wobec faraona. Słyszał na początku, co było zamysłem Bożym, w związku z faraonem, był świadkiem Boga kontaktach z nim, miał obserwuje jego "długie cierpienie" w kierunku tego naczynia gniewu zamontowane na zniszczenie, a w końcu widziały go odciąć w Boski wyrok w Morzu Czerwonym. Jak więc Mojżesz pod wrażeniem? Czy on podnieść krzyk niesprawiedliwości? Czy on odważył się za Boga z niesprawiedliwością? Bynajmniej. Zamiast tego, mówi, "Kto jest podobny do ciebie, Panie, wśród bogów? Kto jest podobny do ciebie, chwalebne, w świętości, obawiając się w chwale, czyniący cuda! "{# Ex 15:11}
Mojżesz przemieszczane mściwy duch, gdy zobaczył, Arch Enemy Izraela "odcięte" przez wody Morza Czerwonego? Na pewno nie. Ale zawsze, aby usunąć wszelkie wątpliwości na ten wynik, należy jeszcze przypomnieć, w jaki sposób świętych w niebie, po ich świadkiem ból wyroki Boga, przyłączyć się do śpiewu "pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Lamb mówiąc: Wielkie i cudowne są Twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący, słuszne i prawdziwe są drogi twoje, ty King of Nations "{# Re 15:3} o czym jest to zwieńczenie i pełnej i ostatecznej windykacji relacje Boga z. faraona. Świętych w niebie wspólnie śpiewamy pieśń Mojżesza, w którym sługa Boży obchodzony chwalą Jehowy w obaleniu faraona i jego wojska, oświadczając, że działając w ten sposób Bóg nie jest niesprawiedliwy, ale tylko i prawdziwe. Musimy wierzyć, dlatego, że jest sędzią całej ziemi, nie w prawo tworzenia i niszczenia tego naczynia gniewu, faraona.
Przypadku faraona ustanawia zasadę i ilustruje potępienia przez doktryny. Jeśli Bóg rzeczywiście reprobated faraona, możemy słusznie wywnioskować, że on reprobates wszystkie inne których on nie przeznaczył na wzór obrazu Jego Syna. Ten wniosek apostoł Paweł wyraźnie czerpie z los faraona, w # Ro 9:1-33, po odwołaniu się do Boga w celu podnoszenia się faraona, kontynuuje, "zatem". Przypadku faraon został wprowadzony w celu udowodnienia doktryna potępienia jako odpowiednik doktryny wyborcze.
Podsumowując, chcielibyśmy powiedzieć, że w kształtowaniu faraona Bóg ani sprawiedliwości, ani wyświetlane niesprawiedliwości, ale tylko gołymi suwerenności. Jak potter jest suwerenny w tworzeniu statków, więc Bóg jest suwerenny w kształtowaniu moralnego agentów.
Ro 9:18 # "A zatem komu chce litości, na których będzie miał miłosierdzie, a kogo chce, czyni hardeneth". "Zatem" ogłasza ogólne wnioski, jakie wyciąga z wszystkich apostoł mówił w trzech zwrotkach poprzednim, zaprzeczając, że Bóg był niesprawiedliwy w miłości i nienawiści Ezawa Jakub, a konkretnie to stosuje zasadę przykładem relacje Boga z faraona. To wszystko ślady powrotem do suwerennej woli Stwórcy. On kocha i nienawidzi innego, skorzysta z miłosierdzia wobec niektórych i twardnieje innych, bez względu na wszystko ocalić własną suwerenną wolę.
To, co jest najbardziej repelent do cielesny umysł w powyższym wersie jest odniesienie do hartowania-"kogo chce on hardeneth" i to właśnie tutaj, że tak wielu komentatorów i ekspozytory są zafałszowane prawdy. Najczęstszą myślą jest to, że Apostoł mówi o niczym więcej, niż sądowa hartowania, czyli porzucenie przez Boga, ponieważ te tematy swoje niezadowolenie po raz pierwszy odrzucił jego prawdy i opuścili go. Ci, którzy walczą o ten apel do takich interpretacji Pisma jak # Ro 1:19-26-wydał ich Bóg, który jest (patrz kontekst) tych, którzy znali Boga jeszcze uwielbiony nie go jako Boga. {#} Ro 01:21 Odwołanie się również do # 2Th 2:10-12. Ale należy zauważyć, że słowo "uodpornić" nie występuje w każdym z tych fragmentów. Ale dalej, to twierdzą, że # Ro 09:18 nie ma odniesienia do jakiejkolwiek sprawiedliwości "hartowanie". Apostoł nie ma mówiąc o tych, którzy już odwrócili się od prawdy Bożej, ale zamiast tego ma do czynienia z władzą Boga, Boga suwerenności jak widać nie tylko w okazywaniu miłosierdzia, kogo chce, ale również podczas hartowania kogo mu się podoba. Mówi bowiem: "Kogo on", nie "wszystkich, którzy odrzucili Jego prawdy" - "on hardeneth", a to, pochodzących bezpośrednio po wspomnieć faraona, jasno określa ich znaczenie. Przypadku faraona jest wystarczająco gładkie, ale człowieka po jego glos zrobił wszystko, aby ukryć prawdę.
{# Ro 09:18} "A zatem komu chce litości, na których będzie miał miłosierdzie, a kogo chce, czyni hardeneth". To potwierdzenie suwerennego Boga "hartowanie" grzeszników "serca w przeciwieństwie hartownicze sądowego nie jest sam. Mark język # Joh 12:37-40 "Lecz choć tak uczynił wiele cudów przed nimi, lecz oni nie uwierzyli w Niego: to powiedzenie proroka Izajasza mogą być spełnione, który rzekł: Panie, któż uwierzył naszego raportu? i komu ramię Pańskie objawiło? Dlatego nie mogli uwierzyć, (dlaczego?), Ponieważ znów rzekł Izajasz, on oślepił ich oczy i twardym uczynił ich serce (dlaczego? Ponieważ nie chcieli wierzyć w Chrystusa? Jest to popularne wierzenia, ale znak odpowiedź Pisma Świętego ), że nie widzieli na własne oczy, ani zrozumieć z ich serca, i nawróćcie się, a mam ich uzdrowił. "Teraz, czytelnika, to jest tylko kwestia, czy nie uważasz, że to co Bóg objawił w swoim Word. To nie jest kwestia studiów przedłużonym szukają lub głęboki, ale jest dziecinny ducha, który jest potrzebny, by zrozumieć tę doktrynę.
{# Ro 09:19} Powiesz do mnie, Czemuż to jeszcze wyrzuty? Bo któż opór jego woli? "Nie jest to zarzut, który jest bardzo wezwał dziś jest? Życie apostoła pytania tutaj wydaje się być tak: Skoro wszystko zależy od woli Boga, który jest nieodwracalny, i od tego woli Boga, zgodnie z którym może zrobić wszystko, jako suweren, może bowiem zmiłuj się nad kogo chce do zmiłuj się nad nami, i może odmówić miłosierdzia i zadawać kara, na którego zdecyduje się na to, dlaczego nie będzie zmiłuj się nade wszystko, aby uczynić je posłusznym, a tym samym umieścić stwierdzenie z winy sądu? Teraz powinno to być szczególnie zauważyć, że apostoł nie odrzucać podłoża, na którym opiera się sprzeciw. Nie mówi Bóg nie znalazł błędów. Nie ma on powiedzieć, mężczyźni mogą oprzeć się jego woli. Ponadto, nie wytłumaczyć zarzut, mówiąc: Masz w ogóle misapprehended moim rozumieniu, kiedy powiedziałem ". Komu chce traktuje uprzejmie, a kogo chce traktuje poważnie" Ale on mówi: "" po pierwsze, jest to sprzeciw nie masz prawa do ", a następnie:" To jest sprzeciw nie masz powodu, aby "(patrz Dr Brown). Sprzeciw został całkowicie niedopuszczalne, bowiem było to odpowiadanie przeciwko Bogu. To było na co narzekać, kłócić się, co Bóg uczynił!
{# Ro 09:19} Powiesz do mnie, dlaczego, Czy on jeszcze wyrzuty? Bo któż opór jego woli? "Język apostoła, który tutaj wkłada w usta sprzeciw jest tak oczywista i wskazał, że nieporozumienie powinna być niemożliwe. Czemuż to jeszcze wyrzuty? Teraz, czytelniku, co te słowa oznaczają? Sformułuj własną odpowiedź przed rozważeniem nasze. Czy życie apostoła pytanie jest inne niż to: Jeśli prawdą jest, że Bóg "miłosierdzia" wobec kogo chce, a także "utwardza" kogo chce, to co dzieje się z ludzką odpowiedzialność? W takim przypadku mężczyzn nic lepszego niż lalki, i jeśli to prawda to byłoby niesprawiedliwe, aby Bóg "znajdź błąd" z jego bezradnej istoty. Mark słowo "potem" więdną-mówisz to do mnie-on, (false) wniosek lub wniosek, do którego sprzeciw czerpie z tego, co Apostoł był powiedzenie. A znak mój czytelnik, apostoł łatwo zobaczył doktryny miał sformułowane wywołałoby to bardzo zarzutu, a chyba to, co napisałem w całym tym prowokuje książka, w niektórych przynajmniej (wszystkie, których umysły są cielesne nie pokonany przez łaskę Bożą) Ten sam zarzut, to musi być albo dlatego, że nie przedstawił doktrynę, która jest określona w # Ro 9:1-33, albo z powodu ludzkiej natury zmieniła się od apostoła dni. Rozważmy teraz pozostały wiersz. {#} Ro 09:19 Apostoł powtarza ten sam zarzut w nieco innej formie, powtarza to tak, że jego znaczenie, nie może być mis sunderstood, a mianowicie, "Bo któż opór jego woli?" To oczywiste, że w świetle przepisów prawa bezpośrednich dyskusji odnosi się do Boga "będzie", czyli jego sposób suwerenny, który potwierdza to, co powiedzieliśmy powyżej, po, {#} Ro 9:17,18, gdzie utrzymywała, że nie jest organem sądowym hartowania, która jest w związku (czyli hartowanie z powodu wcześniejszego odrzucenia prawdy), ale suwerennego "hartowanie", czyli "hartowanie" z istoty upadłej i grzesznej nie z innego powodu niż ten, który tkwi w suwerennej woli Boga. I stąd pytanie: "Kto ma opór jego woli?" Jakie ma apostoł powiedzieć w odpowiedzi na te zarzuty?
{# Ro 09:20} "Wcale nie, ale o człowieku, który ty jesteś, że repliest przeciwko Bogu? Czyż rzeczą utworzoną powiedzieć mu, że uformował, Czemuś mnie takim uczyniłeś? "Apostoł, a następnie, nie powiedział sprzeciwu niepotrzebne i bezpodstawne, zamiast tego, karci sprzeciw za bezbożność. Przypomina mu, że jest tylko "człowiek", stworzenie, i że jako taki jest najbardziej nieprzyzwoity i bezczelny dla niego "odpowiedzi (podnoszą lub powód) przeciwko Bogu." Ponadto, przypomina mu, że nie jest niczym więcej niż "coś tworzy", a więc jest to szaleństwo i bluźnierstwo, aby powstały przeciwko byłej siebie. Ere pozostawiając ten werset należy stwierdzić, że jego zamknięcia słowa: "Dlaczego ty mnie w ten sposób" pomóc nam określić, niewątpliwie, dokładne przedmiotu dyskusji. W związku z bezpośrednim kontekście, co może być życie ", co?" Co, ale jak w przypadku Ezawa, dlaczego ty mnie przedmiotem "nienawiści?" Co, ale jak w przypadku faraona, Czemuś mnie po prostu do "uodpornić" mi? Jakie znaczenie może dość, przeznaczone na ten cel?
Jest bardzo ważne, aby utrzymać wyraźnie przed nami, że apostoł obiekcie przez cały ten fragment jest w leczeniu suwerenności Boga w czynienia, z jednej strony, tych, których kocha, statki cześć wam i statków miłosierdzia, a także, z drugiej strony, z tych, których nienawidzi "i" utwardza ", statki i statki dyshonor do gniewu.
{# Ro 9:21-23} Czyż to nie on moc potter nad gliną, żeby z tej samej bryły, zrobić jednego naczynia do honoru, a inny do hańby? Co jeśli Bóg, chcąc okazać swój gniew, i aby jego potęgę, znosił z wielką cierpliwością naczynia gniewu zamontowane do zniszczenia i że może dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach miłosierdzia, którą wyżej prepared unto glory. In these verses the apostle furnishes a full and final reply to the objections raised in. {#Ro 9:19} First, he asks, “Hath not the potter power over the clay?” etc. It is to be noted the word here translated “power” is a different one in the Greek from the one rendered “power” in {#Ro 9:22} where it can only signify his might; but here in, {#Ro 9:21} the power spoken of must refer to the Creator's rights or sovereign prerogatives; that this is so, appears from the fact that the same Greek word is employed in #Joh 1:12 —”As many as received him, to them gave he power to become the sons of God”—which, as is well known, means the right or privilege to become the sons of God. The RV employs “right” both in #Joh 1:12 and #Ro 9:21.
{#Ro 9:21} “Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” That the “potter” here is God himself is certain from the previous verse, where the apostle asks “Who art thou that repliest against God?” and then, speaking in the terms of the figure he was about to use, continues, “Shall the thing formed say to him that formed it” etc. Some there are who would rob these words of their force by arguing that while the human potter makes certain vessels to be used for less honourable purposes than others, nevertheless, they are designed to fill some useful place. But the apostle does not here say, “Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto an honourable use and another to a less honourable use,” but he speaks of some “vessels” being made ” unto dis honour.” It is true, of course, that God's wisdom will yet be fully vindicated, in as much as the destruction of the reprobate will promote his glory—in what way the next verse tells us.
Ere passing to the next verse let us summarize the teaching of this and the two previous ones. In {#Ro 9:19} two questions are asked, “Thou wilt say then unto me, Why doth he yet find fault? For who hath resisted his will?” To those questions a threefold answer is returned. First, in {#Ro 9:20} the apostle denies the creature the right to sit in judgment upon the ways of the Creator—”Nay, but, O man who art thou that repliest against God? Shall the thing formed say to him that formed it, Why hast Thou made me thus?” The apostle insists that the rectitude of God's will must not be questioned. Whatever he does must be right. Second, in {#Ro 9:21} the apostle declares that the Creator has the right to dispose of his creatures as he sees fit—”Hath not the potter power over the clay, of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” It should be carefully noted that the word for “power” here is exousian—an entirely different word from the one translated “power” in the following verse (“to make known his power”), where it is dunamin. In the words “Hath not the potter power over the clay?” it must be God's power justly exercised, which is in view—the exercise of God's rights consistently with his justice, — because the mere assertion of his omnipotency would be no such answer as God would return to the questions asked in. {#Ro 9:19} Third, in, {#Ro 9:22,23} the apostle gives the reasons why God proceeds differently with one of his creatures from another: on the one hand, it is to “shew his wrath” and to “make his power known;” on the other hand, it is to “make known the riches of his glory.”
”Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” Certainly God has the right to do this because he is the Creator. Does he exercise this right? Yes, as #Ro 9:13,17 clearly show us—”For this same purpose have I raised thee (Pharaoh) up”.
{#Ro 9:22} “What if God, willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction”. Here the apostle tells us in the second place, why God acts thus, ie, differently with different ones—having mercy on some and hardening others, making one vessel unto honour and another unto dishonour. Observe, that here in {#Ro 9:22} the apostle first mentions “vessels of wrath,” before he refers in {#Ro 9:23} to the “vessels of mercy.” Why is this? The answer to this question is of first importance: we reply, Because it is the “vessels of wrath” who are the subjects in view before the objector in. {#Ro 9:19} Two reasons are given why God makes some “vessels unto dishonour:” first, to “show his wrath,” and secondly “to make his power known”—both of which were exemplified in the case of Pharaoh.
One point in the above verse requires separate consideration—”Vessels of wrath fitted to destruction.” The usual explanation which is given of these words is that the vessels of wrath fit themselves to destruction, that is, fit themselves by virtue of their wickedness; and it is argued that there is no need for God to “fit them to destruction,” because they are already fitted by their own depravity, and that this must be the real meaning of this expression. Now if by “destruction” we understand punishment, it is perfectly true that the non-elect do “fit themselves,” for everyone will be judged “according to his works;” and further, we freely grant that subjectively the non-elect do fit themselves for destruction. But the point to be decided is, Is this what the apostle is here referring to? And, without hesitation, we reply it is not. Go back to #Ro 9:11-13: did Esau fit himself to be an object of God's hatred, or was he not such before he was born? Again; did Pharaoh fit himself for destruction, or did not God harden his heart before the plagues were sent upon Egypt?—see #Ex 4:21!
#Ro 9:22 is clearly a continuation in thought of {#Ro 9:21} and #Ro 9:21 is part of the apostle's reply to the questions raised in #Ro 9:20: therefore, to fairly follow out the figure, it must be God himself who “fits” unto destruction the vessels of wrath. Should it be asked how God does this, the answer, necessarily, is, objectively, — he fits the non-elect unto destruction by his fore-ordinating decrees. Should it be asked why God does this, the answer must be, to promote his own glory, ie, the glory of his justice, power and wrath. “The sum of the apostle's answer here is, that the grand object of God, both in the election and the reprobation of men, is that which is paramount to all things else in the creation of men, namely, his own glory” (Robert Haldane).
{#Ro 9:23} “And that he might make known the riches of his glory on the vessels of mercy, which he had afore prepared unto glory.” The only point in this verse which demands attention is the fact that the “vessels of mercy” are here said to be “afore prepared unto glory.” Many have pointed out that the previous verse does not say the vessels of wrath were afore prepared unto destruction, and from this omission they have concluded that we must understand the reference there to the non-elect fitting themselves in time, rather than God ordaining them for destruction from all eternity. But this conclusion by no means follows. We need to look back to #Ro 9:21 and note the figure which is there employed. “Clay” is inanimate matter, corrupt, decomposed, and therefore a fit substance to represent fallen humanity. As then the apostle is contemplating God's sovereign dealings with humanity in view of the Fall, he does not say the vessels of wrath were “afore” prepared unto destruction, for the obvious and sufficient reason that, it was not until after the Fall that they became (in themselves) what is here symbolized by the “clay.” All that is necessary to refute the erroneous conclusion referred to above, is to point out that what is said of the vessels of wrath is not that they are fit for destruction (which is the word that would have been used if the reference had been to them fitting themselves by their own wickedness), but fitted to destruction; which, in the light of the whole context, must mean a sovereign ordination to destruction by the Creator. We quote here the pointed words of Calvin on this passage—”There are vessels prepared for destruction, that is, given up and appointed to destruction; they are also vessels of wrath, that is, made and formed for this end, that they may be examples of God's vengeance and displeasure. Though in the second clause the apostle asserts more expressly, that it is God who prepared the elect for glory, as he had simply said before that the reprobate are vessels prepared for destruction, there is yet no doubt but that the preparation of both is connected with the secret counsel of God. Paul might have otherwise said, that the reprobate gave up or cast themselves into destruction, but he intimates here, that before they are born they are destined to their lot.” With this we are in hearty accord. #Ro 9:29 does not say the vessels of wrath fitted themselves, nor does it say they are fit for destruction, instead, it declares they are “fitted to destruction,” and the context shows plainly it is God who thus “fits” them—objectively by his eternal decrees.
Though #Ro 9:1-33 contains the fullest setting forth of the doctrine of Reprobation, there are still other passages which refer to it, one or two more of which we will now briefly notice:—
"Co wtedy? That which Israel seeketh for, that he obtained not, but the election obtained it, and the rest were hardened.” {#Ro 11:7 RV} Here we have two distinct and clearly defined classes which are set in sharp antithesis: the “election” and “the rest;” the one “obtained,” the other is “hardened.” On this verse we quote from the comments of John Bunyan of immortal memory:—”These are solemn words: they sever between men and men—the election and the rest, the chosen and the left, the embraced and the refused. By 'rest' here must needs be understood those not elect, because set the one in opposition to the other, and if not elect, whom then but reprobate?”
Writing to the saints at Thessalonica the apostle declared, “For God hath not appointed us to wrath, but to obtain salvation by our Lord Jesus Christ.” {#1Th 5:9} Now surely it is patent to any impartial mind that this statement is quite pointless if God has not “appointed” any to wrath. To say that God “hath not appointed us to wrath,” clearly implies that there are some whom he has “appointed to wrath,” and were it not that the minds of so many professing Christians are so blinded by prejudice, they could not fail to clearly see this.
”A Stone of stumbling, and a Rock or offence, even to them who stumble at the Word, being disobedient, whereunto also they were appointed”. {#1Pe 2:8} The whereunto manifestly points back to the stumbling at the Word, and their disobedience. Here, then, God expressly affirms that there are some who have been “appointed” (it is the same Greek word as in #1Th 5:9) unto disobedience. Our business is not to reason about it, but to bow to Holy Scripture. Our first duty is not to understand, but to believe what God has said.
”But these, as natural brute beasts, made to be taken and destroyed, speak evil of the things that they understand not; and shall utterly perish in their own corruption.” {#2Pe 2:12} Here, again, every effort is made to escape the plain teaching of this solemn passage. We are told that it is the “brute beasts” who are “made to be taken and destroyed,” and not the persons here likened to them. All that is needed to refute such sophistry is to inquire wherein lies the point of analogy between the “these” (men) and the “brute beasts?” What is the force of the “as”—but “these as brute beasts?” Clearly, it is that “these” men as brute beasts, are the ones who, like animals, are “made to be taken and destroyed:” the closing words confirming this by reiterating the same sentiment—”and shall utterly perish in their own corruption.”
”For there are certain men crept in unawares, who were before of old ordained to this condemnation; ungodly men, turning the grace of our God into lasciviousness, and denying the only Lord God, and our Lord Jesus Christ.” {#Jude 1:4} Attempts have been made to escape the obvious force of this verse by substituting a different translation. The RV gives: “But there are certain men crept in privily, even they who were of old written of beforehand unto this condemnation.” But this altered rendering by no means gets rid of that which is so distasteful to our sensibilities. The question arises, Where were these “of old written of beforehand?” Certainly not in the Old Testament, for nowhere is there any reference there to wicked men creeping into Christian assemblies. If “written of” be the best translation of “prographo,” the reference can only be to the book of the divine decrees. So whichever alternative be selected there can be no evading the fact that certain men are “before of old” marked out by God “unto condemnation.”
”And all that dwell on the earth shall worship him (viz. the Antichrist), every one whose name hath not been written from the foundation of the world in the Book of Life of the Lamb that hath been slain” (#Re 13:8, RV compare #Re 17:8). Here, then, is a positive statement affirming that there are those whose names were not written in the Book of Life. Because of this they shall render allegiance to and bow down before the Antichrist.
Here, then, are no less than ten passages which most plainly imply or expressly teach the fact of reprobation. They affirm that the wicked are made for the Day of Evil; that God fashions some vessels unto dis honour; and by his eternal decree (objectively) fits them unto destruction; that they are like brute beasts, made to be taken and destroyed, being of old ordained unto this condemnation. Therefore in the face of these scriptures we unhesitatingly affirm (after nearly twenty years careful and prayerful study of the subject) that the Word of God unquestionably teaches both Predestination and Reprobation, or to use the words of Calvin, “Eternal Election is God's predestination of some to salvation, and others to destruction”.
Having thus stated the doctrine of Reprobation, as it is presented in Holy Writ, let us now mention one or two important considerations to guard it against abuse and prevent the reader from making any unwarranted deductions:—
First, the doctrine of Reprobation does not mean that God purposed to take innocent creatures, make them wicked, and then damn them. Scripture says, “God hath made man upright, but they have sought out many inventions.” {#Ec 7:29} God has not created sinful creatures in order to destroy them, for God is not to be charged with the sin of his creatures. The responsibility and criminality is man's.
God's decree of Reprobation contemplated Adam's race as fallen, sinful, corrupt, guilty. From it God purposed to save a few as the monuments of his sovereign grace; the others he determined to destroy as the exemplification of his justice and severity. In determining to destroy these others, God did them no wrong. They had already fallen in Adam, their legal representative; they are therefore born with a sinful nature, and in their sins he leaves them. Nor can they complain. This is as they wish; they have no for holiness; they love darkness rather than light. Where, then, is there any injustice if God “gives them up to their own hearts' lusts!” {#Ps 81:12}
Second, the doctrine of Reprobation does not mean God refuses to save those who earnestly seek salvation. The fact is that the reprobate have no longing for the Saviour: they see in him no beauty that they should desire him. They will not come to Christ—why then should God force them to? He turns away none who do come—where then is the injustice of God fore-determining their just doom? None will be punished but for their iniquities; where then, is the supposed tyrannical cruelty of the Divine procedure? Remember that God is the Creator of the wicked, not of their wickedness; he is the Author of their being, but not the Infuser of their sin.
God does not (as we have been slanderously reported to affirm) compel the wicked to sin, as the rider spurs on an unwilling horse. God only says in effect that awful word, “Let them alone.” {#Mt 15:14} He needs only to slacken the reins of providential restraint, and withhold the influence of saving grace, and apostate man will only too soon and too surely, of his own accord, fall by his iniquities. Thus the decree of reprobation neither interferes with the bent of man's own fallen nature, nor serves to render him the less inexcusable.
Third, the decree of Reprobation in no wise conflicts with God's goodness. Though the non-elect are not the objects of his goodness in the same way or to the same extent as the elect are, yet are they not wholly excluded from a participation of it. They enjoy the good things of Providence (temporal blessings) in common with God's own children, and very often to a higher degree. But how do they improve them? Does the (temporal) goodness of God lead them to repent? Nay, verily, they do but “despise his goodness, and forbearance, and longsuffering, and after their hardness and impenitency of heart treasure up unto themselves wrath against the day of wrath.” {#Ro 2:4,5} On what righteous ground, then, can they murmur against not being the objects of his benevolence in the endless ages yet to come? Moreover, if it did not clash with God's mercy and kindness to leave the entire body of the fallen angels {#2Pe 2:4} under the guilt of their apostasy; still less can it clash with the Divine perfections to leave some of fallen mankind in their sins and punish them for them.
Finally, let us interpose this necessary caution: It is utterly impossible for any of us, during the present life, to ascertain who are among the reprobate. We must not now so judge any man, no matter how wicked he may be. The vilest sinner, may, for all we know, be included in the election of grace and be one day quickened by the Spirit of grace. Our marching orders are plain, and woe be unto us if we disregard them—”Preach the Gospel to every creature.” When we have done so our skirts are clear. If men refuse to heed, their blood is on their own heads; nevertheless “we are unto God a sweet savour of Christ, in them that are saved, and in them that perish. To the one we are a savour of death unto death; and to the other we are a savour of life unto life.” {#2Co 2:15,16}
We must now consider a number of passages which are often quoted with the purpose of showing that God has not fitted certain vessels to destruction or ordained certain ones to condemnation. First, we cite #Eze 18:31 —”Why will ye die, O house of Israel?” On this passage we cannot do better than quote from the comments of Augustus Toplady:—”This is a passage very frequently, but very idly, insisted upon by Arminians, as if it were a hammer which would at one stroke crush the whole fabric to powder. But it so happens that the “death” here alluded to is neither spiritual nor eternal death: as is abundantly evident from the whole tenor of the chapter. The death intended by the prophet is a political death; a death of national prosperity, tranquillity, and security. The sense of the question is precisely this: What is it that makes you in love with captivity, banishment, and civil ruin? Abstinence from the worship of images might, as a people, exempt you from these calamities, and once more render you a respectable nation. Are the miseries of public devastation so alluring as to attract your determined pursuit? Why will ye die? die as the house of Israel, and considered as a political body? Thus did the prophet argue the case, at the same time adding—”For I have no pleasure in the death of him that dieth saith the Lord God, wherefore, turn yourselves, and live ye. “This imports: First, the national captivity of the Jews added nothing to the happiness of God. Second, if the Jews turned from idolatry, and flung away their images, they should not die in a foreign, hostile country, but live peaceably in their own land and enjoy their liberties as an independent people.” To the above we may add: political death must be what is in view in #Eze 18:31,32 for the simple but sufficient reason that they were already spiritually dead!
#Mt 25:41 is often quoted to show that God has not fitted certain vessels to destruction—”Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the Devil and his angels.” This is, in fact, one of the principal verses relied upon to disprove the doctrine of Reprobation. But we submit that the emphatic word here is not “for” but “Devil.” This verse (see context) sets forth the severity of the judgment which awaits the lost. In other words, the above scripture expresses the awfulness of the everlasting fire rather than the subjects of it—if the fire be “prepared for the Devil and his angels” then how intolerable it will be! If the place of eternal torment into which the damned shall be cast is the same as that in which God's arch enemy will suffer, how dreadful must that place be!
Again: if God has chosen only certain ones to salvation, why are we told that God “now commandeth all men everywhere to repent?” {#Ac 17:3} That God commandeth “all men” to repent is but the enforcing of his righteous claims as the moral Governor of the world. How could he do less, seeing that all men everywhere have sinned against him? Furthermore; that God commandeth all men everywhere to repent argues the universality of creature responsibility. But this scripture does not declare that it is God's pleasure to “give repentance” {#Ac 5:31} to all men everywhere. That the apostle Paul did not believe God gave repentance to every soul is clear from his words in #2Ti 2:25 —”In meekness instructing those that oppose themselves; if God peradventure will give them repentance to the acknowledging of the truth.”
Again, we are asked, if God has “ordained” only certain ones unto eternal life, then why do we read that he “will have all men to be saved, and come to the knowledge of the truth?” {#1Ti 2:4} The reply is, that the words “all” and “all men,” like the term “world,” are often used in a general and relative sense. Let the reader carefully examine the following passages: #Mr 1:5 Joh 6:45,8:2 Ac 21:28,22:15 2Co 3:2 etc., and he will find full proof of our assertion. #1Ti 2:4 cannot teach that God wills the salvation of all mankind, or otherwise all mankind would be saved—”What his soul desireth even that he doeth!” {#Job 23:13}
Again; we are asked, Does not Scripture declare, again and again, that God is no “respecter of persons?” We answer, it certainly does, and God's electing grace proves it. The seven sons of Jesse, though older and physically superior to David, are passed by, while the young shepherd boy is exalted to Israel's throne. The scribes and lawyers pass unnoticed, and ignorant fishermen are chosen to be the apostles of the Lamb. Divine truth is hidden from the wise and prudent and is revealed to babes instead. The great majority of the wise and noble are ignored, while the weak, the base, the despised, are called and saved. Harlots and publicans are sweetly compelled to come in to the gospel feast, while self-righteous Pharisees are suffered to perish in their immaculate morality. Truly, God is “no respecter” of persons or he would not have saved me.
That the Doctrine of Reprobation is a “hard saying”—to the carnal mind is readily acknowledged—yet, is it any “harder” than that of eternal punishment? That it is clearly taught in Scripture we have sought to demonstrate, and it is not for us to pick and choose from the truths revealed in God's Word. Let those who are inclined to receive those doctrines which commend themselves to their judgment, and who reject those which they cannot fully understand, remember those scathing words of our Lord's, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken:” {#Lu 24:25} fools because slow of heart; slow of heart, not dull of head!
Once more we would avail ourselves of the language of Calvin: “But, as I have hitherto only recited such things as are delivered without any obscurity or ambiguity in the Scriptures, let persons who hesitate not to brand with ignominy those Oracles of Heaven, beware what kind of opposition they make. For, if they pretend ignorance, with a desire to be commended for their modesty, what greater instance of pride can be conceived, than to oppose one little word to the authority of God! as, 'It appears otherwise to me,' or 'I would rather not meddle with this subject.' But if they openly censure, what will they gain by their puny attempts against heaven? Their petulance, indeed, is no novelty; for in all ages there have been impious and profane men, who have virulently opposed this doctrine. But they shall feel the truth of what the Spirit long ago declared by the mouth of David, that God 'is clear when he judgeth'. {#Ps 51:4} David obliquely hints at the madness of men who display such excessive presumption amidst their insignificance, as not only to dispute against God, but to arrogate to themselves the power of condemning him. In the meantime, he briefly suggests, that God is unaffected by all the blasphemies which they discharge against heaven, but that he dissipates the mists of calumny, and illustriously displays his righteousness; our faith, also, being founded on the Divine Word, and therefore, superior to all the world, from its exaltation looks down with contempt upon those mists” (John Calvin).
In closing this chapter we propose to quote from the writings of some of the standard theologians since the days of the Reformation, not that we would buttress our own statements by an appeal to human authority, however venerable or ancient, but in order to show that what we have advanced in these pages is no novelty of the twentieth century, no heresy of the “latter days” but, instead, a doctrine which has been definitely formulated and commonly taught by many of the most pious and scholarly students of Holy Writ.
”Predestination we call the decree of God, by which he has determined in himself, what he would have to become of every individual of mankind. For they are not all created with a similar destiny: but eternal life is foreordained for some, and eternal damnation for others. Every man, therefore, being created for one or the other of these ends, we say, he is predestinated either to life or to death”—from John Calvin's “Institutes” (1536 AD) Book III, Chapter XXI entitled “Eternal Election, or God's Predestination of Some to Salvation and of Others to Destruction.”
We ask our readers to mark well the above language. A perusal of it should show that what the present writer has advanced in this chapter is not “Hyper-Calvinism” but real Calvinism, pure and simple. Our purpose in making this remark is to show that those who, not acquainted with Calvin's writings, in their ignorance condemn as ultra-Calvanism that which is simply a reiteration of what Calvin himself taught—a reiteration because that prince of theologians as well as his humble debtor have both found this doctrine in the Word of God itself.
Martin Luther is his most excellent work “De Servo Arbitrio” (Free Will a Slave), wrote: “All things whatsoever arise from, and depend upon, the divine appointments, whereby it was preordained who should receive the Word of Life, and who should disbelieve it, who should be delivered from their sins, and who should be hardened in them, who should be justified and who should be condemned. This is the very truth which razes the doctrine of free will from its foundations, to wit, that God's eternal love of some men and hatred of others is immutable and cannot be reversed.”
John Fox, whose Book of Martyrs was once the best known work in the English language (alas that it is not so today, when Roman Catholicism is sweeping upon us like a great destructive tidal wave!), wrote:—”Predestination is the eternal decreement of God, purposed before in himself, what should befall all men, either to salvation, or damnation”.
The “Larger Westminster Catechism” (1688)—adopted by the General Assembly of the Presbyterian Church—declares, “God, by an eternal and immutable decree, out of his mere love, for the praise of his glorious grace, to be manifested in due time, hath elected some angels to glory, and in Christ hath chosen some men to eternal life, and the means thereof; and also, according to his sovereign power, and the unsearchable counsel of his own will (whereby he extendeth or withholdeth favour as he pleases), hath passed by, and foreordained the rest to dishonour and wrath, to for their sin inflicted, to the praise of the glory of his justice”.
John Bunyan, author of “The Pilgrim's Progress,” wrote a whole volume on “Reprobation.” From it we make one brief extract:—”Reprobation is before the person cometh into the world, or hath done good or evil. This is evidenced by #Ro 9:11. Here you find twain in their mother's womb, and both receiving their destiny, not only before they had done good or evil, but before they were in a capacity to do it, they being yet unborn—their destiny, I say, the one unto, the other not unto the blessing of eternal life; the one elect, the other reprobate; the one chosen, the other refused.” In his “Sighs from Hell,” John Bunyan also wrote: “They that do continue to reject and slight the Word of God are such, for the most part, as are ordained to be damned”.
Commenting upon #Ro 9:22 “What if God willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction” Jonathan Edwards (Vol. 4, p. 306—1743 AD) says, “How awful doth the majesty of God appear in the dreadfulness of his anger! This we may learn to be one end of the damnation of the wicked.”
Augustus Toplady, author of “Rock of Ages” and other sublime hymns, wrote: “God, from all eternity decreed to leave some of Adam's fallen posterity in their sins, and to exclude them from the participation of Christ and his benefits.” And again; “We, with the Scriptures, assert: That there is a predestination of some particular persons to life, for the praise of the glory of divine grace; and also a predestination of other particular persons to death for the glory of divine justice—which death of punishment they shall inevitably undergo, and that justly, on account of their sins”.
George Whitefield, that stalwart of the eighteenth century, used by God in blessing to so many, wrote: “Without doubt, the doctrine of election and reprobation must stand or fall together…I frankly acknowledge I believe the doctrine of Reprobation, that God intends to give saving grace, through Jesus Christ, only to a certain number; and that the rest of mankind, after the fall of Adam, being justly left of God to continue in sin, will at last suffer that eternal death which is its proper wages”.
”Fitted to destruction.” {#Ro 9:22} After declaring this phrase admits of two interpretations, Dr. Hodge—perhaps the best known and most widely read commentator on Romans—says, “The other interpretation assumes that the reference is to God and that the Greek word for 'fitted' has its full participle force; prepared (by God) for destruction.” This, says Dr. Hodge, “Is adopted not only by the majority of Augustinians, but also by many Lutherans.”
Were it necessary we are prepared to give quotations from the writings of Wycliffe, Huss, Ridley, Hooper, Cranmer, Ussher, John Trapp, Thomas Goodwin, Thomas Manton (Chaplain to Cromwell), John Owen, Witsius, John Gill (predecessor of Spurgeon), and a host of others. We mention this simply to show that many of the most eminent saints in bygone days, the men most widely used of God, held and taught this doctrine which is so bitterly hated in these last days, when men will no longer “endure sound doctrine;” hated by men of lofty pretensions, but who, notwithstanding their boasted orthodoxy and much advertised piety, are not worthy to unfasten the shoes of the faithful and fearless servants of God of other days.
Tags: Sovereinity of God
