บทที่ 5 อำนาจอธิปไตยของพระเจ้าในการประณาม. (AW Pink)
"ดูเถิดดังนั้นคุณงามความดีและความรุนแรงของพระเจ้า."{# Ro 11:22}
ในบทสุดท้ายเมื่อการรักษาเยียวยาของอำนาจแห่งพระบิดาในการช่วยให้พ้นเราตรวจสอบเจ็ดทางเดินที่เป็นตัวแทนของเขาเป็นการเลือกจากในเด็กของชายและ predestinating วัตถุบางอย่างที่จะสอดคล้องกับภาพลักษณ์ของพระบุตรของพระองค์ ผู้อ่านคิดตามธรรมชาติจะถามและสิ่งที่ของบรรดาผู้ที่ไม่"บวชเพื่อชีวิตนิรันดร์"คำตอบที่จะถูกส่งกลับมักจะคำถามนี้แม้โดยผู้ที่ปฏิญาณที่จะเชื่อสิ่งที่พระคัมภีร์สอนเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าเป็นที่พระเจ้า โดยผ่านการเลือกตั้งที่ไม่ใช่ใบพวกเขาคนเดียวที่จะไปทางของตัวเองและในที่สุดมันได้ปลดเปลื้องให้เป็นบึงไฟเพราะพวกเขาปฏิเสธที่ทางของเขาและปฏิเสธ Saviour ของเขาให้ แต่นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความจริง; อื่น ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งซึ่งเป็นส่วนใหญ่ไม่พอใจกับทางกามารมณ์ใจจะถูกละเว้นหรือปฏิเสธ
ในมุมมองของความรุนแรงอันยิ่งใหญ่ของเรื่องที่นี่ก่อนที่พวกเราในมุมมองของความจริงที่ว่าวันนี้เกือบทั้งหมดแม้ผู้ที่ปฏิญาณจะ Calvinists - ปฏิเสธและปฏิเสธหลักคำสอนนี้และในมุมมองของความจริงที่ว่านี้เป็นหนึ่งในจุด ในหนังสือของเราที่มีการคำนวณเพื่อเพิ่มการถกเถียงมากที่สุดเรารู้สึกว่าสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมในแง่มุมของพระเจ้าเป็นความจริงข้อนี้เรียกร้อง ที่สาขานี้ของเรื่องของอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าเป็นอย่างสุดซึ้งลึกลับให้เราได้อย่างอิสระ แต่นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราไม่ควรปฏิเสธมัน ปัญหาคือว่าในปัจจุบันมีจำนวนมากดังนั้นผู้ที่ได้รับพยานหลักฐานของพระเจ้าเท่านั้นเท่าที่พวกเขาพอใจสามารถบัญชีสำหรับเหตุผลและพื้นของการปฏิบัติซึ่งหมายความว่าพวกเขาจะยอมรับอะไรของเขา แต่สิ่งที่สามารถวัดได้ในอนุ ระดับความสามารถของตัวเอง จำกัด
ระบุว่าในรูปแบบของจุด baldest ขณะนี้ได้รับการพิจารณาเป็นได้พระเจ้า foreordained บางคนด่า? ซึ่งหลายคนจะมีความชัดเจนถูกสาปไปตลอดกาลจากคัมภีร์ที่แต่ละรายจะได้รับการตัดสินตามผลงานของเขาและเก็บเกี่ยวตามที่เขาได้หว่านและที่ในผลของเขา"เป็นเพียงการสาปแช่ง"{# Ro 3:08} จะแน่ใจว่าไม่แพ้กัน และที่พระเจ้าบัญญัติให้เลือกที่ไม่ควรเลือกหลักสูตรที่พวกเขาทำตามเราตอนนี้รับที่จะพิสูจน์
จากสิ่งที่ได้รับก่อนที่เราในบทก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการเลือกตั้งบางส่วนเพื่อความรอดนั้นจะปฏิบัติตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แม้ว่าพระคัมภีร์ได้รับการเงียบเมื่อมันที่จะต้องมีการปฏิเสธของผู้อื่น ทางเลือกทุกอย่างชัดเจนและจำเป็นต้องหมายถึงการปฏิเสธสำหรับที่ไม่มีละทิ้งสามารถมีได้ไม่มีทางเลือก ถ้ามีบางอย่างที่พระเจ้าจะได้รับการเลือกตั้งแก่ความรอด, {# 2Th 2:03} จะต้องมีผู้อื่นที่ไม่ได้เลือกที่ความรอดแก่ ถ้ามีบางอย่างที่คุณพ่อมอบให้พระคริสต์ {# Joh 6:37} ต้องมีคนอื่นที่เขาไม่ได้ให้แก่พระคริสต์ หากมีบางส่วนที่มีชื่อถูกเขียนในหนังสือชีวิตของลูกแกะ, 21:27 {# Re} จะต้องมีคนอื่น ๆ ที่มีชื่อไม่ได้เขียนมี นั่นเป็นกรณีนี้เราจะพิสูจน์ให้เห็นด้านล่างนี้อย่างเต็มที่
ตอนนี้ทุกคนจะรับทราบว่าจากพื้นฐานของโลกอย่างแน่นอนพระเจ้า foreknew และเล็งเห็นถึงผู้ที่จะและใครจะไม่ได้รับคริสต์เป็นของพวกเขา Saviour ดังนั้นในการให้ความเป็นอยู่และเกิดกับที่เขารู้จะปฏิเสธพระคริสต์เขาจำเป็นต้องสร้างพวกเขาสาปแช่งพวก ทั้งหมดที่สามารถกล่าวว่าในการตอบกลับนี้คือไม่มีในขณะที่พระเจ้าไม่ foreknow คนเหล่านี้จะปฏิเสธพระคริสต์ แต่เขาไม่ได้คำสั่งที่พวกเขาควร แต่นี่เป็นขอทานจริงของคำถามที่เป็นปัญหา พระเจ้ามีเหตุผลชัดเจนว่าทำไมพระองค์ทรงสร้างมนุษย์เพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะเหตุผลที่เขาสร้างขึ้นนี้และคน ๆ นั้น, และในมุมมองของปลายทางนิรันดร์ของสิ่งมีชีวิตของเขาเขาวัตถุประสงค์อย่างที่ว่านี้จะใช้เวลาหนึ่งนิรันดร์ในสวรรค์หรือว่าคนนี้ควรจะใช้จ่ายนิรันดร์ ในบึงไฟ หากแล้วเขาก็เล็งเห็นว่าในการสร้างคนบางอย่างที่บุคคลนั้นจะดูถูกและปฏิเสธ Saviour แต่เขารู้ว่านี้ไว้ก่อน, ยังคง, มาว่าคนในชาติก็เป็นที่ชัดเจนเขาออกแบบและบวชว่าบุคคลที่ควรจะหายไปตลอดกาล อีกครั้ง; ความเชื่อเป็นของขวัญของพระเจ้าและจุดประสงค์ที่จะให้มันเฉพาะบางจุดประสงค์ไม่เกี่ยวข้องกับการที่จะให้มันไปให้ผู้อื่น หากไม่มีความเชื่อไม่มีความรอด"เขาผู้ที่เชื่อจะไม่ถูกสาป"- ดังนั้นถ้ามีบางอย่างของลูกหลานของอาดัมกับใครเขาจุดประสงค์ที่จะไม่ให้ความเชื่อนั้นจะต้องได้เพราะเขาบวชที่พวกเขาควรจะถูกสาป
ไม่เพียง แต่จะมีข้อสรุปเหล่านี้หนีไม่ แต่ประวัติศาสตร์ยืนยันพวกเขา ก่อนที่จะ Divine ชาติ, มาเกือบสองพันกว่าปี, ส่วนใหญ่ของมนุษย์คือซ้ายอนาถาของแม้หมายความว่าภายนอกของพระคุณเป็นที่ชื่นชอบกับคำสั่งสอนของพระคำของพระเจ้าไม่และกับวิวรณ์ไม่เขียนของเขาจะ สำหรับศตวรรษนานหลายอิสราเอลเป็นประเทศเดียวที่จะผู้ใดเทพ vouchsafed พิเศษของการค้นพบตัวเอง"ที่ในอดีตครั้งรับความเดือดร้อนทุกประเทศที่จะเดินในแนวทางของตัวเอง"{# Ac 14:16} --"คุณเท่านั้น (อิสราเอล) มี ฉันรู้จักกันของทุกครอบครัวของโลก."{# Am 3:02} ดังนั้นเป็นประเทศอื่น ๆ ทั้งหมดถูกลิดรอนของคำสั่งสอนของพระคำของพระเจ้าที่พวกเขาเชื่อว่าคนแปลกหน้าไปด้วยมันได้มายัง {#} โร 10:17 ประเทศเหล่านี้ไม่เพียง แต่โง่เขลาของพระเจ้าเอง แต่จากทางที่จะโปรดเขาในลักษณะที่เป็นจริงของการยอมรับกับเขาและวิธีการที่เดินทางมาถึงความสุขนิรันดร์ของตัวเอง
ตอนนี้ถ้าพระเจ้าทรงประสงค์ความรอดของพวกเขาเขาจะไม่ได้หมายความว่าพวกเขา vouchsafed ความรอดหรือไม่ เขาจะไม่ได้ให้พวกเขาทุกสิ่งที่จำเป็นในการจบที่? แต่มันเป็นเรื่องปฏิเสธไม่ได้ของความจริงที่ว่าเขาไม่ได้ ถ้าแล้ว, เทพสามารถจะทำได้อย่างสม่ำเสมอด้วยความยุติธรรม, ความเมตตาของพระองค์และเมตตากรุณา, ปฏิเสธไปบางวิธีการผ่อนผันและปิดพวกเขาลงไปในความมืดขั้นต้นและความไม่เชื่อ (เพราะความผิดของบรรพบุรุษของพวกเขาชนรุ่นก่อน), เหตุผลที่ควร ก็ถือว่าเข้ากันไม่ได้กับ perfections ของเขาที่จะไม่รวมคนบางจำนวนมากจากพระคุณของตัวเองและจากชีวิตนิรันดร์ที่ซึ่งมีการเชื่อมต่อกับมันได้หรือไม่ เห็นว่าเขาเป็นพระเจ้าและ disposer อธิปไตยของปลายทั้งสองที่นำหมายถึงและหมายถึงการที่นำไปสู่การจบที่?
ลงมาวันของเราเองและผู้ที่อยู่ในประเทศของตัวเองออกจากฝูงชนออก unnumberable เกือบของ unevangelized ไม่มีศาสนาจะไม่ปรากฏชัดว่ามีอยู่จำนวนมากในที่ดินที่จะประกาศพระวรสารของเราดินแดนที่เต็มไปด้วยคริสตจักรที่ คนแปลกหน้าตายกับพระเจ้าและความบริสุทธิ์ของเขา? ทรูหมายถึงพระคุณของใกล้เคียงกับมือของพวกเขา แต่ส่วนมากของพวกเขารู้ว่ามันไม่ พันจะเกิดในบ้านที่พวกเขาจะได้เรียนมาตั้งแต่แรกเกิดถึงเรื่องคริสเตียนทั้งหมดเป็นมุนาฟิกและ preachers เป็น humbugs โค้ง อื่น ๆ จะได้รับคำแนะนำจากอู่ในโรมันศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและมีการฝึกอบรมเพื่อพิจารณา Evangelical Christianity เป็นบาปร้ายแรงและพระคัมภีร์เป็นหนังสือที่อันตรายอย่างมากสำหรับพวกเขาในการอ่าน อื่น ๆ ที่เลี้ยงใน"คริสเตียนวิทยาศาสตร์"ครอบครัวรู้ว่าไม่เกินจริงของพระกิตติคุณของพระคริสต์หรือไม่ก็ไม่มีศาสนา unevangelized ส่วนใหญ่ที่ยอดเยี่ยมของตายเหล่านี้ในความไม่รู้ที่สุดของวิถีแห่งสันติภาพ ขณะนี้เราไม่จำเป็นต้องสรุปว่ามันไม่ได้พระเจ้าจะเพื่อสื่อสารความโปรดปรานแก่พวกเขา? จะของเขาได้รับอย่างอื่นเขาจะไม่ได้สื่อสารพระคุณของพระองค์จริงกันหรือไม่ หากแล้วก็คือน้ำพระทัยของพระเจ้าในเวลาปฏิเสธที่จะให้พระคุณของพระองค์นั้นจะต้องได้รับจะมาจากนิรันดร์ทั้งหมดเนื่องจากจะเป็นของเขาเป็นตัวของเขาเองเมื่อวานเหมือนกันและในวันนี้และตลอดไป ให้มันไม่ถูกลืมไปว่า providences ของพระเจ้า แต่อาการของพระราชกฤษฎีกาของเขาสิ่งที่พระเจ้าไม่ในเวลาเพียงจุดประสงค์ในสิ่งที่เขาจะนิรันดร์ของเขาเองเป็นสาเหตุเพียงอย่างเดียวของการกระทำและผลงานของเขา ดังนั้นจากจริงของเขาออกจากผู้ชายบางคนใน impenitency สุดท้ายและรวบรวมความไม่เชื่อเราแน่นอนมันเป็นนิรันดร์ของเขามุ่งมั่นเพื่อที่จะทำและส่งผลให้เขา reprobated บางส่วนจากก่อนรากฐานของโลก
ใน Westminster Confession ได้มีการกล่าว"พระเจ้าจากนิรันดร์ทั้งหมดได้โดยที่ปรึกษาที่ชาญฉลาดที่สุดและศักดิ์สิทธิ์ของจะของตัวเองได้อย่างอิสระและ unchangeably foreordain ใด ๆ ที่จะผ่านมา. ปลายนาย FW Grant - นักเรียนมากที่สุดและรอบคอบและระมัดระวัง นักเขียน - แสดงความคิดเห็นในคำเหล่านี้กล่าวว่า"มันเป็นอย่างดีจริงพระเจ้าที่พระเจ้าได้ทรงบวชเพื่อพระสิริของเขาก็ตามมาเพื่อส่งผ่าน."ตอนนี้ถ้างบไปนี้เป็นจริงไม่ได้หลักคำสอนของการสาปแช่งจัดตั้งขึ้นตามนั้นหรือไม่ , ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์อะไรคือสิ่งหนึ่งที่จะมาถึงทุกวัน? อะไร แต่ว่าชายและหญิงตายผ่านจากโลกนี้เป็นนิรันดร์สิ้นหวัง, นิรันดร์ของความทุกข์และความฉิบหาย ถ้าจากนั้นพระเจ้าได้ foreordained ใด ๆ ที่จะผ่านมาแล้วเขาก็จะต้องมีกำหนดว่าตัวเลขที่กว้างใหญ่ของมนุษย์ควรผ่านจากโลกนี้ที่ไม่ได้บันทึกจะประสบตลอดกาลในบึงไฟ ยอมรับหลักฐานโดยทั่วไปไม่ได้ข้อสรุปโดยเฉพาะอย่างหลีกเลี่ยงไม่?
ในการตอบกลับไปยังวรรคก่อนผู้อ่านอาจบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงเหตุผลไม่ต้องสงสัยเลยตรรกะ แต่ยังหาข้อสรุปเพียง ดีมากตอนนี้เราจะชี้ให้เห็นว่านอกเหนือจากข้อสรุปข้างต้นมีหลายทางเดินในพระอำนาจซึ่งเป็นที่ชัดเจนและแน่นอนที่สุดในการเรียนการสอนของพวกเขาในเรื่องขึงขังนี้ซึ่งเป็นทางเดินธรรมดาเกินไปที่จะเข้าใจผิดและจะแข็งแรงเกินไป evaded แปลกใจก็คือหลาย ๆ คนดีมี affirmations ปฏิเสธปฏิเสธไม่ได้ของพวกเขา
"โยชูวาทำสงครามเป็นเวลานานมีพระมหากษัตริย์ทั้งหมดเหล่านั้น มีเมืองที่ไม่ได้ทำสันติภาพกับเด็กของอิสราเอล, ประหยัด Hivites ชาว Gibeon : อื่น ๆ ทั้งหมดที่พวกเขาใช้เวลาในการรบ สำหรับมันเป็นของพระเจ้าจะแข็งหัวใจของพวกเขาว่าพวกเขาจะมากับอิสราเอลในการต่อสู้, ที่เขาอาจจะทำลายพวกเขาอย่างเต็มที่และที่พวกเขาอาจจะไม่ชอบ แต่ที่เขาอาจจะทำลายพวกเขาเป็นพระเจ้าบัญชาโมเสส."{ # Jos 11:18-20} จะมีอะไรที่ plainer กว่านี้หรือไม่ นี่เป็นจำนวนมากที่มีหัวใจของคนคานาอันพระเจ้าแข็งผู้ที่เขามีวัตถุประสงค์ที่จะอย่างเต็มที่ทำลายผู้ที่เขาพบ"ไม่ชอบ" จริงอยู่ที่ว่าพวกเขาชั่วร้ายศีลธรรมที่เคารพบูชาเป็นผู้มีใด ๆ ที่เลวร้ายยิ่งกว่าผิดศีลธรรม cannibals ที่เคารพบูชาของภาคใต้ทะเลเกาะ (และสถานที่อื่น ๆ อีกมากมาย), ผู้ที่พระเจ้าได้ให้พระวรสารผ่าน John G. Paton! ไม่แน่นอน แล้วทำไมไม่พระยะโฮวาคำสั่งอิสราเอลที่จะสอนคนคานาอันกฎหมายของเขาและสั่งให้พวกเขาเกี่ยวกับการเสียสละเพื่อความจริงพระเจ้า? ชัดถ้อยชัดคำเพราะเขามีการทำเครื่องหมายสำหรับความพินาศของพวกเขาออกและถ้าเป็นเช่นนั้นที่จากนิรันดร์ทั้งหมด
"พระเจ้าทรงทำทุกสิ่งสำหรับตัวเอง : ใช่แม้ชั่ววันของ .. ความชั่ว"{# Pr 16:04} ที่พระเจ้าทำทั้งหมดอาจจะอ่านของหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้ทุกคน : ที่เขาทำทั้งหมดสำหรับ ไม่เชื่อว่าตัวเองเป็นอย่างกว้างขวาง พระเจ้าที่ทำให้เราไม่สำหรับ sakes ของเราเอง แต่สำหรับตัวเอง; ไม่ได้เพื่อความสุขของเราเอง แต่เพื่อพระสิริของเขาคือยังคง, ซ้ำ ๆ ยืนยันในคัมภีร์ - Re 4:11 แต่ # Pr 16:04 ไปได้ไกลออกไป : มันประกาศอย่างชัดเจนว่าพระเจ้าทำชั่ววันของความชั่วร้าย : ที่ได้รับการออกแบบของเขาในการให้พวกเขาเป็น แต่ทำไม? ไม่ # Ro 9:17 บอกเรา"สำหรับฟิรเอาน์กล่าวว่าพวกคัมภีร์แม้เพื่อการนี้มีผมยกเจ้าขึ้นที่ฉันอาจแสดงพลังของผมในเจ้าและที่ชื่อของฉันอาจจะมีการประกาศทั่วทุกโลก!" พระเจ้าได้ทำชั่วร้ายว่า ณ สิ้นเขาอาจแสดงให้เห็นถึง"อำนาจ"- แสดงให้เห็นมันโดยการแสดงในสิ่งที่มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะทำให้ลดน้อยลงและ stoutest กบฏเพื่อโค่นล้มศัตรูของเขา mightiest
"แล้วฉันจะอ้างแก่พวกเขาฉันไม่เคยรู้คุณ :. ออกจากฉันพวกท่านว่าสิ่งชั่วร้ายงาน"{# Mt 7:23} ในบทก่อนหน้านี้ได้รับการแสดงให้เห็นว่าคำว่า"ทราบ"และ"รู้ล่วงหน้า" เมื่อนำไปใช้กับพระเจ้าในพระคัมภีร์จะต้องมีการอ้างอิงไม่เพียงเพื่อความเข้าใจเชิงเขา (นั่นคือความรู้เปล่าของเขาไว้ก่อน) แต่ให้เขามีความรู้การเห็นด้วย เมื่อพระเจ้าตรัสกับอิสราเอล,"คุณจะมีเพียงฉันที่รู้จักกันของทุกครอบครัวของโลก,"{# Am 3:02} ปรากฏว่าเขาหมายถึง"คุณเพียง แต่ฉันมีเรื่องดีเพื่อ."เมื่อเราได้อ่านใน # Ro 11:02 พระเจ้าทรงไม่โยนออกไปคนของเขา (อิสราเอล) ผู้ที่เขา foreknew"ก็เป็นที่ชัดเจนว่าสิ่งที่ต่างคือ"พระเจ้าไม่ได้ปฏิเสธในที่สุดว่าคนที่เขาได้เลือกที่เป็นวัตถุของความรักของเขา CF # De 7:7,8 ในทำนองเดียวกัน (และเป็นเพียงวิธีที่เป็นไปได้) พวกเราจะเข้าใจ # Mt 07:23 ในวันแห่งการพิพากษาของพระเจ้าจะกล่าวแก่มาก"ฉันไม่เคยรู้คุณ."หมายเหตุ, มันเป็นมากกว่าเพียงแค่"ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้."ปฏิญาณตนของเขาจะถูกว่า"ผมไม่เคยรู้ว่าคุณ"ที่คุณไม่เคย วัตถุของการเห็นชอบของฉัน คมชัดนี้ด้วย"ฉันรู้ว่า (รัก) แกะของฉันและฉันรู้จัก (รัก) ของฉัน."{# Joh 10:14}"แกะ"เลือกของเขา"ไม่กี่"เขาจะ"รู้;"แต่ คนเลวทราม, ไม่เลือก,"กลุ่ม"เขารู้ดีที่ไม่ไม่ได้ไม่ได้ก่อนที่รากฐานของโลกเขาก็รู้ว่าพวกเขา - เขา"ไม่เคย"รู้ว่าพวกเขา
ใน # Ro 9:1-33 หลักคำสอนของอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าในการประยุกต์ใช้ทั้งจำทั้งปรับเลือกและคนเลวจะถือว่าของที่มีความยาว งานแสดงรายละเอียดของบทสำคัญนี้จะเกินขอบเขตปัจจุบันของเราทั้งหมดที่เราจะได้เรียงความคือการอาศัยอยู่บนส่วนหนึ่งของมันที่ได้อย่างชัดเจนหมีเมื่อภาพของเรื่องที่เรากำลังพิจารณา
#Ro 9:17 “For the Scripture saith unto Pharaoh, Even for this same purpose have I raised thee up that I might show my, power in thee, and that my name might be declared throughout all the earth.” These words refer us back to #Ro 9:13 and #Ro 9:14. In #Ro 9:13 God's love to Jacob and his hatred to Esau are declared. In #Ro 9:14 it is asked “Is there unrighteousness with God?” and here in #Ro 9:17 the apostle continues his reply to the objection. We cannot do better now than quote from Calvin's comments upon this verse. “There are here two things to be considered, —the predestination of Pharaoh to ruin, which is to be referred to the past and yet the hidden counsel of God, —and then, the design of this, which was to make known the name of God. As many interpreters, striving to modify this passage, pervert it, we must first observe, that for the word “I have raised thee up,” or stirred up, in the Hebrew is, “I have appointed,” by which it appears, that God, designing to show that the contumacy of Pharaoh would not prevent him to deliver his people, not only affirms that his fury had been foreseen by him, and that he had prepared means for restraining it, but that he had also thus designedly ordained it and indeed for this end, —that he might exhibit a more illustrious evidence of his own power.” It will be observed that Calvin gives as the force of the Hebrew word which Paul renders “For this purpose have I raised thee up,” —” I have appointed”. As this is the word on which the doctrine and argument of the verse turns we would further point out that in making this quotation from #Ex 9:16 the apostle significantly departs from the Septuagint—the version then in common use, and from which he most frequently quotes—and substitutes a clause for the first that is given by the Septuagint: instead of “On this account thou hast been preserved,” he gives “For this very end have I raised thee up”!
But we must now consider in more detail the case of Pharaoh which sums up in concrete example the great controversy between man and his Maker. “For now I will stretch out my hand, that I may smite thee and thy people with pestilence; and thou shalt be cut off from the earth. And in very deed for this cause have I raised thee up, for to show in thee my power; and that my name may be declared throughout all the earth.” {#Ex 9:15,16} Upon these words we offer the following comments:
First, we know from #Ex 14:1-15:27 that Pharaoh was cut off, that he was cut off by God, that he was cut off in the very midst of his wickedness, that he was cut off not by sickness nor by the infirmities which are incident to old age, nor by what men term an accident, but cut off by the immediate hand of God in judgment.
Second, it is dear that God raised up Pharaoh for this very end—to “cut him off,” which in the language of the New Testament means “destroyed.” God never does anything without a previous design. In giving him being, in preserving him through infancy and childhood, in raising him to the throne of Egypt, God had one end in view. That such was God's purpose is clear from his words to Moses before he went down to Egypt, to demand of Pharaoh that Jehovah's people should be allowed to go a three days' journey into the wilderness to worship him—”And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all these wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go.” {#Ex 4:21} But not only so, God's design and purpose was declared long before this. Four hundred years previously God had said to Abraham, “Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; and also that nation, whom they shall serve, will I judge”. {#Ge 15:13,14} From these words it is evident (a nation and its king being looked at as one in the Old Testament) that God's purpose was formed long before he gave Pharaoh being.
Third, an examination of God's dealings with Pharaoh makes it clear that Egypt's king was indeed a “vessel of wrath fitted to destruction.” Placed on Egypt's throne, with the reins of government in his hands, he sat as head of the nation which occupied the first rank among the peoples of the world. There was no other monarch on earth able to control or dictate to Pharaoh. To such a dizzy height did God raise this reprobate, and such a course was a natural and necessary step to prepare him for his final fate, for it is a divine axiom that “pride goeth before destruction and a haughty spirit before a fall.” Further, —and this is deeply important to note and highly significant—God removed from Pharaoh the one outward restraint which was calculated to act as a check upon him. The bestowing upon Pharaoh of the unlimited powers of a king was setting him above all legal influence and control. But besides this, God removed Moses from his presence and kingdom. Had Moses, who not only was skilled in all the wisdom of the Egyptians but also had been reared in Pharaoh's household, been suffered to remain in close proximity to the throne, there can be no doubt but that his example and influence had been a powerful check upon the king's wickedness and tyranny. This, though not the only cause, was plainly one reason why God sent Moses into Midian, for it was during his absence that Egypt's inhuman king framed his most cruel edicts. God designed, by removing this restraint, to give Pharaoh full opportunity to fill up the full measure of his sins, and ripen himself for his fully deserved but predestined ruin.
Fourth, God “hardened” his heart as he declared he would. {#Ex 4:21} This is in full accord with the declarations of Holy Scripture—”The preparations of the heart in man, and the answer of the tongue, is from the Lord”; {#Pr 16:1} “The king's heart is in the hand of the Lord, as the rivers of water, he turneth it whithersoever he will”. {#Pr 21:1} Like all other kings, Pharaoh's heart was in the hand of the Lord; and God had both the right and the power to turn it whithersoever he pleased. And it pleased him to turn it against all good. God determined to hinder Pharaoh from granting his request through Moses to let Israel go, until he had fully prepared him for his final overthrow, and because nothing short of this would fully fit him, God hardened his heart.
Finally, it is worthy of careful consideration to note how the vindication of God in his dealings with Pharaoh has been fully attested. Most remarkable it is to discover that we have Pharaoh's own testimony in favour of God and against himself! In #Ex 9:15,16 we learn how God had told Pharaoh for what purpose he had raised him up, and in #Ex 9:27 we are told that Pharaoh said, “I have sinned this time: the Lord is righteous, and I and my people are wicked.” Mark that this was said by Pharaoh after he knew that God had raised him up in order to “cut him off,” after his severe judgments had been sent upon him, after he had hardened his own heart. By this time Pharaoh was fairly ripened for judgment, and fully prepared to decide whether God had injured him, or whether he had sought to injure God; and he fully acknowledges that he had “sinned” and that God was “righteous.” Again; we have the witness of Moses who was fully acquainted with God's conduct toward Pharaoh. He had heard at the beginning what was God's design in connection with Pharaoh; He had witnessed God's dealings with him; he had observed his “long sufferance” toward this vessel of wrath fitted to destruction; and at last he had beheld him cut off in Divine judgment at the Red Sea. How then was Moses impressed? Does he raise the cry of injustice? Does he dare to charge God with unrighteousness? Far from it. Instead, he says, “Who is like unto thee, O Lord, among the gods? Who is like thee, glorious, in holiness, fearful in praises, doing wonders!” {#Ex 15:11}
Was Moses moved by a vindictive spirit as he saw Israel's arch enemy “cut off” by the waters of the Red Sea? Surely not. But to remove forever all doubt upon this score, it remains to be pointed out how that saints in Heaven, after they have witnessed the sore judgments of God, join in singing “the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of Nations.” {#Re 15:3} here then is the climax, and the full and final vindication of God's dealings with Pharaoh. Saints in heaven join in singing the song of Moses, in which that servant of God celebrated Jehovah's praise in overthrowing Pharaoh and his hosts, declaring that in so acting God was not unrighteous but just and true. We must believe, therefore, that the Judge of all the earth did right in creating and destroying this vessel of wrath, Pharaoh.
The case of Pharaoh establishes the principle and illustrates the doctrine of Reprobation. If God actually reprobated Pharaoh, we may justly conclude that he reprobates all others whom he did not predestinate to be conformed to the image of his Son. This inference the apostle Paul manifestly draws from the fate of Pharaoh, for in #Ro 9:1-33, after referring to God's purpose in raising up Pharaoh, he continues, “therefore”. The case of Pharaoh is introduced to prove the doctrine of Reprobation as the counterpart of the doctrine of Election.
In conclusion, we would say that in forming Pharaoh God displayed neither justice nor injustice, but only his bare sovereignty. As the potter is sovereign in forming vessels, so God is sovereign in forming moral agents.
#Ro 9:18 “Therefore hath he mercy on whom he will have mercy, and whom he will he hardeneth”. The “therefore” announces the general conclusion which the apostle draws from all he had said in the three preceding verses in denying that God was unrighteous in loving Jacob and hating Esau, and specifically it applies the principle exemplified in God's dealings with Pharaoh. It traces everything back to the sovereign will of the Creator. He loves one and hates another, he exercises mercy toward some and hardens others, without reference to anything save his own sovereign will.
That which is most repellant to the carnal mind in the above verse is the reference to hardening—”Whom he will he hardeneth”—and it is just here that so many commentators and expositors have adulterated the truth. The most common view is that the apostle is speaking of nothing more than judicial hardening, ie, a forsaking by God because these subjects of his displeasure had first rejected his truth and forsaken him. Those who contend for this interpretation appeal to such scriptures as #Ro 1:19-26—God gave them up, that is (see context) those who knew God yet glorified him not as God. {#Ro 1:21} Appeal is also made to #2Th 2:10-12. But it is to be noted that the word “harden” does not occur in either of these passages. But further, we submit that #Ro 9:18 has no reference whatever to judicial “hardening.” The apostle is not there speaking of those who had already turned their backs on God's truth, but instead, he is dealing with God's sovereignty, God's sovereignty as seen not only in showing mercy to whom he wills, but also in hardening whom he pleases. The exact words are “Whom he will”—not “all who have rejected his truth”—”he hardeneth,” and this, coming immediately after the mention of Pharaoh, clearly fixes their meaning. The case of Pharaoh is plain enough, though man by his glosses has done his best to hide the truth.
{#Ro 9:18} “Therefore hath he mercy on whom he will have mercy, and whom he will he hardeneth”. This affirmation of God's sovereign “hardening” of sinners' hearts—in contradistinction from judicial hardening—is not alone. Mark the language of #Joh 12:37-40 “But though he had done so many miracles before them, yet they believed not on him: that the saying of Isaiah the prophet might be fulfilled, which he spake, Lord, who hath believed our report? and to whom hath the arm of the Lord been revealed? Therefore they could not believe (why?), because that Isaiah said again, he hath blinded their eyes, and hardened their hearts (why? Because they had refused to believe on Christ? This is the popular belief, but mark the answer of Scripture) that they should not see with their eyes, nor understand with their heart, and be converted, and I should heal them.” Now, reader, it is just a question as to whether or not you will believe what God has revealed in his Word. It is not a matter of prolonged searching or profound study, but a childlike spirit which is needed, in order to understand this doctrine.
{#Ro 9:19} “Thou wilt say then unto me, Why doth he yet find fault? For who hath resisted his will?” Is not this the very objection which is urged today? The force of the apostle's questions here seems to be this: Since everything is dependent on God's will, which is irreversible, and since this will of God, according to which he can do everything as sovereign—since he can have mercy on whom he wills to have mercy, and can refuse mercy and inflict punishment on whom he chooses to do so—why does he not will to have mercy on all, so as to make them obedient, and thus put finding of fault out of court? Now it should be particularly noted that the apostle does not repudiate the ground on which the objection rests. He does not say God does not find fault. Nor does he say, Men may resist his will. Furthermore, he does not explain away the objection by saying: You have altogether misapprehended my meaning when I said “Whom he wills he treats kindly, and whom he wills he treats severely.” But he says, “'first, this is an objection you have no right to make'; and then, 'This is an objection you have no reason to make'” (see Dr. Brown). The objection was utterly inadmissible, for it was a replying against God. It was to complain about, argue against, what God had done!
{#Ro 9:19} “Thou wilt say then unto me, Why, doth he yet find fault? For who hath resisted his will?” The language which the apostle here puts into the mouth of the objector is so plain and pointed, that misunderstanding ought to be impossible. Why doth he yet find fault? Now, reader, what can these words mean? Formulate your own reply before considering ours. Can the force of the apostle's question be any other than this: If it is true that God has “mercy” on whom he wills, and also “hardens” whom he wills, then what becomes of human responsibility? In such a case men are nothing better than puppets, and if this be true then it would be unjust for God to “find fault” with his helpless creatures. Mark the word “then”—thou wilt say then unto me—he states the (false) inference or conclusion which the objector draws from what the apostle had been saying. And mark, my reader, the apostle readily saw the doctrine he had formulated would raise this very objection, and unless what we have written throughout this book provokes, in some at least, (all whose carnal minds are not subdued by divine grace) the same objection, then it must be either because we have not presented the doctrine which is set forth in #Ro 9:1-33, or else because human nature has changed since the apostle's day. Consider now the remainder of the verse. {#Ro 9:19} The apostle repeats the same objection in a slightly different form—repeats it so that his meaning may not be mis sunderstood—namely, “For who hath resisted his will?” It is clear then that the subject under immediate discussion relates to God's “will,” ie, his sovereign ways, which confirms what we have said above upon, {#Ro 9:17,18} where we contended that it is not judicial hardening which is in view (that is, hardening because of previous rejection of the truth), but sovereign “hardening,” that is, the “hardening” of a fallen and sinful creature for no other reason than that which inheres in the sovereign will of God. And hence the question, “Who hath resisted his will?” What then does the apostle say in reply to these objections?
{#Ro 9:20} “Nay but, O man, who art thou that repliest against God? Shall the thing formed say to him that formed it, Why hast thou made me thus?” The apostle, then, did not say the objection was pointless and groundless, instead, he rebukes the objector for his impiety. He reminds him that he is merely a “man,” a creature, and that as such it is most unseemly and impertinent for him to “reply (argue, or reason) against God.” Furthermore, he reminds him that he is nothing more than a “thing formed,” and therefore, it is madness and blasphemy to rise up against the former himself. Ere leaving this verse it should be pointed out that its closing words, “Why hast thou made me thus” help us to determine, unmistakably, the precise subject under discussion. In the light of the immediate context what can be the force of the “thus?” What, but as in the case of Esau, why hast thou made me an object of “hatred?” What, but as in the case of Pharaoh, Why hast thou made me simply to “harden” me? What other meaning can, fairly, be assigned to it?
It is highly important to keep clearly before us that the apostle's object throughout this passage is to treat of God's sovereignty in dealing with, on the one hand, those whom he loves—vessels unto honour and vessels of mercy, and also, on the other hand, with those whom he “hates” and “hardens”—vessels unto dishonour and vessels of wrath.
{#Ro 9:21-23} Hath not the potter power over the clay, of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour? What if God, willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction: And that he might make known the riches of his glory on the vessels of mercy, which he had afore prepared unto glory. In these verses the apostle furnishes a full and final reply to the objections raised in. {#Ro 9:19} First, he asks, “Hath not the potter power over the clay?” etc. It is to be noted the word here translated “power” is a different one in the Greek from the one rendered “power” in {#Ro 9:22} where it can only signify his might; but here in, {#Ro 9:21} the power spoken of must refer to the Creator's rights or sovereign prerogatives; that this is so, appears from the fact that the same Greek word is employed in #Joh 1:12 —”As many as received him, to them gave he power to become the sons of God”—which, as is well known, means the right or privilege to become the sons of God. The RV employs “right” both in #Joh 1:12 and #Ro 9:21.
{#Ro 9:21} “Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” That the “potter” here is God himself is certain from the previous verse, where the apostle asks “Who art thou that repliest against God?” and then, speaking in the terms of the figure he was about to use, continues, “Shall the thing formed say to him that formed it” etc. Some there are who would rob these words of their force by arguing that while the human potter makes certain vessels to be used for less honourable purposes than others, nevertheless, they are designed to fill some useful place. But the apostle does not here say, “Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto an honourable use and another to a less honourable use,” but he speaks of some “vessels” being made ” unto dis honour.” It is true, of course, that God's wisdom will yet be fully vindicated, in as much as the destruction of the reprobate will promote his glory—in what way the next verse tells us.
ก่อนถ่ายทอดไปยังข้อต่อไปให้เราสรุปการเรียนการสอนนี้และสองคนก่อนหน้านี้ ใน {# Ro 9:19} สองคำถามที่ถามว่า"แล้วเจ้าจะบอกว่าข้าพเจ้าทรงทำไมเขายังพบความผิด? สำหรับผู้ที่จะทรงต่อต้าน? เขา"คำถามเหล่านั้นคำตอบจะถูกส่งกลับสามเท่า ครั้งแรกใน {# Ro 9:20} อัครสาวกปฏิเสธสิ่งมีชีวิตที่เหมาะกับการนั่งในการตัดสินตามวิธีการของผู้สร้าง"มิใช่ แต่มนุษย์เอ๋ยเจ้าที่ที่ repliest ต่อพระเจ้า? สิ่งที่เกิดขึ้นจะต้องพูดกับเขาว่ารูปมันทำไมพระองค์ได้ทรงทำให้ฉันจึง?"อัครสาวกยืนยันว่าความถูกต้องของจะพระเจ้าจะต้องไม่ถาม สิ่งที่เขาจะต้องได้รับสิทธิ ประการที่สองใน {# Ro 9:21} อัครสาวกประกาศว่าผู้สร้างมีสิทธิที่จะจัดการกับสิ่งมีชีวิตของเขาที่เขาเห็นสมควร"ไม่ทรงอำนาจเหนือดินช่างปั้น, ของก้อนเดียวกันเพื่อให้เกียรติแก่พวกหนึ่งในเรือ และอีกความอับอายขายหน้าแก่?"มันควรจะระบุไว้อย่างละเอียดว่าคำให้"พลัง"ที่นี่เป็น exousian - คำที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจากการแปล"พลัง"ในข้อต่อไปนี้ ("เพื่อให้รู้จักกันไฟ"ของเขา) โดยที่มัน dunamin เป็น ในคำว่า"? ทรงไม่อำนาจพอตเตอร์กว่าดิน"จะต้องมีอำนาจของพระเจ้าใช้สิทธิอย่างถูกต้องซึ่งมีอยู่ในมุมมองการใช้สิทธิของพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอด้วยความยุติธรรมของเขา -- เพราะการยืนยันเพียงของ omnipotency ของเขาจะไม่มีคำตอบดังกล่าว เป็นพระเจ้าจะย้อนกลับไปยังคำถามที่พบสิ่งต่อไปนี้ {# Ro 9:19} Third, in, {# Ro 9:22,23} อัครสาวกให้เหตุผลว่าทำไมพระเจ้าเงินแตกต่างกันกับหนึ่งในสิ่งมีชีวิตของเขาจากที่อื่นที่หนึ่ง มือก็คือการ"shew ลงโทษของเขา"และ"ให้อำนาจของเขาที่รู้จักกัน;"ในทางกลับกันก็คือการ"ให้รู้จักความมั่งคั่งของสง่าราศีของเขา."
"ไม่ทรงอำนาจเหนือดินของช่างปั้นเป็นก้อนเนื้อเดียวกันเพื่อให้เกียรติแก่เรือหนึ่งและอีกความอับอายขายหน้าแก่?"แน่นอนพระเจ้าทรงมีสิทธิที่จะทำเช่นนี้เพราะเขาเป็นผู้สร้าง แต่เขาใช้สิทธินี้หรือไม่ ใช่, เป็น # Ro แสดงให้เราเห็นอย่างชัดเจน 9:13,17"เพื่อวัตถุประสงค์เดียวกันนี้มีผมยกเจ้า (ฟิรเอาน์) ขึ้น"
{# Ro 9:22}"จะทำอย่างไรถ้าพระเจ้ายินดีที่จะแสดงความโกรธของเขาและเพื่อให้อำนาจของเขาเป็นที่รู้จักมาก longsuffering ทนกับเรือของการลงโทษติดตั้งกับการทำลาย" อัครสาวกต่อไปนี้บอกเราในสถานที่ที่สองทำไมพระองค์จึงกระทำเช่นการแตกต่างกันกับคนที่แตกต่างกันมีความเมตตาในบางและการชุบแข็งอื่น ๆ , การทำหนึ่งเกียรติแก่เรือและอื่นแก่ความอับอายขายหน้า สังเกตว่าที่นี่ใน {# Ro 9:22} อัครสาวกครั้งแรกกล่าวถึง"เรือของความโกรธ,"ก่อนที่เขาหมายใน {# Ro 9:23} เพื่อ"เรือของความเมตตา."ทำไมนี้คืออะไร คำตอบสำหรับคำถามนี้มีความสำคัญครั้งแรก : ตอบเราเพราะเป็น"เรือของความโกรธ"ที่เป็นวิชาในมุมมองก่อนที่จะคัดค้านสิ่งต่อไปนี้ {9:19} # Ro จะได้รับสองเหตุผลว่าทำไมพระเจ้าทำให้เรือ"บางอย่าง ความอับอายขายหน้าแก่ :"แรก"แสดงความโกรธของเขา"และประการที่สอง"เพื่อให้พลังงานที่เรียกว่า"- ทั้งสองที่มี exemplified ในกรณีของฟาโรห์ของเขา
จุดหนึ่งในข้อข้างต้นต้องมีการพิจารณาที่แยกจากกัน"เรือของความโกรธติดตั้งกับการทำลาย."คำอธิบายตามปกติซึ่งจะได้รับของคำเหล่านี้ก็คือเรือของความโกรธพอดีตัวเองไปสู่ความพินาศซึ่งก็คือพอดีกับตัวเองได้โดยอาศัยอำนาจของความชั่วร้ายของพวกเขา และจะเสนอว่าไม่จำเป็นต้องมีพระเจ้าที่ไม่"พอดีพวกเขาไปสู่ความพินาศ"เพราะพวกเขามีอยู่แล้วติดตั้งด้วยสิ่งเลวร้ายของตัวเองและที่นี้จะต้องมีความหมายที่แท้จริงของการแสดงออกนี้ ตอนนี้ถ้าเป็น"การทำลาย"เราเข้าใจว่าการลงโทษนั้นเป็นความจริงอย่างสมบูรณ์แบบที่เลือกไม่ทำ"พอดีกับตัวเอง"เพื่อทุกคนจะได้รับการตัดสิน"ตามผลงานของเขา"และเพิ่มเติมเราได้อย่างอิสระให้สิทธิ์ที่ผู้กระทำเลือกไม่ทำ เหมาะสำหรับการทำลายตัวเอง แต่จุดที่จะตัดสินใจคือนี่คือสิ่งที่อัครสาวกอยู่ที่นี่หมายถึง? และโดยไม่ลังเลเรายังไม่ได้ตอบ กลับไปที่ # Ro 9:11-13 : เอซาวไม่พอดีกับตัวเองเป็นวัตถุแห่งความเกลียดชังพระเจ้าหรือไม่นั้นเขาต้องทำก่อนที่เขาจะเกิด? อีกครั้ง; ฟิรเอาน์ได้พอดีกับตัวเองที่ทำลายหรือไม่พระเจ้าแข็งหัวใจของเขาก่อนที่ภัยพิบัติถูกส่งเมื่ออียิปต์ - ดู # 04:21 Ex!
# Ro 9:22 เป็นอย่างชัดเจนต่อเนื่องในความคิดของ {# Ro 9:21} และ # Ro 9:21 เป็นส่วนหนึ่งของอัครสาวกตอบของคำถามที่เลี้ยงใน # Ro 9:20 : การได้อย่างเป็นธรรมตามรูปออก นั้นจะต้องได้พระเจ้าเองที่"พอดี"ทำลายแก่เรือของความโกรธ ควรจะเป็นถามว่าพระเจ้าทำงานในลักษณะนี้ answer, จำเป็น, เป็น, เป็นกลาง, -- เขาเหมาะแก่การทำลายโดยไม่เลือกข้างหน้าของเขาประสานพระราชกฤษฎีกา ควรจะเป็นถามว่าทำไมพระเจ้าทำงานในลักษณะนี้จะต้องมีคำตอบเพื่อส่งเสริมสง่าราศีของตัวเองเช่นเขาพระสิริของอำนาจความยุติธรรมของเขาและการลงโทษ "ผลรวมของคำตอบอัครสาวกของที่นี่คือที่วัตถุที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้าทั้งในการเลือกตั้งและการสาปแช่งของมนุษย์เป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกับทุกสิ่งอื่นในการสร้างคนคือสง่าราศีของเขา"(โรเบิร์ต Haldane)
{# Ro 9:23}"และว่าเขาอาจจะทำให้รู้จักความมั่งคั่งของสง่าราศีของเขาในเรือของความเมตตาที่เขาได้จัดทำขึ้นข้างต้นเกียรติแก่."ชี้เฉพาะในข้อที่เรียกร้องความสนใจนี้คือความจริงที่ว่าเรือ" ในพระเมตตา"อยู่ที่นี่กล่าวว่าเป็น"พระสิริแก่ข้างต้นจัดทำ."หลายคนได้ชี้ให้เห็นว่าข้อก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกเรือของการลงโทษโดยการเตรียมการทำลายพวกข้างต้นและจากการละเลยพวกเขาได้ข้อสรุปว่าเราจะต้องเข้าใจการอ้างอิงนี้มี เพื่อกระชับไม่เลือกตัวเองในเวลามากกว่าการบวชพระเจ้าสำหรับความพินาศของพวกเขาจากทุกนิรันดร์ แต่ไม่มีข้อสรุปโดยวิธีนี้ต่อไปนี้ เราจำเป็นต้องมองย้อนกลับไปถึงที่ 9:21 และรอทราบตัวเลขที่มีงานทำ "ดิน"เป็นเรื่องไม่สดใส, เสียหาย, การสลายตัวและสารจึงเหมาะสมในการเป็นตัวแทนของมนุษย์ลดลง เป็นแล้วอัครสาวกเป็น contemplating การติดต่ออธิปไตยของพระเจ้ากับมนุษย์ในมุมมองของฤดูใบไม้ร่วงเขาไม่ได้บอกเรือของความโกรธคือ"ข้างต้น"ทำลายพวกเตรียมด้วยเหตุผลที่ชัดเจนและเพียงพอที่มันไม่ได้จนกว่าจะได้รับฤดูใบไม้ร่วงที่พวกเขา กลายเป็น (ในตัวเอง) สิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ที่นี่ด้วย"ดิน."สิ่งที่มีความจำเป็นต้องหักล้างข้อสรุปที่ผิดพลาดข้างต้นนี้คือการชี้ให้เห็นว่าสิ่งที่ถูกกล่าวของเรือของการลงโทษไม่ว่าพวกเขาจะเหมาะสำหรับการทำลาย ( ซึ่งเป็นคำที่จะถูกใช้ถ้าอ้างอิงกับพวกเขาได้รับการปรับตัวเองโดยความชั่วร้ายของพวกเขาเอง) แต่ติดตั้งกับการทำลาย; ซึ่งในบริบททั้งแสง, ต้องหมายถึงการอุปสมบทอธิปไตยไปสู่การทำลายโดยผู้สร้าง เราเสนอราคาที่นี่คำชี้ของ Calvin กับเรื่องนี้ทาง -"มีเรือจัดทำขึ้นเพื่อการทำลายซึ่งก็คือการยอมแพ้และได้รับการแต่งตั้งเพื่อการทำลายพวกเขานี้ยังมีเรือของความโกรธ, ที่ทำและเกิดขึ้นสำหรับการนี้พวกเขาจะได้ เป็นตัวอย่างของการแก้แค้นของพระเจ้าและความไม่พอใจ แต่ในข้อที่สองอัครสาวกยืนยันเพิ่มเติมอย่างชัดแจ้งว่าเป็นพระเจ้าผู้จัดทำเลือกสำหรับเกียรติเป็นเขาแล้วบอกว่าก่อนที่จะถูกประณามเรือจัดทำขึ้นเพื่อการทำลายมี แต่ยังไม่มีข้อสงสัยว่าการจัดทำทั้งสองมีการเชื่อมต่อ โดยมีทนายความลับของพระเจ้า Paul อาจจะมีอย่างอื่นกล่าวว่าที่ไม่ยอมรับให้ขึ้นหรือโยนตัวเองลงในการทำลาย แต่เขา intimates ที่นี่, ที่ก่อนที่จะเกิดพวกเขาจะต้องไปถึงจำนวนมากของพวกเขา."ด้วยวิธีนี้เราจะตามมากมาย # Ro 09:29 ไม่ได้บอกเรือของการลงโทษติดตั้งตัวเองและไม่ได้กล่าวว่าพวกเขาจะเหมาะสำหรับการทำลาย, แทนก็ขอประกาศพวกเขาจะ"ติดตั้งกับการทำลาย"และบริบทที่แสดงให้เห็นชัดถ้อยชัดคำเป็นพระเจ้าจึง"พอดี" พวกเขา - เป็นกลางโดยพระราชกฤษฎีกานิรันดร์ของเขา
แม้ว่า # Ro 9:1-33 มีการตั้งค่าออกมาอย่างเต็มที่ของหลักคำสอนของการสาปแช่งยังคงมีทางเดินอื่น ๆ ที่อ้างถึงนั้นหนึ่งหรือสองมากขึ้นซึ่งเราจะแจ้งให้ทราบสั้น ๆ ตอนนี้ : --
"แล้วไง? สิ่งที่อิสราเอล seeketh สำหรับว่าเขาไม่ได้ แต่ได้รับการเลือกตั้งนั้นและส่วนที่เหลือได้แข็ง"{# Ro 11:07 RV} ที่นี่เรามีสองชั้นเรียนที่แตกต่างและกำหนดไว้อย่างชัดเจนซึ่งตั้งอยู่ในสิ่งที่ตรงกันข้ามคม :". การเลือกตั้ง"และ"ส่วนที่เหลือ;"หนึ่ง"ได้"อื่น ๆ คือ"แข็ง"ในข้อเราอ้างอิงจากความคิดเห็นของ John Bunyan ของหน่วยความจำที่เป็นอมตะนี้ : --"สิ่งเหล่านี้เป็นคำขึงขัง : พวกเขาตัดระหว่างชายและชาย -. การเลือกตั้งและส่วนที่เหลือให้เลือกและทางซ้ายให้หันมาและปฏิเสธ จำเป็นต้อง'ส่วนที่เหลือโดยที่นี่จะเข้าใจผู้ที่ไม่เลือกเพราะชุดหนึ่งในการต่อต้านการอื่น ๆ และถ้าไม่เลือก, จากนั้นผู้ แต่คนเลว?
การเขียนเพื่อธรรมิกชนที่ Thessalonica อัครสาวกประกาศ"สำหรับพระเจ้าทรงไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เราลงโทษ แต่เพื่อให้ได้ความรอดโดยพระเยซูคริสต์."{# 1Th 5:09} ตอนนี้ก็มีการจดสิทธิบัตรใด ๆ ที่ใจเป็นธรรมว่าคำชี้แจงนี้ ไม่มีประโยชน์มากหากพระเจ้าไม่ได้"แต่งตั้ง"ใด ๆ เพื่อการลงโทษ จะพูดว่าพระเจ้า"ทรงไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เราลงโทษ"นัยอย่างชัดเจนว่ามีบางคนที่เขาได้"รับการแต่งตั้งให้ลงโทษ"และหากไม่มีที่ในใจของคริสเตียน professing จำนวนมากเพื่อเป็นตาบอดได้โดยอคติพวกเขาไม่สามารถล้มเหลว อย่างชัดเจนเห็นนี้
"หินสะดุดและร็อคหรือความผิดแม้แต่พวกเขาที่สะดุดที่ Word, การไม่เชื่อฟัง, whereunto นอกจากนี้พวกเขาได้รับการแต่งตั้ง" {# 1Pe 2:08} whereunto อย่างชัดแจ้งกลับไปยังจุดสะดุดที่ Word, และการไม่เชื่อฟังของพวกเขา ที่นี่จากนั้นพระเจ้าทรงยืนยันอย่างชัดแจ้งว่ามีบางคนที่ได้รับการ"แต่งตั้ง"(เป็นคำกรีกเช่นเดียวกับใน # 1Th 05:09) พวกไม่เชื่อฟัง ธุรกิจของเราไม่ได้ให้เหตุผลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่จะน้อมไปยังพระคัมภีร์ หน้าที่แรกของเราคือการไม่เข้าใจ แต่จะเชื่อในสิ่งที่พระเจ้าได้กล่าวว่า
"แต่เหล่านี้เป็นสัตว์เดรัจฉานธรรมชาติที่ทำจะต้องดำเนินการและถูกทำลายให้พูดความชั่วร้ายของสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจ. และพินาศอย่างเต็มที่ในการทุจริตของตัวเอง"{# 2Pe 2:12} ที่นี่อีกครั้งทุกความพยายาม ทำเพื่อหนีการเรียนการสอนธรรมดาของทางขึงขังนี้ เราบอกว่ามันเป็น"สัตว์เดรัจฉาน"ที่มี"ที่ทำจะต้องดำเนินการและการทำลาย"และไม่ได้คน likened ที่นี่เพื่อพวกเขา สิ่งที่เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อลบล้างการหลอกหลวงดังกล่าวเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนั้นอยู่ที่จุดของการเปรียบเทียบระหว่าง"เหล่านี้"(ชาย) และ"สัตว์เดรัจฉาน?"คือพลังของ"เป็น"- แต่อะไร"สัตว์เดรัจฉานเป็นเหล่านี้หรือไม่" เห็นได้ชัดว่ามันคือ"เหล่านี้"คนเป็นสัตว์เดรัจฉาน, จะเป็นคนที่เหมือนสัตว์มี"ที่ทำจะต้องดำเนินการและการทำลาย :"ปิดคำยืนยันนี้โดยคงคำแนะนำเดียวกันความเชื่อมั่น -"และพินาศอย่างเต็มที่ในของตัวเอง ทุจริต."
"สำหรับบางคนมีบางอย่างคืบคลานในโดยไม่รู้สึกตัวคนซึ่งได้มาก่อนเก่าบวชเพื่อการลงโทษนี้. คนร้ายกาจ, เปลี่ยนพระคุณของพระเจ้าของเราเป็นความมีความใคร่และการปฏิเสธเพียงพระเจ้าพระเจ้าและองค์พระเยซูคริสต์"{# Jude 1 : 4} ได้รับการทำพยายามที่จะหลบหนีแรงเห็นได้ชัดของข้อนี้โดยแทนการแปลที่แตกต่างกัน RV ให้ :"แต่มีบางคนพุ่งในเฉพาะตัวแม้พวกเขาที่มีความเก่าแก่เป็นลายลักษณ์อักษรก่อนการลงโทษนี้."แต่การแสดงผลการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับกำจัดสิ่งที่อยู่เพื่อให้น่ารังเกียจไป sensibilities ของเรา คำถามที่เกิดขึ้นในกรณีที่มีเหล่านี้"ของเดิมเป็นลายลักษณ์อักษรก่อน?"ไม่แน่นอนในพันธสัญญาเดิมสำหรับการไม่มีที่ไหนเลยจะมีการอ้างอิงใด ๆ ที่มีให้มนุษย์ชั่วร้ายคืบคลานเข้าประกอบคริสเตียน ถ้า"เป็นลายลักษณ์อักษรของ"เป็นคำแปลที่ดีที่สุดของ"prographo,"การอ้างอิงจะไม่สามารถอยู่กับหนังสือของพระราชกฤษฎีกาศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นทางเลือกใดก็ตามที่ถูกเลือกจะต้องไม่มี evading ความจริงที่ว่าผู้ชายบางอย่าง"ก่อนที่ความเก่า"การทำเครื่องหมายออกจากพระเจ้า"การลงโทษแก่."
"และทุกคนอยู่ในโลกที่คาดว่าจะบูชาเขา (viz. กลุ่มต่อต้านพระเจ้า) ซึ่งเป็นหนึ่งที่มีชื่อทรงไม่ได้รับการเป็นลายลักษณ์อักษรจากรากฐานของโลกในหนังสือแห่งชีวิตของลูกแกะที่ทรงได้รับการฆ่าทุกคน"(# 13 Re : 8, RV เปรียบเทียบ # Re 17:08) ที่นี่ก็คือคำสั่งบวกตอบรับว่ามีผู้ที่มีชื่อที่ไม่ได้เขียนในหนังสือแห่งชีวิต ด้วยเหตุนี้พวกเขาจะแสดงความจงรักภักดีและน้อมลงไปก่อนที่กลุ่มต่อต้านพระเจ้า
ที่นี่แล้วไม่น้อยกว่าสิบ passages ซึ่งส่วนใหญ่บอกเป็นนัยหรือโดยชัดแจ้งชัดถ้อยชัดคำสอนความเป็นจริงของการสาปแช่ง พวกเขายืนยันว่าคนชั่วจะทำสำหรับวันแห่งความชั่ว; ว่าเรือแฟชั่นเกียรติแก่พระเจ้าบางโรคและโดยพระราชกฤษฎีกานิรันดร์ของเขา (วัตถุประสงค์) เหมาะกับพวกเขาทำลายพวก; ว่าพวกเขาเป็นเหมือนสัตว์เดรัจฉานทำจะต้องดำเนินการและถูกทำลายให้ถูก การบวชเก่าแก่การลงโทษนี้ ดังนั้นในหน้าของคัมภีร์เหล่านี้เราอย่างไม่รั้งรอยืนยัน (หลังจากการศึกษาอย่างรอบคอบและ prayerful เกือบยี่สิบปีของเรื่อง) ที่พระวจนะของพระเจ้าไม่ต้องสงสัยเลยสอนให้ชะตากรรมและการตำหนิหรือใช้คำพูดของแคลวิน,"นิรันดร์การเลือกตั้งเป็นชะตากรรมของพระเจ้า บางอย่างเพื่อความรอด, และอื่น ๆ เพื่อการทำลาย"
จึงกล่าวมีหลักคำสอนของการสาปแช่งตามที่ได้แสดงไว้ในพระอำนาจให้เราตอนนี้กล่าวถึงหนึ่งหรือสองข้อพิจารณาที่สำคัญในการป้องกันมันกับการละเมิดและป้องกันไม่ให้ผู้อ่านจากการหักเงินใด ๆ ที่ไม่เป็นเหตุผล : --
ประการแรกหลักคำสอนของการสาปแช่งไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าวัตถุประสงค์ที่จะใช้สิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์ทำให้พวกเขาชั่วร้ายแล้วแช่งพวกเขา คัมภีร์กล่าวว่า"พระเจ้าได้ทรงทำตรงคน แต่พวกเขาได้ขอออกจากสิ่งประดิษฐ์มากมาย."{# EC 7:29} พระเจ้ายังไม่ได้สร้างสิ่งมีชีวิตที่เป็นบาปเพื่อที่จะทำลายพวกเขาสำหรับพระเจ้าไม่ได้เป็นผู้รับผิดชอบในบาปของเขา สิ่งมีชีวิต ความรับผิดชอบและความผิดทางอาญาเป็นคนของ
บัญชาของพระเจ้าของการสาปแช่งการพิจารณาไตร่ตรองการแข่งขันของอาดัมเป็นลดลง, บาป, เสียหาย, ผิด จากนั้นพระเจ้าวัตถุประสงค์เพื่อบันทึกสองสามเป็นอนุสรณ์สถานแห่งพระคุณอธิปไตยของเขาคนอื่นเขามุ่งมั่นที่จะทำลายการยกตัวอย่างของความยุติธรรมและความรุนแรงของเขา ในการพิจารณาที่จะทำลายคนอื่น ๆ เหล่านี้พระเจ้าทำไมพวกเขาไม่ผิด พวกเขาได้ลดลงแล้วในอาดัม, ตัวแทนทางกฎหมายของพวกเขาพวกเขาจะเกิดมาจึงมีธรรมชาติบาปและในความผิดของพวกเขาที่เขาออกจากพวกเขา และพวกเขาสามารถร้องเรียน นี้จะเป็นที่พวกเขาต้องการพวกเขามีไม่มีความศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขารักความมืดมากกว่าแสง อยู่ที่ไหนก็คือมีความอยุติธรรมใด ๆ ถ้าพระเจ้า"จะให้พวกเขาได้ถึงอารมณ์ต่ำหัวใจของตัวเอง'!"{# Ps 81:12}
สองหลักคำสอนของการสาปแช่งไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าทรงปฏิเสธที่จะบันทึกผู้ที่แสวงหาความรอดเป็นเรื่องเป็นราว ความจริงก็คือคนเลวทรามมีความปรารถนาสำหรับ Saviour ไม่ : พวกเขาได้เห็นความงามในตัวเขาไม่ว่าพวกเขาควรปรารถนาให้เขา พวกเขาจะไม่มาถึงคริสต์ - แล้วทำไมพระเจ้าควรบังคับให้พวกเขา? เขาจะเปลี่ยนไปไม่มีที่ทำมาแล้วคืออยู่ที่ไหนความอยุติธรรมของพระเจ้าก่อน - กำหนดลงโทษเพียงของพวกเขาได้หรือไม่ ไม่มีจะถูกลงโทษ แต่สำหรับ iniquities ของพวกเขาซึ่งก็คือความโหดร้ายของเผด็จการควรขั้นตอน Divine? โปรดจำไว้ว่าพระเจ้าเป็นผู้สร้างของคนชั่ว, ไม่ของความชั่วร้ายของพวกเขาที่เขาเป็นผู้เขียนของพวกเขาได้รับ แต่ไม่ Infuser ของความบาปของพวกเขา
พระเจ้าไม่ได้ (ในขณะที่เราได้รับการรายงาน slanderously เพื่อยืนยัน) บังคับให้คนชั่วต่อบาปและเป็นผู้ขับขี่สเปอร์สขี่ม้าไม่เต็มใจ พระเจ้าเพียง แต่กล่าวในผลที่คำอันยิ่งใหญ่"ให้พวกเขาคนเดียว."{# Mt 15:14} เขาต้องการเพียงเพื่อคลายไตของหมอนรองที่มาจากพระเจ้าและยับยั้งอิทธิพลของการประหยัดพระคุณและมนุษย์นอกศาสนาจะเท่านั้นเร็วเกินไปและเกินไป แท้จริงของตามของเขาตกโดย iniquities ของเขา ดังนั้นคำสั่งของการสาปแช่งไม่รบกวนกับการงอของธรรมชาติลดลงคนของตัวเองและไม่ทำหน้าที่ที่จะให้เขาอภัยไม่ได้น้อยลง
ประการที่สามของการปฏิเสธคำสั่งในความขัดแย้งไม่ฉลาดด้วยความดีงามของพระเจ้า แม้ว่าการเลือกตั้งที่ไม่ไม่ได้วัตถุความดีของเขาในทางเดียวกันหรือในขอบเขตเดียวกับเลือกตั้งมี แต่พวกเขาไม่ได้รวมทั้งหมดจากการมีส่วนร่วมของมัน พวกเขาสนุกกับสิ่งที่ดีของ Providence (พรชั่วคราว) เหมือนกันกับลูกของพระเจ้าและบ่อยมากในระดับที่สูงขึ้น แต่พวกเขาจะปรับปรุงพวกเขาได้อย่างไร ความดี (ชั่วคราว) ของพระเจ้าจะนำพวกเขากลับใจ? มิใช่เช่นนั้นแน่นอนพวกเขาก็ทำ แต่"ชังความดีของเขาและความอดทน, และ longsuffering และหลังจากความแข็งและ impenitency สมบัติหัวใจของพวกเขาขึ้นแก่การลงโทษตัวเองกับวันแห่งพระพิโรธ."{2:4,5} # Ro ในสิ่งที่ชอบธรรม พื้นดินแล้วพวกเขาสามารถพูดพึมพำกับไม่เป็นวัตถุของเมตตากรุณาไม่มีที่สิ้นสุดของเขาในวัยยังไม่มา? นอกจากนี้ถ้ามันไม่ได้ปะทะกันด้วยความเมตตาของพระเจ้าและความเมตตาที่จะออกจากร่างกายทั้งหมดของเทวดาตก {# 2Pe 2:04} ภายใต้ความผิดของการละทิ้งศาสนาของพวกเขานั้นยังคงน้อยลงจะสามารถปะทะกับ perfections ศักดิ์สิทธิ์ที่จะออกจากบางส่วนของมนุษย์ลดลง ในความผิดของพวกเขาและการลงโทษพวกเขาสำหรับพวกเขา
สุดท้ายนี้ให้เราสอดแทรกความระมัดระวังจำเป็น : เป็นไปไม่ได้อย่างเต็มที่สำหรับใด ๆ ของเราในช่วงชีวิตอยู่ในโลกเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงที่อยู่ในหมู่คนเลวทราม ตอนนี้เราจะต้องไม่ให้ผู้พิพากษาคนใด ๆ ไม่ว่าจะชั่วร้ายเขาอาจจะไม่ คนบาป vilest, พฤษภาคม, สำหรับทุกสิ่งที่เรารู้ว่าจะถูกรวมในการเลือกตั้งของพระคุณและเป็นหนึ่งวัน quickened โดยพระวิญญาณของพระคุณ คำสั่งซื้อเดินขบวนของเรามีธรรมดาและความฉิบหายจงมีแก่เราถ้าเราไม่สนใจพวกเขา"ประกาศพระวรสารไปยังสิ่งมีชีวิตทุก. เมื่อเราทำอย่างกระโปรงของเรามีความชัดเจน หากชายปฏิเสธที่จะเชื่อฟังและเลือดของพวกเขาอยู่บนหัวของพวกเขาเอง แต่สัดส่วน"เรามีความแก่พระเจ้าลิ้มรสหวานของพระคริสต์ในพวกเขาที่จะถูกบันทึกไว้และในพวกเขาที่พินาศ หนึ่งเราจะลิ้มรสแห่งความตายแก่ตาย. และอื่น ๆ ที่เราจะลิ้มรสของชีวิตแก่ชีวิต"{# 2Co 2:15,16}
We must now consider a number of passages which are often quoted with the purpose of showing that God has not fitted certain vessels to destruction or ordained certain ones to condemnation. First, we cite #Eze 18:31 —”Why will ye die, O house of Israel?” On this passage we cannot do better than quote from the comments of Augustus Toplady:—”This is a passage very frequently, but very idly, insisted upon by Arminians, as if it were a hammer which would at one stroke crush the whole fabric to powder. But it so happens that the “death” here alluded to is neither spiritual nor eternal death: as is abundantly evident from the whole tenor of the chapter. The death intended by the prophet is a political death; a death of national prosperity, tranquillity, and security. The sense of the question is precisely this: What is it that makes you in love with captivity, banishment, and civil ruin? Abstinence from the worship of images might, as a people, exempt you from these calamities, and once more render you a respectable nation. Are the miseries of public devastation so alluring as to attract your determined pursuit? Why will ye die? die as the house of Israel, and considered as a political body? Thus did the prophet argue the case, at the same time adding—”For I have no pleasure in the death of him that dieth saith the Lord God, wherefore, turn yourselves, and live ye. “This imports: First, the national captivity of the Jews added nothing to the happiness of God. Second, if the Jews turned from idolatry, and flung away their images, they should not die in a foreign, hostile country, but live peaceably in their own land and enjoy their liberties as an independent people.” To the above we may add: political death must be what is in view in #Eze 18:31,32 for the simple but sufficient reason that they were already spiritually dead!
#Mt 25:41 is often quoted to show that God has not fitted certain vessels to destruction—”Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the Devil and his angels.” This is, in fact, one of the principal verses relied upon to disprove the doctrine of Reprobation. But we submit that the emphatic word here is not “for” but “Devil.” This verse (see context) sets forth the severity of the judgment which awaits the lost. In other words, the above scripture expresses the awfulness of the everlasting fire rather than the subjects of it—if the fire be “prepared for the Devil and his angels” then how intolerable it will be! If the place of eternal torment into which the damned shall be cast is the same as that in which God's arch enemy will suffer, how dreadful must that place be!
Again: if God has chosen only certain ones to salvation, why are we told that God “now commandeth all men everywhere to repent?” {#Ac 17:3} That God commandeth “all men” to repent is but the enforcing of his righteous claims as the moral Governor of the world. How could he do less, seeing that all men everywhere have sinned against him? Furthermore; that God commandeth all men everywhere to repent argues the universality of creature responsibility. But this scripture does not declare that it is God's pleasure to “give repentance” {#Ac 5:31} to all men everywhere. That the apostle Paul did not believe God gave repentance to every soul is clear from his words in #2Ti 2:25 —”In meekness instructing those that oppose themselves; if God peradventure will give them repentance to the acknowledging of the truth.”
Again, we are asked, if God has “ordained” only certain ones unto eternal life, then why do we read that he “will have all men to be saved, and come to the knowledge of the truth?” {#1Ti 2:4} The reply is, that the words “all” and “all men,” like the term “world,” are often used in a general and relative sense. Let the reader carefully examine the following passages: #Mr 1:5 Joh 6:45,8:2 Ac 21:28,22:15 2Co 3:2 etc., and he will find full proof of our assertion. #1Ti 2:4 cannot teach that God wills the salvation of all mankind, or otherwise all mankind would be saved—”What his soul desireth even that he doeth!” {#Job 23:13}
Again; we are asked, Does not Scripture declare, again and again, that God is no “respecter of persons?” We answer, it certainly does, and God's electing grace proves it. The seven sons of Jesse, though older and physically superior to David, are passed by, while the young shepherd boy is exalted to Israel's throne. The scribes and lawyers pass unnoticed, and ignorant fishermen are chosen to be the apostles of the Lamb. Divine truth is hidden from the wise and prudent and is revealed to babes instead. The great majority of the wise and noble are ignored, while the weak, the base, the despised, are called and saved. Harlots and publicans are sweetly compelled to come in to the gospel feast, while self-righteous Pharisees are suffered to perish in their immaculate morality. Truly, God is “no respecter” of persons or he would not have saved me.
นั่นคือหลักคำสอนของการสาปแช่ง"พูดยาก"เพื่อทราบเกี่ยวกับเนื้อหนังมังสาได้รับการยอมรับอย่างง่ายดาย - ยังเป็นมัน ๆ "ยาก"กว่าที่การลงโทษนิรันดร์ ว่ามีการสอนอย่างชัดเจนในคัมภีร์ที่เราได้พยายามแสดงให้เห็นและยังไม่ได้ที่เราจะเลือกและเลือกจากความจริงเปิดเผยในพระคำของพระเจ้า ให้ผู้ที่มีแนวโน้มจะได้รับหลักคำสอนเหล่านั้นซึ่งยกย่องตัวเองเพื่อตัดสินของพวกเขาและผู้ที่ปฏิเสธบรรดาที่พวกเขาไม่สามารถเข้าใจ, จำคำแสบไส้เหล่านั้นของเราพระเจ้าของ"คนโง่ O, และชะลอตัวของหัวใจที่จะเชื่อสิ่งที่นบีได้พูด :"{# Lu 24:25} คนโง่เพราะช้าของหัวใจช้าของหัวใจไม่น่าเบื่อของหัว!
Once more we would avail ourselves of the language of Calvin: “But, as I have hitherto only recited such things as are delivered without any obscurity or ambiguity in the Scriptures, let persons who hesitate not to brand with ignominy those Oracles of Heaven, beware what kind of opposition they make. For, if they pretend ignorance, with a desire to be commended for their modesty, what greater instance of pride can be conceived, than to oppose one little word to the authority of God! as, 'It appears otherwise to me,' or 'I would rather not meddle with this subject.' But if they openly censure, what will they gain by their puny attempts against heaven? Their petulance, indeed, is no novelty; for in all ages there have been impious and profane men, who have virulently opposed this doctrine. But they shall feel the truth of what the Spirit long ago declared by the mouth of David, that God 'is clear when he judgeth'. {#Ps 51:4} David obliquely hints at the madness of men who display such excessive presumption amidst their insignificance, as not only to dispute against God, but to arrogate to themselves the power of condemning him. In the meantime, he briefly suggests, that God is unaffected by all the blasphemies which they discharge against heaven, but that he dissipates the mists of calumny, and illustriously displays his righteousness; our faith, also, being founded on the Divine Word, and therefore, superior to all the world, from its exaltation looks down with contempt upon those mists” (John Calvin).
In closing this chapter we propose to quote from the writings of some of the standard theologians since the days of the Reformation, not that we would buttress our own statements by an appeal to human authority, however venerable or ancient, but in order to show that what we have advanced in these pages is no novelty of the twentieth century, no heresy of the “latter days” but, instead, a doctrine which has been definitely formulated and commonly taught by many of the most pious and scholarly students of Holy Writ.
”Predestination we call the decree of God, by which he has determined in himself, what he would have to become of every individual of mankind. For they are not all created with a similar destiny: but eternal life is foreordained for some, and eternal damnation for others. Every man, therefore, being created for one or the other of these ends, we say, he is predestinated either to life or to death”—from John Calvin's “Institutes” (1536 AD) Book III, Chapter XXI entitled “Eternal Election, or God's Predestination of Some to Salvation and of Others to Destruction.”
We ask our readers to mark well the above language. A perusal of it should show that what the present writer has advanced in this chapter is not “Hyper-Calvinism” but real Calvinism, pure and simple. Our purpose in making this remark is to show that those who, not acquainted with Calvin's writings, in their ignorance condemn as ultra-Calvanism that which is simply a reiteration of what Calvin himself taught—a reiteration because that prince of theologians as well as his humble debtor have both found this doctrine in the Word of God itself.
Martin Luther is his most excellent work “De Servo Arbitrio” (Free Will a Slave), wrote: “All things whatsoever arise from, and depend upon, the divine appointments, whereby it was preordained who should receive the Word of Life, and who should disbelieve it, who should be delivered from their sins, and who should be hardened in them, who should be justified and who should be condemned. This is the very truth which razes the doctrine of free will from its foundations, to wit, that God's eternal love of some men and hatred of others is immutable and cannot be reversed.”
John Fox, whose Book of Martyrs was once the best known work in the English language (alas that it is not so today, when Roman Catholicism is sweeping upon us like a great destructive tidal wave!), wrote:—”Predestination is the eternal decreement of God, purposed before in himself, what should befall all men, either to salvation, or damnation”.
The “Larger Westminster Catechism” (1688)—adopted by the General Assembly of the Presbyterian Church—declares, “God, by an eternal and immutable decree, out of his mere love, for the praise of his glorious grace, to be manifested in due time, hath elected some angels to glory, and in Christ hath chosen some men to eternal life, and the means thereof; and also, according to his sovereign power, and the unsearchable counsel of his own will (whereby he extendeth or withholdeth favour as he pleases), hath passed by, and foreordained the rest to dishonour and wrath, to for their sin inflicted, to the praise of the glory of his justice”.
John Bunyan, author of “The Pilgrim's Progress,” wrote a whole volume on “Reprobation.” From it we make one brief extract:—”Reprobation is before the person cometh into the world, or hath done good or evil. This is evidenced by #Ro 9:11. Here you find twain in their mother's womb, and both receiving their destiny, not only before they had done good or evil, but before they were in a capacity to do it, they being yet unborn—their destiny, I say, the one unto, the other not unto the blessing of eternal life; the one elect, the other reprobate; the one chosen, the other refused.” In his “Sighs from Hell,” John Bunyan also wrote: “They that do continue to reject and slight the Word of God are such, for the most part, as are ordained to be damned”.
Commenting upon #Ro 9:22 “What if God willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction” Jonathan Edwards (Vol. 4, p. 306—1743 AD) says, “How awful doth the majesty of God appear in the dreadfulness of his anger! This we may learn to be one end of the damnation of the wicked.”
Augustus Toplady, author of “Rock of Ages” and other sublime hymns, wrote: “God, from all eternity decreed to leave some of Adam's fallen posterity in their sins, and to exclude them from the participation of Christ and his benefits.” And again; “We, with the Scriptures, assert: That there is a predestination of some particular persons to life, for the praise of the glory of divine grace; and also a predestination of other particular persons to death for the glory of divine justice—which death of punishment they shall inevitably undergo, and that justly, on account of their sins”.
George Whitefield, that stalwart of the eighteenth century, used by God in blessing to so many, wrote: “Without doubt, the doctrine of election and reprobation must stand or fall together…I frankly acknowledge I believe the doctrine of Reprobation, that God intends to give saving grace, through Jesus Christ, only to a certain number; and that the rest of mankind, after the fall of Adam, being justly left of God to continue in sin, will at last suffer that eternal death which is its proper wages”.
”Fitted to destruction.” {#Ro 9:22} After declaring this phrase admits of two interpretations, Dr. Hodge—perhaps the best known and most widely read commentator on Romans—says, “The other interpretation assumes that the reference is to God and that the Greek word for 'fitted' has its full participle force; prepared (by God) for destruction.” This, says Dr. Hodge, “Is adopted not only by the majority of Augustinians, but also by many Lutherans.”
Were it necessary we are prepared to give quotations from the writings of Wycliffe, Huss, Ridley, Hooper, Cranmer, Ussher, John Trapp, Thomas Goodwin, Thomas Manton (Chaplain to Cromwell), John Owen, Witsius, John Gill (predecessor of Spurgeon), and a host of others. We mention this simply to show that many of the most eminent saints in bygone days, the men most widely used of God, held and taught this doctrine which is so bitterly hated in these last days, when men will no longer “endure sound doctrine;” hated by men of lofty pretensions, but who, notwithstanding their boasted orthodoxy and much advertised piety, are not worthy to unfasten the shoes of the faithful and fearless servants of God of other days.
Tags: Sovereinity of God
