Bölüm 5-Egemenlik ayıplama Tanrı. (AW Pembe)
"Bu nedenle Hani iyilik ve Allah'ın şiddeti." {# Ro 11:22}
Kurtuluş Baba Tanrı'nın Egemenlik tedavisinde son bölümde ise, biz erkek çocuklar arasından bir seçim yapmak ve belli olanlar Oğlunun görüntüye uyacakları için predestinating olarak kendisini temsil yedi geçişleri incelenmiştir. Düşünceli okuyucu doğal Ve soruyorum, ne kim ikrar olanlar tarafından bile kim "ebedi hayat için rütbesi?" Genellikle bu soruya döndürülen cevap değildi bu, bir Kutsal Tanrı'nın egemenliğine ilişkin öğretmek ne inanmak olduğunu, Tanrı olmayan seçecek geçer ve kendi yolunda yürümeyi onları yalnız bırakır onlar, onun yolunu reddetti çünkü onun sağlanması Kurtarıcı reddetti sonunda Ateş Gölü içine atar. Ama bu sadece gerçeğin bir parçasıdır; diğer kısmı-ki en çok rahatsız olduğu zihin ya ihmal edilir veya reddedilir şehvetle.
Aslında görünümünde bizi burada daha önce, konunun korkunç ciddiyet görünümünde bugün hemen hemen tüm insanlar bile gerçeği karşısında ve Kalvinistler-reddetmek ve bu doktrin ödememek için ikrar edenler, bu noktalardan biri olduğunu belirten en tartışmalara yükseltmek hesaplanır bizim kitapta, Tanrı'nın Gerçeğin bu yönünü içine uzun bir soruşturma talep olduğunu hissediyorum. Tanrı'nın egemenliği konunun İşte bu dalda neden bunu reddetmek için hiçbir neden olduğunu, son derece özgürce henüz izin gizemli değildir. Sorun günümüzde, bu yüzden kim onlar tatmin edici tüm nedenleri ve hiçbir şey kabul edecek demektir onun kuralları, temelinde hesaba gibi ancak küçük ölçülebilir ki şimdiye kadar sadece Tanrı'nın tanıklığı almak çok olduğunu, bir kendi sınırlı kapasiteleri ölçekleri.
Onun baldest form artık dikkat edilmesi gereken nokta belirten Allah lanet belli olanlar foreordained var? O ebediyen lanetlenmiş olacak birçok her biri eserleri ve o ekili olduğu gibi ve bunun sonucu olarak onun "lanet, sadece" olduğunu biçmek göre değerlendirilecektir olacak ki, Kutsal anlaşılacağı {# Ro 03:08}, eşit emin ve Tanrı olmayan seçecek onlar şimdi kanıtlamak için taahhüt takip ders seçmek gerektiğini buyurdu ki.
kurtuluş için bazı seçim ile ilgili önceki bölümde karşımıza ne oldu bakıldığında, kaçınılmaz olarak diğer bir ret olması gerektiğini, Kutsal ona sessiz olmuştu bile takip edecek. Her seçim, açıkça ve kesinlikle hayır hiçbir seçim olabilir orada bırakarak olduğu için, bir reddi anlamına gelir. kime Tanrı kılıp kurtuluşa seçti bazıları orada varsa kılıp kurtuluşa seçimle değil başkaları da olmalı {# 2th 02:03}. varsa bazı Baba İsa vermiştir, {# Joh 06:37} o şöyle Mesih vermedi başkaları da olmalı. isimleri Yaşam Kuzu kitapta yazılı, {# Re 21:27} isimleri orada yazılı değil başkaları da alınması gereken bazı varsa. Bu tam olarak aşağıda ispat eder durumda.
Şimdi bütün Tanrı kesinlikle foreknew ve kimin o Mesih reddederdi tanıyanlar için varlık ve doğurma bu nedenle, onların Kurtarıcı olarak İsa alamayacağımı istiyorsunuz öngören dünyanın kuruluşundan itibaren, o mutlaka Allah'a lanet onları yarattığını kabul edecektir. Tanrı bu olanlar Mesih reddederdi önceden bilmek yaptım bu cevap da söylenebilir All Hayır, henüz o gerektiği kararı vermedi. Ancak bu, söz konusu gerçek sorunun dileniyor. o erkekler oluşturdu neden onun yaratıklar ebedi hedef görünümü bireysel, ve bu ve bu yaratılan neden Tanrı, belirli bir amaç belli bir nedeni vardı, o bu cennette sonsuza harcamak gerektiğini veya bu sonsuzluk harcamak gerektiğini ya amaçlı Yangın Gölü. o zaman eğer o kişi hor olacağını ve reddetmek belli bir kişi oluştururken Saviour, henüz önceden o bu bilerek o öngören, yine de, varlığı halinde kişi, o zaman o tasarlanmış ve o kişi ebediyen kaybetmiş olması gerektiğini rütbesi açık olduğunu getirdi. Yine, inanç ve Tanrı'nın armağanıdır amaç bazı sadece vermek, başkalarına vermek değil amaç içerir. inançsız var kurtuluş yok-"o lanet olacak değil iman" diye onlar lanetlenmiş gerektiğini rütbesi, çünkü bu olmalı o inanç vermek değil amaçlı kime Adem'in soyundan bazı vardı-bu nedenle eğer.
Sadece orada bu sonuçlara hiçbir kaçış, ama tarih onları onaylar. İlahi Incarnation önce, neredeyse iki bin yıldır insanlığın büyük çoğunluğu lütuf bile dış araçlarının mahrum bırakılmış, Tanrı'nın Sözü hiçbir vaaz ve onun iradesine hiçbir yazılı vahiy ile tercih olmak. çok uzun yüzyıllar boyunca İsrail Tanrı kendini herhangi bir özel keşif vouchsafed kime tek millet olmuştur-"Eskiden kendi yollarını yürümeye bütün ulusları acı Who" {# Ac 14:16} - "Sadece (İsrail) yok Ben dünyadaki bütün ailelerin bilinir. "{# Am 03:02} Sonuç olarak, tüm diğer ulusların Tanrı'nın Sözü öğretilerinden yoksun olduğu gibi, bu suretle gelirse o inanç yabancıydık. {# Ro 10:17} Bu ülkeler sadece Tanrı kendini cahil değildi, fakat yolu onunla kabul gerçek tarzının, onu memnun etmek için ve kendisi sonsuz zevk gelen anlamına gelir.
Tanrı onların kurtuluş iradeli vardı Şimdi eğer onlara kurtuluş anlamına vouchsafed olmazdı? onlara her şeyi bu amaçla gerekli verdik olmaz mıydı? Ama öyle değil mi aslında inkar edilemez bir konudur. , Daha sonra, Tanrı, sürekli, onun adalet, merhamet ve yardımseverlik ile, lütuf sayesinde bazı inkar edemez iseniz ve (daha önce, atalarının günahları nedeniyle nesilleri) brüt karanlık ve imansızlık onları sus, neden o, zarafet kendisi, onun mükemmelliklere bazı kişiler, birçok dışlamak için uyumsuz sayılır ve onunla bağlantılı olduğu sonsuz hayattan? Bu amaçla yol demektir ve o sonuna kadar gelir kurşun hem Lord ve egemen öğütücü olduğunu görmeye?
aşağı kendi günlük olanlar, ve gelmek ile ülkemizde hemen hemen unnumberable kalabalıkların dışarıda bırakarak kendi putperest-Gospel, duyurulmuş bulunuyor topraklarda yaşayan pek çok vardır o belli değil ki unevangelized kiliseler, dolu topraklarda kim Tanrı'ya yabancı ve onun kutsallık ölüyor? Gerçek, lütuf anlamına yakın onların elinde olsaydı, ama çoğu öyle değil biliyordu. Binlerce onlar münafıklar ve vaizler kemer humbugs olarak tüm Hıristiyanların nazara bebeklikten öğretilir evlere doğarlar. Diğerleri, ve, Roma Katolikliği de beşikten anlatılır ölümcül sapkınlık olarak Evanjelik Hıristiyanlık konusunda eğitilmiş, ve İncil bir kitap çok okumaları için tehlikeli olarak. "Christian Science" ailelerde yetiştirilen Diğerleri, hiçbir Mesih'in gerçek İncil'i daha unevangelized dinsiz yapmak daha biliyorum. Barış Yolu mutlak cehalet bu ölmek büyük çoğunluğu. Şimdi biz Tanrı'nın onlara lütuf iletişim olmayacak olduğu sonucuna zorunda değil mi? Vasiyetinde aslında onlara yaptığı lütuf tebliğ yok, aksi takdirde yapılmış olsaydı? Sonra, Tanrı'nın iradesine ise, zaman içinde, onlara kendi lütuf reddetme, onun olacak ve aynı dün, kendisi gibi, bugün ve sonsuza dek olduğundan, sonsuza kadar onun iradesine olmalıdır. Tanrı'nın zaman içinde yok o sonsuzluk-kendi isteği tüm eylem ve işleri tek başına neden olmaktan amaçlı sadece budur: ama Tanrı'nın providences olduğunu unutmamak onun hükümlerin belirtileri edelim. ve dolayısıyla o dünyanın kuruluşundan önce bazı reprobated ki; Bu nedenle onun aslında biz kesinlikle bunu yapmak çok onun sonsuz tayin edildi toplamak final pişman olmama ve imansızlık bazı erkekler bırakır.
Westminster İtiraf yılında "bütün sonsuzluk ve özgürce, kendi isteği en bilge ve kutsal avukat tarafından Conkbayırı unchangeably olursa olsun geçmeye gelir alnına yazmak Tanrı," dedi. Merhum Sayın FW Grant-en dikkatli ve ihtiyatlı öğrenci ve bir yazar-dedi bu sözler üzerine yorum: bu ifadeler doğruysa Şimdi eğer "Bu Tanrı ne pas geliyor, kendi zafer için rütbesi ki, mükemmel bir ilahi doğrudur." bunların kurdukları ayıplama bir doktrin değil mi? Ne, insanlık tarihinin her gün geçmesine geliyor şey nedir? Ne, kadın ve erkek die ama bu, umutsuz bir sonsuzluk içinde bu dünyada acı ve keder bir sonsuzluk dışarı çıkmak. sonra Tanrı ne olursa olsun foreordained varsa o zaman bu dünyanın Ateş Gölü sonsuza dek acı kaydedilmemiş, insanların çok büyük sayıda dışarı çıkmak gerektiğini buyurdu olmalıdır pass geliyor. , Genel öncül Başvuran belirli sonuç kaçınılmaz değil mi?
okuyucu söyleyebiliriz önceki fıkralarda cevap olarak, tüm bu sadece akıl, mantık hiç şüphesiz, ama henüz sadece çıkarımlar olduğunu. çok yanlış olduğu ve çok olduğu güçlü sadedir pasajlar; Çok iyi, şimdi orada Yukarıdaki sonuçlara ek olarak bu kutsal konuda en açık ve kesin öğretim bulunan İncil birçok pasajlar, olduğunu işaret edecek yapmamış. Hayret çok iyi adamlar yadsınamaz affirmations reddedildi olması.
"Joshua savaş tüm bu krallarla uzun süre yaptı. hepsi savaşta aldı diğer: Hivites Gibeon sakinleri kaydetmek, İsrailliler ile barış yaptı bir şehir yoktu. onların kalpleri sertleşmesine Rabbin oldu, onlar, ama onlar hiçbir lehine olabileceğini ve o tamamen onları yok diye, savaşta İsrail'e karşı gelmelidir, çünkü o onları yok diye, Rab Musa buyurduğu gibi. "{ # Bu daha sade olabilir Jos 11:18-20}? Burada o tamamen yok etmek amaçlı olduğunu kalpleri Lord sertleştirilmiş Kenanlılar, çok sayıda kaldığı o "hayır iyilik" gösterdi kime. onlar, ahlaksız, putperest kötü olduğunu Verilen; göre hiç birinde Tanrı John G. Paton aracılığıyla İncil'i verdik kime Güney Denizi Adaları (ve daha birçok yerde), bir ahlaksız, putperest yamyamlar daha kötü! Kesinlikle değil. O zaman neden Yehova komut İsrail Kenanlılar onun kurallarını öğretmek için vermedi ve gerçek Tanrı'ya kurban konusunda onlara talimat? Açıkça, çünkü o, eğer öyleyse, yıkım için onları işaretli olduğunu tüm sonsuzluğun.
"Bu Rabbimin kendisi için her şeyi yaptı: evet, hatta kötü .. günü için kötü" {# Pr 16:04} Rab bütün bu kitabın belki de her okuyucu sağlayacak yapılan bu: o herkes için yaptığı kendini bu kadar yaygın inanılır değil. Tanrı, kendi menfaatleri için değil, bize yapılmış ancak kendisi için; haşmetiyle kendi mutluluğu için değil, ama için, yine de, Art arda Kutsal-Re 04:11 de doğruladı. Ama Pr 16:04 da ileri gider #: bu açıkça Rab'bin günü için kötü yapılmış olduğunu beyan kötü: onlara varlık vererek onun tasarım olduğunu söyledi. Ama neden? , Bize söylemedin # Ro 09:17 mu "Ben sana benim güç gösterisi olabilir ve adımı tüm dünya genelinde ilan olabileceğini, bu amaçla ben sana artırdı bile, Kutsal der Firavun'a için!" tanrı sonunda, o-göstererek bunu göstermek "gücünü" göstermek olabileceğini kötü yaptı ne onu ve stoutest isyan bastırmak için onun en güçlü düşmanı devirmek için kolay bir madde.
"Ve sonra ben onlara itiraf edecek, hiç tanımamış. Benden ayrılmak, siz bu işin günah" o kelime "bilmek", ve "önbilgi" gösterilmiştir önceki bölümde {# Mt 07:23} Kutsal Yazılar, Tanrı'nın uygulandığında sadece onun öngörü referans değil onama onun bilgisi, ancak (önceden çıplak bilgi yani). Tanrı İsrail demişti ki, {# Am 03:02} o biz okuduğunuzda "Sadece ben hiçbir olumlu konuda vardı." Anlamına geldiğini açıktır "Sadece ben yeryüzündeki bütün aileler, tanıyoruz" kavmine (İsrail) kime o foreknew fırlatmak değil # Ro 11:02 Tanrı, Tanrı nihayet reddetti yok "olduğu anlamına ne olduğu anlaşılmıştır" diye aşk-cf nesneler olarak seçtiği insanlar. # 7:7,8 De. aynı şekilde (ve mümkün olan tek yolu) biz # Mt 07:23 anlamak için. kıyamete ise Rabbine, birçok diyecekler "Seni hiç tanımamış." Tezkere, bu onun vakur beyanı olacak "Seni hiç tanımamış" sadece ". seni bilmiyorum" fazla-siz asla edildi benim onama nesneler. Aksine "Ben, (aşk) benim koyun bilmek benim (sabah) bilinen duyuyorum." {# Joh 10:14} olan "koyun," diye seçecek olan "az" yaptığı bu "bilmek," ancak lanetlemek, olmayan seçilenin, "çok" diye dünyanın kuruluşundan bile önce değil,-hiç kimse bilmiyor yaptım onlara know-o "ASLA" bilseydin!
# Ro 9:1-33 hem uygulanmasıdır Allah'ın egemenlik doktrini olarak, seçme ve ahlaksız uzunlukta ve tedavi edilir. Bu önemli bölümde ayrıntılı bir açıklama bugünkü kapsamı dışında olacağını; biz deneme en açık şimdi düşünen konunun yönü üzerine ayılar bunun parçası üzerinde durmak için tek şey.
# Ro 09:17 "Bu aynı amaç için dahi Kitap der ki firavunun için, ben, sana benim, güç gösterisi olabilir ve adımı tüm dünya genelinde ilan olabileceği kadar sana artırdı." Bu sözler bize başvurun geri # Ro 09:13 ve 09:14 # Ro için. Jacob # Ro 09:13 Tanrı'nın sevgisini ve Esav için kini olarak bildirilmiştir. # Ro 9:14 yılında sorulur "Tanrı ile adaletsizlik var mı?" Ve burada havari ret yanıtı devam # Ro 09:17 de. Bu ayet üzerine Calvin'in görüşleri alıntı daha iyi şimdi yapamam. "Burada iki şey göz önünde vardır-geçmiş sevk ve henüz Tanrı'nın gizli danışmanlık, ve sonra, ve bu tasarımı, adı bilinen yapmaktır bozmak Firavun'un yazgı, tanrısı. Birçok tercüman olarak, sözcük için "Ben seni yukarı kaldırdı var" ya da İbranice, saldık onu, ilk gözlemlemek gerekir bu pasaj, sapık, değiştirmek için çalışıyoruz, öyle görünüyor ki "Ben, kıldık" dir tanrı, Firavun inat onu daha sunmak için engel olacağını göstermek için tasarımı, sadece onun öfke, onun tarafından öngörülen olduğunu ve bunu yasaklama için hazırlanmış demektir olduğunu, ama aynı zamanda bu nedenle kasıtlı rütbesi olduğunu doğruluyor ki o ve gerçekten bu amaçla için,-kendi gücünü daha şanlı kanıt ortaya çıkarabilir ki. "Bunun için ben sana artırdı" Bu Calvin Paul vermektedir İbranice sözcüğün gücü olarak verdiği görülecektir " - "Ben kıldık." Bu hangi doktrin ve argüman ayet ve biz daha fazla # Ex 09:16 Bu tırnak yapımında havari belirgin ortak kullanımda sonra Septuagint-sürümünden yola işaret olur döner kelime gibi o En sık tırnak ve yerine o Septuagint tarafından verilen ilk kez bir fıkra: "Bu hesap sen hast korunmuştur günü," dedi, "bu çok amaç için ben sana artırdı" veriyor yerine!
Ama artık daha ayrıntılı somut örnekte adam ve onun Maker arasında büyük tartışmalara özetliyor Firavun'un durumda göz önünde bulundurulmalıdır. "Şimdilik ben veba ile sana ve senin daha vurun olabilir elimi uzatmam olacak; ve eceksin yerden kesilebilir. Ve çok bu dava için fiilde benim güç sana göstermek için, yukarı sana artırdı; ve adımı tüm dünya genelinde ilan edilebilir ki "bu sözler üzerine {Ex 9:15,16 #} aşağıdaki sunuyoruz. yorum:
İlk olarak, kendisinin hastalık ne tarafından değil kesildi, onun kötülük çok ortasında kesildi Tanrı tarafından kesildi Firavun kesilmiş olduğunu Ex 14:01-15:27, # biliyoruz ne de ne erkekler vadeli bir kaza, ama yargı Tanrı'nın derhal elini kesti tarafından da yaşlılık olay vardır infirmities tarafından.
İkinci olarak, Allah için Firavun kadar kaldırdı sevgili bu çok uç-"onun sözünü kesti," hangi Yeni Ahit araçlarının dilinde "yok." Tanrı asla bir önceki tasarım olmadan bir şey yok. verirken onu Tanrı görünümünde bir sonu olmadı, Mısır tahtına onu yetiştirirken, bebeklik ve çocukluk çağı boyunca ona korunmasında, varlık. Böyle o Yehova'nın insanlar ona-"Ve Rab dedi ibadet çöle üç günlük yolculuğa gitmek için izin verilmelidir Firavun'un talep, Mısır indi önce Tanrı'nın amacı onun kelimenin Musa'ya açık olduğunu Musa'ya , Ne zaman sen goest sen ne olduğunu görmek, Mısır'a dönmek Ben senin elinde koyduk Firavun, önce tüm bu güzellikleri. o "daha gidelim olmayacaktır ama kalbi sertleşir, {# Ex 04:21 } Ama sadece bu, Allah'ın tasarımı ve amacı bu çok önce ilan edildi değildir. Dört yüz yıl önce Tanrı senin soyun ve onların olmayan bir ülkede bir yabancıyım olacağına onlara hizmet eder bir kefalet Know "Ey İbrahim, şöyle devam etti; ve dört yüz yıl onlara eziyet eder ve aynı zamanda o milletin, kime onlar "hakim olacak, hizmet edecektir. bu kelimeler From {# Ge 15:13,14} (bir millet ve onun kral baktı olmanın biri olarak Eski Ahit) bellidir Tanrı'nın amaç o Firavun olma verdi çok önce kuruldu ki.
Üçüncü, Firavun ile Tanrı'nın ilişkilerinde bir sınav bu, Mısır'ın kralı gerçekten olduğunu açıkça ortaya koyuyor "Gazap gemi imha takılabilir." Mısır'ın tahtına yerleşti, elinde hükümet dizginleri ile, o işgal ulusun başkanı olarak oturdu dünya halkları arasında ilk sırada. Yeryüzünde başka hiçbir hükümdar kontrol etmek veya Firavun'a dikte mümkün oldu. Böyle bir baş döndürücü yüksekliği ve Tanrı bu ahlaksız zam yaptım böyle bir ders bunu ilahi bir aksiyom olduğu için, onun nihai kaderi onu hazırlamak için doğal ve gerekli bir adım olduğunu "yıkım ve düşmeden önce bir kibirli ruh önce gurur goeth." daha fazla, ve bu derin ve dikkat çok önemli-Tanrı ona bir çek olarak hareket etmek hesaplandı bir dışa kısıtlama Firavun kaldırılır önemlidir. bir kralın sınırsız yetkileri Firavun üzerine ihsan tüm hukuki etki ve kontrolü üzerinde ona batıyordu. Ama bu yanında, Tanrı onun varlığı ve krallık gelen Musa kaldırıldı. sadece Mısırlılar tüm bilgelik yetenekli olduğunu da tahta yakın kalmaya acı çektirdi, Firavun'un evde yetiştirilen olmuştu, hiç şüphe yok olabilir ama onu örnek ve etkisi olduğunu Musa, Had güçlü bir Kralın kötülük ve zulüm üzerine kontrol edin. Bu değil, sadece neden olsa da, Tanrı Mısır'ın insanlık dışı kral onun en acımasız fermanlarında çerçeveli onun yokluğu sırasında olduğu için, Midyan içine Musa gönderilen neden açıkça bir neden oldu. Tanrı, onun günahlarını tam ölçmek doldurmak ve onun tam ama berbat yazgılıydı hak için kendini olgunlaştırmak Firavun tam fırsat vermek için, bu kısıtlama ortadan kaldırarak, tasarlanmıştır.
Dördüncü, Tanrı "sertleşmiş" yüreği o açıkladı olarak. {# Ex 04:21} Bu beyanları ile tam uyum içinde olan Kutsal Kitap-"insan kalbinde hazırlıklar ve dilin cevabı, Rabbi olan"; {# Pr 16:01} "The Kral'ın kalp su nehirleri, o turneth, Rabbin elinde olup herhangi bir yere o olacak. " Diğer tüm krallar gibi {Pr 21:01 #}, Firavun'un kalp Rabbin elinde idi ve Tanrı memnun herhangi bir yere çevirmek için hem sağ hem de gücü vardı. Ve tüm iyi karşı açmak için onu memnun. O tamamen kendi devirmek ve son şey bu kısa tamamen ona uyabilecek, çünkü Tanrı sertleşmiş kalbi için onu hazırlamış olduğu kadar Tanrı, İsrail gitmesine izin vermek Musa ile onun Talepte gelen Firavun engellemeye kararlı.
Son olarak, Firavun ile olan ilişkilerinde Allah'ın intikam tam tasdik edilmiştir nasıl nota dikkatli dikkate değerdir. En dikkat çekici biz Tanrı'nın lehine Firavun kendi ifadesine sahip olduğunu ve kendisine karşı keşfetmek üzere! # Ex 9:15,16 biz Tanrı, o onu diriltti vardı ne amaçla Firavun söylemişti nasıl ve # Ex 09:27 biz Firavun'un bu sefer günah işledim "dedi anlatılır öğrenirler: Lord salih, ve ben ve benim daha kötü "dedi. Mark Allah'a sipariş için onu diriltti olduğunu biliyordum sonra bu Firavun tarafından söylenen bu" onun ciddi kararlar ona gönderilen ettikten sonra sertleşmiş ettikten sonra, "onu kesti kendi kalp. Bu sırada Firavun adil ve yargılama için olgunlaşmış olduğunu tam olarak Tanrı, onu yaralı olup olmadığı ya da Tanrı'ya zarar istemiştir karar vermek için hazırlanan ve o tam da "günah" olduğunu ve Allah "salih" idi. Again kabul eder; biz tam Firavun karşı Tanrı'nın kuralları ile tanışmış oldu Musa'nın tanık var. O ne Firavun ile bağlantılı olarak Tanrı'nın tasarımı vardı başında duymuştu; Onunla Allah'ın ilişkilerinde şahit oldu; o gazabı imha takılan bu gemi duyduğu "uzun müsamaha" tespit etmiş ve son o beheld vardı onu da kesti Kızıldeniz de İlahi karar. Nasıl sonra Musa etkilendi? o adaletsizlik ağlamaya yükseltir mi? o adaletsizlik Tanrı ile şarj etmeye cesaret mi? Alakası. Yerine, diyor, "Kim ki sana, ya Rab, tanrılar arasında nasıl bir şey? Kim harikalar övgüye, kutsallık içinde, senin gibi korkak görkemlidir! "{# Ex 15:11}
İsrail'in ezeli düşmanı Kızıl Denizin sularında tarafından "kesilmiş" gördüm Musa kindar ruhu ile hareket miydi? Elbette değil. Ancak bu puan üzerinde sonsuza dek tüm şüphe kaldırmak için, bu bir şarkı ve onlar Allah'ın boğaz kararları tanık sonra Cennet bu aziz, "Musa Allah'ın kulu olan şarkıyı katılmak nasıl işaret olmaya devam etmektedir kuzu söyleyerek, Büyük ve harika senin eserler, Rab Tanrı Yüce;. adil ve doğru senin yollarını Milletler sen Kralı "{# Ynt 15:03} Burada ardından doruk olduğunu ve Tanrı'nın ilişkilerinde tam ve kesin intikam ile olan Firavun. Cennette Aziz olan Allah'ın o kulu kadar oyunculuk Tanrı'nın günahkâr ama adil ve doğru olmadığını bildirerek, Firavun ve askerlerini devirmek Yehova övgü kutladı Musa'nın şarkı, şarkı katılın. Hepimiz yeryüzünün Yargıç oluşturma ve gazap, Firavun'un bu gemi yok doğru yaptığını, bu nedenle, inanmak gerekir.
Firavun'un durumunda ilke kurar ve ayıplama doktrini göstermektedir. Tanrı aslında Firavun reprobated, biz haklı olarak o kısmet olmadı diğerleri Oğlunun görüntüye uyacakları için reprobates olduğu sonucuna varılabilir. havari Paul açıkça Firavun kadar yükselterek Tanrı'nın amacına atıfta sonra, # Ro 9:1-33 için Firavun, kaderi gelen berabere Bu çıkarım, o "bu nedenle," devam ediyor. Firavun durumunda Seçimi doktrinin muadili olarak ayıplama doktrinine kanıtlamak için tanıtıldı.
Sonuç olarak, Firavun Tanrı şekillendirme, ne adalet ne de haksızlık, ama sadece onun çıplak egemenlik gösterilmiştir söyleyebilirim. Potter damarları oluşturan egemen olduğu, bu yüzden Tanrı ahlaki ajanları oluşturmaktır egemen olduğunu.
# Ro 09:18 "Bu nedenle o merhamet kimin üzerine o, merhamet eder indirdiği kime o hardeneth olacak". The "dolayısıyla" havari ve Tanrı'nın Yakup sevgi dolu ve Esav nefret de günahkâr olduğunu inkar üç önceki ayetlerde demişti tüm berabere özel olarak bu Firavun ile Tanrı'nın ilişkilerinde örneği ilkesi geçerli olan genel sonuç duyurdu. geri Yaratıcının egemen olacak It izleri her şey. O bir başka seviyor ve nefret ediyor, onun egemen kendi isteği kurtarmak şey referans olmadan, kimi sertleşir diğerleri karşı merhamet çalışmaları.
That which is most repellant to the carnal mind in the above verse is the reference to hardening—”Whom he will he hardeneth”—and it is just here that so many commentators and expositors have adulterated the truth. The most common view is that the apostle is speaking of nothing more than judicial hardening, ie, a forsaking by God because these subjects of his displeasure had first rejected his truth and forsaken him. Those who contend for this interpretation appeal to such scriptures as #Ro 1:19-26—God gave them up, that is (see context) those who knew God yet glorified him not as God. {#Ro 1:21} Appeal is also made to #2Th 2:10-12. But it is to be noted that the word “harden” does not occur in either of these passages. But further, we submit that #Ro 9:18 has no reference whatever to judicial “hardening.” The apostle is not there speaking of those who had already turned their backs on God's truth, but instead, he is dealing with God's sovereignty, God's sovereignty as seen not only in showing mercy to whom he wills, but also in hardening whom he pleases. The exact words are “Whom he will”—not “all who have rejected his truth”—”he hardeneth,” and this, coming immediately after the mention of Pharaoh, clearly fixes their meaning. The case of Pharaoh is plain enough, though man by his glosses has done his best to hide the truth.
{#Ro 9:18} “Therefore hath he mercy on whom he will have mercy, and whom he will he hardeneth”. This affirmation of God's sovereign “hardening” of sinners' hearts—in contradistinction from judicial hardening—is not alone. Mark the language of #Joh 12:37-40 “But though he had done so many miracles before them, yet they believed not on him: that the saying of Isaiah the prophet might be fulfilled, which he spake, Lord, who hath believed our report? and to whom hath the arm of the Lord been revealed? Therefore they could not believe (why?), because that Isaiah said again, he hath blinded their eyes, and hardened their hearts (why? Because they had refused to believe on Christ? This is the popular belief, but mark the answer of Scripture) that they should not see with their eyes, nor understand with their heart, and be converted, and I should heal them.” Now, reader, it is just a question as to whether or not you will believe what God has revealed in his Word. It is not a matter of prolonged searching or profound study, but a childlike spirit which is needed, in order to understand this doctrine.
{# Ro 09:19} "Sen görürsün o henüz kusur bulmak Neden yaparsa, o zaman bana şöyle diyor? indirdiği direndi kim için onun olacak? "Ain't bugün çağırdı bu çok itiraz? havari's sorular kuvvet burada bu gibi görünüyor: her şey geri döndürülemez Tanrı'nın iradesine bağımlı olduğu ve Tanrı'nın bu imkân olmadığı için, hangi o her şeyi yapabilirim göre egemen-o rahmet olabilir beri o dilemesi ve merhamet merhamet reddedebilir ve yapması tercih ettikleri cezaya çarptırmak için so-o, onlara itaat yapmak böylece mahkeme arıza dışında bulma dediği gibi, bu yüzden tüm rahmet edecek yok, neden? Şimdi özellikle havari hangi itiraz dayanıyor zemin ödememek olmadığı unutulmamalıdır. Tanrı hata bulamazsa söylemiyor. Ne de o Men onun iradesine karşı olabilir, diyor. Ayrıca, diyerek itiraz uzak açıklamak değildir: Sen tamamen ben ". O, nazik davranır kime dilerse o şiddetli şekilde davranır kimi dilerse" Ama "ilk, diyor deyince benim anlam misapprehended var, bu bir itiraz Yaptığınız hakkın yok '; ve sonra,' Bu (Dr. Brown bakınız) "Eğer 'yapmak için hiçbir sebep yok bir itiraz olacaktır. bir Tanrı'ya karşı yanıtlarken olduğu için itiraz, tamamen kabul edilemez oldu. Bu konuda şikayet olduğunu, Tanrı'nın ne yaptığını, karşı iddia!
{# Ro 09:19} "Sen görürsün Neden, o henüz kusur bulmak yaparsa, o zaman bana şöyle diyor? indirdiği onun olacak? "havari burada retçi ve ağzına koyar dili direndi kim için, çok sade ve sivri olduğu yanlış anlama imkansız olmalı. Neden o henüz kusur bulmak ediyor? Şimdi, okuyucu, ne olabilir bu kelimeleri anlama gelir? Formüle bizim düşünmeden önce kendi cevap. havari sorusu gücü bundan daha başka olabilir: o, kime dilerse o Tanrı "merhamet" olduğu doğruysa ve ayrıca "sertleşir" diye dilerse, o zaman insan sorumluluğu ne olur? Böyle bir durumda erkek ve hiçbir şey kuklalar daha iyidir bu o zaman Tanrı onun çaresiz yaratıklar ile "hata bulmak" için haksız olacağını doğru eğer. Işareti kelime "sonra"-yapacaksan ver bana o zaman söylemek-o (yanlış) çıkarım ya da sonuç retçi havari söyleyerek olmuştu ne kadar berabere devletler. Işaretleyebilir, benim okuyucu, elçi kolayca ve o bu çok itiraz olacağını formüle etmişti doktrin gördüm biz, en azından bazılarında, bu kitap kışkırtır boyunca yazdıklarını (bütün olan bedensel kafasında ilahi lütuf tarafından bastırılmış değildir) sürece biz # Ro 9:1-33 belirtilen bir doktrin ibraz etmeyen, çünkü aynı itiraz, o zaman da olmalı, yoksa insan doğası havari's günden bu yana değişti çünkü. Şimdi ayetin kalan düşünün. {# Ro 09:19} havari aynı itiraz tekrarlar biraz form onun anlamı, sunderstood-yani yanlış olmayabilir ki bu tekrarlar farklı "indirdiği direndi kimin için onun olacak?" O zaman açık olduğunu konu altında hemen tartışma, biz (yani görünümünde olan yargı sertleşme olmadığını iddia {# Ro 9:17,18}, biz üzerine yukarıda söylediğimiz ne doğruluyor hangi Tanrı'nın "olacak", yani onun egemen yolları ilgilidir gerçeği), ama egemen "sertleştirme," önceki reddedilmesi nedeniyle sertleşme Tanrı'nın egemen iradesini de inheres daha başka bir nedenle düşmüş ve günahkâr yaratık, "sertleşme" olduğunu söyledi. Ve bu nedenle soru, "direndi indirdiği onun olacak?" Sonra havari bu itirazları cevaplamak söz nedir?
{# Ro 09:20} "Hayır, ama ey insan, kim sanat sen ki Tanrıya karşı repliest? Zorundadır şey yaptın böylece made me Neden? "Havari, sonra itiraz yerine, onun saygısızlık için retçi azarladı, anlamsız ve temelsiz olduğunu söylemedi, oluştuğu ona söyleyecek kurdu. O, sadece bir "adam" bir yaratık olduğunu ve gibi onun için en yakışıksız ve terbiyesiz olduğunu ona hatırlatır "cevap (iddia veya sebep) Tanrı'ya karşı." Dahası, o başka bir şey olduğunu ona hatırlatır bir "şey, kurulan" den ve bu nedenle, delilik ve küfür kendini eski karşı ayaklanmaya etmektir. Ere o işaret edilmelidir bu ayet bırakarak bize, açıkça, tartışma altında hassas konu belirlemek için yardım "Neden yaptın bana böylece yaptı" kendi kapanış kelime var. hemen bağlam ışığında ne gücü olabilir "böylece?" neden yaptın bana bir nesne yaptı Esav, söz konusu ne, ama içinde "nefret?" Firavun'un durum ne, ama olduğu gibi, yaptın bana yapılmış Neden sadece bana "sertleşmesine" için? Ne anlamda, oldukça, bu atanabilir?
Bu geçit boyunca havari nesne bir taraftan, ilişkilerde Allah'ın egemenlik tedavi etmek olduğunu bizden önce açıkça tutmak için çok önemlidir, bu onun diğer on-gemilerin yanına onur ve merhamet damarları ve de seviyor kime o ve "nefret" kimin bu el, "sertleşir"-damar dediler onursuzluk ve gazap gemiler.
{# Ro 9:21-23} aynı topak kil, bitmedi Potter güç Hath, başka bir yanına onursuzluk ve şöyle onur bir gemi yapmak? Ne Tanrı ve onun gazabını göstermek için onun gücünü duyurmaya istekli, çok gazabı yıkıma donatılmış gemiler longsuffering ile dayandı eğer: Ve o yukarıda vardı rahmet kaplar, onun zafer zenginlikleri bilinir hale olabilir hazırlanan dediler zafer. Bu havari itiraza tam ve nihai cevap vermektedir ayetlerde {# Ro 09:19} İlk olarak, diye soruyor, içeri kaldırdı "kil üzerinde Hath değil Potter güç?" vb Burada kelime not edilmelidir tercüme "güç" de "güç" hale olandan Yunan farklı bir tanesidir sadece gücüyle ifade edebilir {# Ro 09:22}; ama burada, {# Ro 09:21} söz güç gerekir Yaratıcının hakları veya egemenlik imtiyazlarını bakın, bu, böyledir aynı Yunanca kelime # Joh 1:12 istihdam olmasından anlaşılmaktadır - Tanrı'nın çocukları olma hakkını verdi "birçok olarak onlara, onu aldı gibi "-sağ ya da ayrıcalık Tanrı'nın çocukları olma hakkını, yani Bilindiği gibi,. RV # Joh 01:12 ve 09:21 # Ro "sağ" hem de istihdam sağlamaktadır.
{# Ro 09:21} "Hath aynı topak kil üzerine Potter güç, başka bir yanına onursuzluk ve şöyle onur bir gemi yapmak değil mi?" "Potter" Bu burada kendini bir önceki ayetten kesin Tanrı, Burada havari, devam ediyor, onun hakkında kullanmak olmuştur figürün açısından konuşma ve ardından "Allah'ın karşı repliest? Kim sanat sen" diye soruyor "şey oluşmuş ona söyleyecek oluşan Shall o" vs vardır Bazı kim insan Potter bazı gemiler yapar diğerleri, yine de bazı yararlı yerini doldurmak için tasarlanmış daha az şerefli amaçlar için kullanılmak üzere söyleyerek kuvvet bu sözlerin soymak olacaktır. Ama havari burada söylemiyor "Hath değil aynı topak kil üzerine Potter güç, daha az şerefli kullanmak üzere bir geminin yanına onurlu kullanmak ve başka bir hale getirmek için" ama o yapılıyor bazı "gemi" konuşuyor " dediler dis onur. "Tanrı'nın hikmeti henüz tam olarak teşvik edeceğiz lanetlemek imha kadar da, haklı olacaktır, elbette doğrudur haşmetiyle-sonraki ayette bize söylediklerini şekilde.
Ere bize bu öğretim ve iki öncekilerin özetleyelim sonraki ayet geçer. In {#Ro 9:19} two questions are asked, “Thou wilt say then unto me, Why doth he yet find fault? For who hath resisted his will?” To those questions a threefold answer is returned. First, in {#Ro 9:20} the apostle denies the creature the right to sit in judgment upon the ways of the Creator—”Nay, but, O man who art thou that repliest against God? Shall the thing formed say to him that formed it, Why hast Thou made me thus?” The apostle insists that the rectitude of God's will must not be questioned. Whatever he does must be right. Second, in {#Ro 9:21} the apostle declares that the Creator has the right to dispose of his creatures as he sees fit—”Hath not the potter power over the clay, of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” It should be carefully noted that the word for “power” here is exousian—an entirely different word from the one translated “power” in the following verse (“to make known his power”), where it is dunamin. In the words “Hath not the potter power over the clay?” it must be God's power justly exercised, which is in view—the exercise of God's rights consistently with his justice, — because the mere assertion of his omnipotency would be no such answer as God would return to the questions asked in. {#Ro 9:19} Third, in, {#Ro 9:22,23} the apostle gives the reasons why God proceeds differently with one of his creatures from another: on the one hand, it is to “shew his wrath” and to “make his power known;” on the other hand, it is to “make known the riches of his glory.”
”Hath not the potter power over the clay of the same lump, to make one vessel unto honour, and another unto dishonour?” Certainly God has the right to do this because he is the Creator. Does he exercise this right? Yes, as #Ro 9:13,17 clearly show us—”For this same purpose have I raised thee (Pharaoh) up”.
{#Ro 9:22} “What if God, willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction”. Here the apostle tells us in the second place, why God acts thus, ie, differently with different ones—having mercy on some and hardening others, making one vessel unto honour and another unto dishonour. Observe, that here in {#Ro 9:22} the apostle first mentions “vessels of wrath,” before he refers in {#Ro 9:23} to the “vessels of mercy.” Why is this? The answer to this question is of first importance: we reply, Because it is the “vessels of wrath” who are the subjects in view before the objector in. {#Ro 9:19} Two reasons are given why God makes some “vessels unto dishonour:” first, to “show his wrath,” and secondly “to make his power known”—both of which were exemplified in the case of Pharaoh.
One point in the above verse requires separate consideration—”Vessels of wrath fitted to destruction.” The usual explanation which is given of these words is that the vessels of wrath fit themselves to destruction, that is, fit themselves by virtue of their wickedness; and it is argued that there is no need for God to “fit them to destruction,” because they are already fitted by their own depravity, and that this must be the real meaning of this expression. Now if by “destruction” we understand punishment, it is perfectly true that the non-elect do “fit themselves,” for everyone will be judged “according to his works;” and further, we freely grant that subjectively the non-elect do fit themselves for destruction. But the point to be decided is, Is this what the apostle is here referring to? And, without hesitation, we reply it is not. Go back to #Ro 9:11-13: did Esau fit himself to be an object of God's hatred, or was he not such before he was born? Again; did Pharaoh fit himself for destruction, or did not God harden his heart before the plagues were sent upon Egypt?—see #Ex 4:21!
#Ro 9:22 is clearly a continuation in thought of {#Ro 9:21} and #Ro 9:21 is part of the apostle's reply to the questions raised in #Ro 9:20: therefore, to fairly follow out the figure, it must be God himself who “fits” unto destruction the vessels of wrath. Should it be asked how God does this, the answer, necessarily, is, objectively, — he fits the non-elect unto destruction by his fore-ordinating decrees. Should it be asked why God does this, the answer must be, to promote his own glory, ie, the glory of his justice, power and wrath. “The sum of the apostle's answer here is, that the grand object of God, both in the election and the reprobation of men, is that which is paramount to all things else in the creation of men, namely, his own glory” (Robert Haldane).
{#Ro 9:23} “And that he might make known the riches of his glory on the vessels of mercy, which he had afore prepared unto glory.” The only point in this verse which demands attention is the fact that the “vessels of mercy” are here said to be “afore prepared unto glory.” Many have pointed out that the previous verse does not say the vessels of wrath were afore prepared unto destruction, and from this omission they have concluded that we must understand the reference there to the non-elect fitting themselves in time, rather than God ordaining them for destruction from all eternity. But this conclusion by no means follows. We need to look back to #Ro 9:21 and note the figure which is there employed. “Clay” is inanimate matter, corrupt, decomposed, and therefore a fit substance to represent fallen humanity. As then the apostle is contemplating God's sovereign dealings with humanity in view of the Fall, he does not say the vessels of wrath were “afore” prepared unto destruction, for the obvious and sufficient reason that, it was not until after the Fall that they became (in themselves) what is here symbolized by the “clay.” All that is necessary to refute the erroneous conclusion referred to above, is to point out that what is said of the vessels of wrath is not that they are fit for destruction (which is the word that would have been used if the reference had been to them fitting themselves by their own wickedness), but fitted to destruction; which, in the light of the whole context, must mean a sovereign ordination to destruction by the Creator. We quote here the pointed words of Calvin on this passage—”There are vessels prepared for destruction, that is, given up and appointed to destruction; they are also vessels of wrath, that is, made and formed for this end, that they may be examples of God's vengeance and displeasure. Though in the second clause the apostle asserts more expressly, that it is God who prepared the elect for glory, as he had simply said before that the reprobate are vessels prepared for destruction, there is yet no doubt but that the preparation of both is connected with the secret counsel of God. Paul might have otherwise said, that the reprobate gave up or cast themselves into destruction, but he intimates here, that before they are born they are destined to their lot.” With this we are in hearty accord. #Ro 9:29 does not say the vessels of wrath fitted themselves, nor does it say they are fit for destruction, instead, it declares they are “fitted to destruction,” and the context shows plainly it is God who thus “fits” them—objectively by his eternal decrees.
Though #Ro 9:1-33 contains the fullest setting forth of the doctrine of Reprobation, there are still other passages which refer to it, one or two more of which we will now briefly notice:—
”What then? That which Israel seeketh for, that he obtained not, but the election obtained it, and the rest were hardened.” {#Ro 11:7 RV} Here we have two distinct and clearly defined classes which are set in sharp antithesis: the “election” and “the rest;” the one “obtained,” the other is “hardened.” On this verse we quote from the comments of John Bunyan of immortal memory:—”These are solemn words: they sever between men and men—the election and the rest, the chosen and the left, the embraced and the refused. By 'rest' here must needs be understood those not elect, because set the one in opposition to the other, and if not elect, whom then but reprobate?”
Writing to the saints at Thessalonica the apostle declared, “For God hath not appointed us to wrath, but to obtain salvation by our Lord Jesus Christ.” {#1Th 5:9} Now surely it is patent to any impartial mind that this statement is quite pointless if God has not “appointed” any to wrath. To say that God “hath not appointed us to wrath,” clearly implies that there are some whom he has “appointed to wrath,” and were it not that the minds of so many professing Christians are so blinded by prejudice, they could not fail to clearly see this.
”A Stone of stumbling, and a Rock or offence, even to them who stumble at the Word, being disobedient, whereunto also they were appointed”. {#1Pe 2:8} The whereunto manifestly points back to the stumbling at the Word, and their disobedience. Here, then, God expressly affirms that there are some who have been “appointed” (it is the same Greek word as in #1Th 5:9) unto disobedience. Our business is not to reason about it, but to bow to Holy Scripture. Our first duty is not to understand, but to believe what God has said.
”But these, as natural brute beasts, made to be taken and destroyed, speak evil of the things that they understand not; and shall utterly perish in their own corruption.” {#2Pe 2:12} Here, again, every effort is made to escape the plain teaching of this solemn passage. We are told that it is the “brute beasts” who are “made to be taken and destroyed,” and not the persons here likened to them. All that is needed to refute such sophistry is to inquire wherein lies the point of analogy between the “these” (men) and the “brute beasts?” What is the force of the “as”—but “these as brute beasts?” Clearly, it is that “these” men as brute beasts, are the ones who, like animals, are “made to be taken and destroyed:” the closing words confirming this by reiterating the same sentiment—”and shall utterly perish in their own corruption.”
”For there are certain men crept in unawares, who were before of old ordained to this condemnation; ungodly men, turning the grace of our God into lasciviousness, and denying the only Lord God, and our Lord Jesus Christ.” {#Jude 1:4} Attempts have been made to escape the obvious force of this verse by substituting a different translation. The RV gives: “But there are certain men crept in privily, even they who were of old written of beforehand unto this condemnation.” But this altered rendering by no means gets rid of that which is so distasteful to our sensibilities. The question arises, Where were these “of old written of beforehand?” Certainly not in the Old Testament, for nowhere is there any reference there to wicked men creeping into Christian assemblies. If “written of” be the best translation of “prographo,” the reference can only be to the book of the divine decrees. So whichever alternative be selected there can be no evading the fact that certain men are “before of old” marked out by God “unto condemnation.”
”And all that dwell on the earth shall worship him (viz. the Antichrist), every one whose name hath not been written from the foundation of the world in the Book of Life of the Lamb that hath been slain” (#Re 13:8, RV compare #Re 17:8). Here, then, is a positive statement affirming that there are those whose names were not written in the Book of Life. Because of this they shall render allegiance to and bow down before the Antichrist.
Here, then, are no less than ten passages which most plainly imply or expressly teach the fact of reprobation. They affirm that the wicked are made for the Day of Evil; that God fashions some vessels unto dis honour; and by his eternal decree (objectively) fits them unto destruction; that they are like brute beasts, made to be taken and destroyed, being of old ordained unto this condemnation. Therefore in the face of these scriptures we unhesitatingly affirm (after nearly twenty years careful and prayerful study of the subject) that the Word of God unquestionably teaches both Predestination and Reprobation, or to use the words of Calvin, “Eternal Election is God's predestination of some to salvation, and others to destruction”.
Having thus stated the doctrine of Reprobation, as it is presented in Holy Writ, let us now mention one or two important considerations to guard it against abuse and prevent the reader from making any unwarranted deductions:—
First, the doctrine of Reprobation does not mean that God purposed to take innocent creatures, make them wicked, and then damn them. Scripture says, “God hath made man upright, but they have sought out many inventions.” {#Ec 7:29} God has not created sinful creatures in order to destroy them, for God is not to be charged with the sin of his creatures. The responsibility and criminality is man's.
God's decree of Reprobation contemplated Adam's race as fallen, sinful, corrupt, guilty. From it God purposed to save a few as the monuments of his sovereign grace; the others he determined to destroy as the exemplification of his justice and severity. In determining to destroy these others, God did them no wrong. They had already fallen in Adam, their legal representative; they are therefore born with a sinful nature, and in their sins he leaves them. Nor can they complain. This is as they wish; they have no for holiness; they love darkness rather than light. Where, then, is there any injustice if God “gives them up to their own hearts' lusts!” {#Ps 81:12}
Second, the doctrine of Reprobation does not mean God refuses to save those who earnestly seek salvation. The fact is that the reprobate have no longing for the Saviour: they see in him no beauty that they should desire him. They will not come to Christ—why then should God force them to? He turns away none who do come—where then is the injustice of God fore-determining their just doom? None will be punished but for their iniquities; where then, is the supposed tyrannical cruelty of the Divine procedure? Remember that God is the Creator of the wicked, not of their wickedness; he is the Author of their being, but not the Infuser of their sin.
God does not (as we have been slanderously reported to affirm) compel the wicked to sin, as the rider spurs on an unwilling horse. God only says in effect that awful word, “Let them alone.” {#Mt 15:14} He needs only to slacken the reins of providential restraint, and withhold the influence of saving grace, and apostate man will only too soon and too surely, of his own accord, fall by his iniquities. Thus the decree of reprobation neither interferes with the bent of man's own fallen nature, nor serves to render him the less inexcusable.
Third, the decree of Reprobation in no wise conflicts with God's goodness. Though the non-elect are not the objects of his goodness in the same way or to the same extent as the elect are, yet are they not wholly excluded from a participation of it. They enjoy the good things of Providence (temporal blessings) in common with God's own children, and very often to a higher degree. But how do they improve them? Does the (temporal) goodness of God lead them to repent? Nay, verily, they do but “despise his goodness, and forbearance, and longsuffering, and after their hardness and impenitency of heart treasure up unto themselves wrath against the day of wrath.” {#Ro 2:4,5} On what righteous ground, then, can they murmur against not being the objects of his benevolence in the endless ages yet to come? Moreover, if it did not clash with God's mercy and kindness to leave the entire body of the fallen angels {#2Pe 2:4} under the guilt of their apostasy; still less can it clash with the Divine perfections to leave some of fallen mankind in their sins and punish them for them.
Finally, let us interpose this necessary caution: It is utterly impossible for any of us, during the present life, to ascertain who are among the reprobate. We must not now so judge any man, no matter how wicked he may be. The vilest sinner, may, for all we know, be included in the election of grace and be one day quickened by the Spirit of grace. Our marching orders are plain, and woe be unto us if we disregard them—”Preach the Gospel to every creature.” When we have done so our skirts are clear. If men refuse to heed, their blood is on their own heads; nevertheless “we are unto God a sweet savour of Christ, in them that are saved, and in them that perish. To the one we are a savour of death unto death; and to the other we are a savour of life unto life.” {#2Co 2:15,16}
We must now consider a number of passages which are often quoted with the purpose of showing that God has not fitted certain vessels to destruction or ordained certain ones to condemnation. First, we cite #Eze 18:31 —”Why will ye die, O house of Israel?” On this passage we cannot do better than quote from the comments of Augustus Toplady:—”This is a passage very frequently, but very idly, insisted upon by Arminians, as if it were a hammer which would at one stroke crush the whole fabric to powder. But it so happens that the “death” here alluded to is neither spiritual nor eternal death: as is abundantly evident from the whole tenor of the chapter. The death intended by the prophet is a political death; a death of national prosperity, tranquillity, and security. The sense of the question is precisely this: What is it that makes you in love with captivity, banishment, and civil ruin? Abstinence from the worship of images might, as a people, exempt you from these calamities, and once more render you a respectable nation. Are the miseries of public devastation so alluring as to attract your determined pursuit? Why will ye die? die as the house of Israel, and considered as a political body? Thus did the prophet argue the case, at the same time adding—”For I have no pleasure in the death of him that dieth saith the Lord God, wherefore, turn yourselves, and live ye. “This imports: First, the national captivity of the Jews added nothing to the happiness of God. Second, if the Jews turned from idolatry, and flung away their images, they should not die in a foreign, hostile country, but live peaceably in their own land and enjoy their liberties as an independent people.” To the above we may add: political death must be what is in view in #Eze 18:31,32 for the simple but sufficient reason that they were already spiritually dead!
#Mt 25:41 is often quoted to show that God has not fitted certain vessels to destruction—”Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the Devil and his angels.” This is, in fact, one of the principal verses relied upon to disprove the doctrine of Reprobation. But we submit that the emphatic word here is not “for” but “Devil.” This verse (see context) sets forth the severity of the judgment which awaits the lost. In other words, the above scripture expresses the awfulness of the everlasting fire rather than the subjects of it—if the fire be “prepared for the Devil and his angels” then how intolerable it will be! If the place of eternal torment into which the damned shall be cast is the same as that in which God's arch enemy will suffer, how dreadful must that place be!
Again: if God has chosen only certain ones to salvation, why are we told that God “now commandeth all men everywhere to repent?” {#Ac 17:3} That God commandeth “all men” to repent is but the enforcing of his righteous claims as the moral Governor of the world. How could he do less, seeing that all men everywhere have sinned against him? Furthermore; that God commandeth all men everywhere to repent argues the universality of creature responsibility. But this scripture does not declare that it is God's pleasure to “give repentance” {#Ac 5:31} to all men everywhere. That the apostle Paul did not believe God gave repentance to every soul is clear from his words in #2Ti 2:25 —”In meekness instructing those that oppose themselves; if God peradventure will give them repentance to the acknowledging of the truth.”
Again, we are asked, if God has “ordained” only certain ones unto eternal life, then why do we read that he “will have all men to be saved, and come to the knowledge of the truth?” {#1Ti 2:4} The reply is, that the words “all” and “all men,” like the term “world,” are often used in a general and relative sense. Let the reader carefully examine the following passages: #Mr 1:5 Joh 6:45,8:2 Ac 21:28,22:15 2Co 3:2 etc., and he will find full proof of our assertion. #1Ti 2:4 cannot teach that God wills the salvation of all mankind, or otherwise all mankind would be saved—”What his soul desireth even that he doeth!” {#Job 23:13}
Again; we are asked, Does not Scripture declare, again and again, that God is no “respecter of persons?” We answer, it certainly does, and God's electing grace proves it. The seven sons of Jesse, though older and physically superior to David, are passed by, while the young shepherd boy is exalted to Israel's throne. The scribes and lawyers pass unnoticed, and ignorant fishermen are chosen to be the apostles of the Lamb. Divine truth is hidden from the wise and prudent and is revealed to babes instead. The great majority of the wise and noble are ignored, while the weak, the base, the despised, are called and saved. Harlots and publicans are sweetly compelled to come in to the gospel feast, while self-righteous Pharisees are suffered to perish in their immaculate morality. Truly, God is “no respecter” of persons or he would not have saved me.
That the Doctrine of Reprobation is a “hard saying”—to the carnal mind is readily acknowledged—yet, is it any “harder” than that of eternal punishment? That it is clearly taught in Scripture we have sought to demonstrate, and it is not for us to pick and choose from the truths revealed in God's Word. Let those who are inclined to receive those doctrines which commend themselves to their judgment, and who reject those which they cannot fully understand, remember those scathing words of our Lord's, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken:” {#Lu 24:25} fools because slow of heart; slow of heart, not dull of head!
Once more we would avail ourselves of the language of Calvin: “But, as I have hitherto only recited such things as are delivered without any obscurity or ambiguity in the Scriptures, let persons who hesitate not to brand with ignominy those Oracles of Heaven, beware what kind of opposition they make. For, if they pretend ignorance, with a desire to be commended for their modesty, what greater instance of pride can be conceived, than to oppose one little word to the authority of God! as, 'It appears otherwise to me,' or 'I would rather not meddle with this subject.' But if they openly censure, what will they gain by their puny attempts against heaven? Their petulance, indeed, is no novelty; for in all ages there have been impious and profane men, who have virulently opposed this doctrine. But they shall feel the truth of what the Spirit long ago declared by the mouth of David, that God 'is clear when he judgeth'. {#Ps 51:4} David obliquely hints at the madness of men who display such excessive presumption amidst their insignificance, as not only to dispute against God, but to arrogate to themselves the power of condemning him. In the meantime, he briefly suggests, that God is unaffected by all the blasphemies which they discharge against heaven, but that he dissipates the mists of calumny, and illustriously displays his righteousness; our faith, also, being founded on the Divine Word, and therefore, superior to all the world, from its exaltation looks down with contempt upon those mists” (John Calvin).
In closing this chapter we propose to quote from the writings of some of the standard theologians since the days of the Reformation, not that we would buttress our own statements by an appeal to human authority, however venerable or ancient, but in order to show that what we have advanced in these pages is no novelty of the twentieth century, no heresy of the “latter days” but, instead, a doctrine which has been definitely formulated and commonly taught by many of the most pious and scholarly students of Holy Writ.
”Predestination we call the decree of God, by which he has determined in himself, what he would have to become of every individual of mankind. For they are not all created with a similar destiny: but eternal life is foreordained for some, and eternal damnation for others. Every man, therefore, being created for one or the other of these ends, we say, he is predestinated either to life or to death”—from John Calvin's “Institutes” (1536 AD) Book III, Chapter XXI entitled “Eternal Election, or God's Predestination of Some to Salvation and of Others to Destruction.”
We ask our readers to mark well the above language. A perusal of it should show that what the present writer has advanced in this chapter is not “Hyper-Calvinism” but real Calvinism, pure and simple. Our purpose in making this remark is to show that those who, not acquainted with Calvin's writings, in their ignorance condemn as ultra-Calvanism that which is simply a reiteration of what Calvin himself taught—a reiteration because that prince of theologians as well as his humble debtor have both found this doctrine in the Word of God itself.
Martin Luther is his most excellent work “De Servo Arbitrio” (Free Will a Slave), wrote: “All things whatsoever arise from, and depend upon, the divine appointments, whereby it was preordained who should receive the Word of Life, and who should disbelieve it, who should be delivered from their sins, and who should be hardened in them, who should be justified and who should be condemned. This is the very truth which razes the doctrine of free will from its foundations, to wit, that God's eternal love of some men and hatred of others is immutable and cannot be reversed.”
John Fox, whose Book of Martyrs was once the best known work in the English language (alas that it is not so today, when Roman Catholicism is sweeping upon us like a great destructive tidal wave!), wrote:—”Predestination is the eternal decreement of God, purposed before in himself, what should befall all men, either to salvation, or damnation”.
The “Larger Westminster Catechism” (1688)—adopted by the General Assembly of the Presbyterian Church—declares, “God, by an eternal and immutable decree, out of his mere love, for the praise of his glorious grace, to be manifested in due time, hath elected some angels to glory, and in Christ hath chosen some men to eternal life, and the means thereof; and also, according to his sovereign power, and the unsearchable counsel of his own will (whereby he extendeth or withholdeth favour as he pleases), hath passed by, and foreordained the rest to dishonour and wrath, to for their sin inflicted, to the praise of the glory of his justice”.
John Bunyan, author of “The Pilgrim's Progress,” wrote a whole volume on “Reprobation.” From it we make one brief extract:—”Reprobation is before the person cometh into the world, or hath done good or evil. This is evidenced by #Ro 9:11. Here you find twain in their mother's womb, and both receiving their destiny, not only before they had done good or evil, but before they were in a capacity to do it, they being yet unborn—their destiny, I say, the one unto, the other not unto the blessing of eternal life; the one elect, the other reprobate; the one chosen, the other refused.” In his “Sighs from Hell,” John Bunyan also wrote: “They that do continue to reject and slight the Word of God are such, for the most part, as are ordained to be damned”.
Commenting upon #Ro 9:22 “What if God willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much longsuffering the vessels of wrath fitted to destruction” Jonathan Edwards (Vol. 4, p. 306—1743 AD) says, “How awful doth the majesty of God appear in the dreadfulness of his anger! This we may learn to be one end of the damnation of the wicked.”
Augustus Toplady, author of “Rock of Ages” and other sublime hymns, wrote: “God, from all eternity decreed to leave some of Adam's fallen posterity in their sins, and to exclude them from the participation of Christ and his benefits.” And again; “We, with the Scriptures, assert: That there is a predestination of some particular persons to life, for the praise of the glory of divine grace; and also a predestination of other particular persons to death for the glory of divine justice—which death of punishment they shall inevitably undergo, and that justly, on account of their sins”.
George Whitefield, that stalwart of the eighteenth century, used by God in blessing to so many, wrote: “Without doubt, the doctrine of election and reprobation must stand or fall together…I frankly acknowledge I believe the doctrine of Reprobation, that God intends to give saving grace, through Jesus Christ, only to a certain number; and that the rest of mankind, after the fall of Adam, being justly left of God to continue in sin, will at last suffer that eternal death which is its proper wages”.
”Fitted to destruction.” {#Ro 9:22} After declaring this phrase admits of two interpretations, Dr. Hodge—perhaps the best known and most widely read commentator on Romans—says, “The other interpretation assumes that the reference is to God and that the Greek word for 'fitted' has its full participle force; prepared (by God) for destruction.” This, says Dr. Hodge, “Is adopted not only by the majority of Augustinians, but also by many Lutherans.”
Were it necessary we are prepared to give quotations from the writings of Wycliffe, Huss, Ridley, Hooper, Cranmer, Ussher, John Trapp, Thomas Goodwin, Thomas Manton (Chaplain to Cromwell), John Owen, Witsius, John Gill (predecessor of Spurgeon), and a host of others. We mention this simply to show that many of the most eminent saints in bygone days, the men most widely used of God, held and taught this doctrine which is so bitterly hated in these last days, when men will no longer “endure sound doctrine;” hated by men of lofty pretensions, but who, notwithstanding their boasted orthodoxy and much advertised piety, are not worthy to unfasten the shoes of the faithful and fearless servants of God of other days.
Tags: Sovereinity of God
